χωροΑταξία E.A.A.K.

ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΩΝ

2011-12-16T17:16:00.009+02:00

«Νομίζουν ότι μπορούν να μας φοβίσουν, ότι μπορούν να μας λυγίσουν.

Κύριοι βιομήχανοι, εμείς δεν είμαστε σαν τους ανθρώπους σας! Για το χαλυβουργό δεν έχει γυρισμό! 35 μέρες απεργίας είναι μεγάλο σχολείο! Είναι πανεπιστήμιο που δεν έχετε πάει!

Βιομήχανε Μάνεση. Η γενική συνέλευση των χαλυβουργών σου απαντάει!

Άκουσέ το καλά! Είμαστε όλοι απολυμένοι! Πίσω στη δουλειά θα γυρίσουμε όλοι! Σκλάβους δεν θα μας κάνεις! Έλα εσύ μέσα στη φωτιά και το σίδερο για 500 ευρώ!»

Απόσπασμα από το ψήφισμα-κάλεσμα αγώνα των απεργών χαλυβουργίας

Οι εργαζόμενοι στη χαλυβουργία πάνω από ένα μήνα δίνουν μάχη διαρκείας ενάντια στην εργοδοτική τρομοκρατία, στις απολύσεις και στις ελαστικές σχέσεις εργασίας, στην φτώχεια και στην εξαθλίωση. Δίνουν μάχη διαρκείας ενάντια σε όσους τους υποθηκεύουν το παρόν για να τους κλέψουν το μέλλον.

Η απεργία αυτή είναι η μόνη απάντηση που δίνουν στα μαύρα σχέδια της εργοδοσίας. Μετά από γενικές συνελεύσεις οι εργαζόμενοι αποφάσισαν να πουν όχι στη μετατροπή των συμβάσεων από πλήρους απασχόλησης σε μερικής( από 8ωρο σε 5ωρο) και στην μείωση των αποδοχών έως και 40%, που ήθελε να επιβάλει η εργοδοσία με εκβιαστικές μεθόδους και απειλές για απολύσεις. Η δίκαιη ανυπακοή τους απαντήθηκε σκληρά με τις πρώτες 34 απολύσεις κάποιων από αυτούς και στη συνέχεια με 16 ακόμα απολύσεις. Οι εκβιαστικές αυτές κινήσεις δεν πτοούν τους απεργούς. Οι ίδιοι ξέρουν ότι έχουν πάρει ένα δρόμο χωρίς επιστροφή, αυτόν του ανυποχώρητου, μαζικού και αποφασιστικού αγώνα που οδηγεί στην νίκη.

Ιδιαίτερα σημαντικό είναι και το γεγονός ότι οι αγώνες των εργαζομένων εξαπλώνονται και το τελευταίο διάστημα έχουν πραγματοποιηθεί απεργίες και σε άλλες βιομηχανίες και εργασιακούς χώρους. Στη ΜΕΒΓΑΛ, η αποφασιστικότητα των εργαζομένων για απεργία χωρίς υποχωρήσεις ανέτρεψε τα σχέδια της εργοδοσίας για την απόλυση 3 από αυτούς. Οι εργαζόμενοι της VODAFONE είπαν όχι στις αποφάσεις της διοίκησης για ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας και νίκησαν. Ακόμη, κρίσιμη αποδείχτηκε και η απεργία στην ΑΓΝΟ ενάντια στις απολύσεις και την εργοδοτική τρομοκρατία που ολοκληρώθηκε επιτυχώς παρά τους απεργοσπαστικούς και κατασταλτικούς μηχανισμούς της εργοδοσίας.

Η απεργία των εργαζομένων στη χαλυβουργία Αθήνας είναι υπόθεση όλων των εργαζομένων και πρέπει όλοι οι εργαζόμενοι στο Θριάσιο να στηρίξουν τις απεργιακές κινητοποιήσεις των χαλυβουργών. Αντίστοιχα, οι χαλυβουργοί του Βόλου πρέπει να απαγκιστρωθούν από τον εργοδοτικό συνδικαλισμό που κρατώντας μία στάση υποταγής στα μαύρα σχέδια του βιομήχανου Μάνεση, γίνεται υποστηρικτής της αντιδραστικής πολιτικής κυβέρνησης και κεφαλαίου. Πρέπει λοιπόν, οι χαλυβουργοί στο Βόλο να δώσουν ηρωική μάχη δίπλα στους απεργούς της Αθήνας, καθώς από αυτούς εξαρτάται άμεσα η νίκη.

Η επίθεση της εργοδοσίας στους εργάτες της χαλυβουργίας δεν είναι τυχαία, είναι αναπόσπαστο κομμάτι της στρατηγικής που ακολουθεί το κεφάλαιο για να διασωθεί και να υπερβεί την κρίση. Όσο η κρίση βαθαίνει, τόσο εντείνεται η επίθεση στην κοινωνική πλειοψηφία, καταστρέφεται κάθε εργατικό δικαίωμα, κάθε κεκτημένο του λαϊκού κινήματος. Γι’ αυτό, ο αγώνας των χαλυβουργών δεν είναι ένας αγώνας συντεχνιακός, αλλά μία μάχη ζωής ενάντια στην εκμετάλλευση του συνόλου της εργατικής τάξης που προωθείται από τους βιομήχανους και το αστικό μπλοκ εξουσίας ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ-τραπεζιτών. Αφορά όλους τους εργαζόμενους δημοσίου και ιδιωτικού τομέα, ώστε να δώσουν μία ανατρεπτική απάντηση στην επίθεση της νέας πραξικοπηματικής συγκυβέρνησης και να ανατρέψουν τη χούντα της ΕΕ του ΔΝΤ και του κεφαλαίου.

Γι’ αυτούς τους λόγους είναι αναγκαίο σήμερα η ταξική ενότητα και η αλληλεγγύη των εργαζομένων ώστε να δώσουν ένα πολιτικό αγώνα διαρκείας μέχρι τη νίκη. Η νεολαία ως κομμάτι της κοινωνίας που πλήττεται και καταστρέφεται κάθε δικαίωμα της, πρέπει να σταθεί στο πλευρό των εργαζομένων και να αγωνιστεί δίπλα σ’ αυτούς ενάντια στο μαύρο μέλλον που της ετοιμάζουν. Εργαζόμενοι, άνεργοι και νεολαία πρέπει από κοινού να δώσουν μία μάχη ανυπακοής και ανατροπής ενάντια στην βάρβαρη πολιτική του κεφαλαίου. Ένα πανεργατικό μέτωπο αγώνα, ρήξης και ανατροπής, κόντρα στον γραφειοκρατικό κυβερβητικό συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και την λογική του κομματικού φρουρίου του ΠΑΜΕ, θα δώσει την απάντηση του στον εργασιακό μεσαίωνα και στη συγκυβέρνησα του μαύρου μετώπου Παπαδήμου-ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ. Οι αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες των πρωτοβάθμιων σωματείων, οι επιτροπές αγώνα και ο οριζόντιος συντονισμός αυτών είναι αναγκαίες προϋποθέσεις για ένα ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα που θα κατακτήσει όλα τα παραπάνω. Ο συλλογικός ανυποχώρητος αγώνας είναι ο μόνος δρόμος για τη νίκη. Είναι χρέος μας να τους ανατρέψουμε και να παλέψουμε για τη ζωή και το μέλλον μας.

ΕΑΑΚ ΒΟΛΟΥ

«ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ» ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΟ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΊΑ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΣΦΑΓΕΙΟΥ

2011-12-16T17:05:00.002+02:00

Άλλοι με έκπληξη, άλλοι με περισυλλογή άλλοι με θυμό και με αγανάκτηση παρατηρήσαμε στις σχολές τα τραπεζάκια της μία εκ των παρατάξεων του μαύρου μετώπου της συγκυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ, όπου είχαν αναρτηθεί αφίσες οι οποίες μας προέτρεπαν να χαρίσουμε από τα είδη που δεν έχουμε ανάγκη για να δοθούν με ευθύνη της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και των Μη Κερδοσκοπικών Οργανώσεων «Χαμόγελο του παιδιού», «Γιατροί του κόσμου» και «Praxis» στους άπορους αυτής της κοινωνίας.

Δεν είναι η πρώτη φορά που συναντάμε τέτοιες εναλλακτικές δράσεις άλλοτε οργανωμένες από φορείς της εξουσίας όπως δήμοι, άλλοτε από κρατικοδίαιτες ΜΚΟ και ακτιβιστές και άλλοτε από επιχειρήσεις κτλ που σε κάθε γιορτή θυμούνται την αναγκαιότητα της κοινωνικής προστασίας και αλληλεγγύης. Βέβαια γεννάται ένα ερώτημα: Πως τολμούν οι ίδιοι που επιβάλλουν τη χούντα του κεφαλαίου, που μιλούν για άξιους και ανάξιους, για τρομοκράτες και ευσεβείς πολίτες να μας εκλιπαρούν να δώσουμε από το υστέρημά μας για τους συνανθρώπους μας; Πως μπορούν αυτοί που επιβάλλουν χαράτσια και φόρους για να σωθούν οι τράπεζες, για να ικανοποιηθούν οι τοκογλύφοι, για να πάρουν επιδόματα επιχειρηματικότητας οι κάθε μεγαλοεπιχειρηματίες, αυτοί που κλείνουν σχολεία και πανεπιστήμια, λεηλατούν τα ασφαλιστικά ταμεία και κόβουν μισθούς και συντάξεις στο σημείο να μην μπορεί κάποιος να περάσει τα Χριστούγεννα με θέρμανση, να μας λεν ότι το παν είναι να δώσουμε στην ΔΑΠ γάλα εβαπορέ, pumbers, ντοματοχυμούς και μαλακτικά; Με ποιο δικαίωμα η ΔΑΠ που με πρόταση της στηρίζει το πανεπιστήμιο Διαμαντοπούλου που θα παράγει άπορους εργαζόμενους και ανέργους χωρίς δικαιώματα, παίζει τον ρόλο του διανεμητή και οργανωτή της βοήθειας; Μιας βοήθειας που θα φτάσει στο προορισμό της, όσο έφτασαν τα κέρδη από τα πάρτι στα ταμεία των συλλόγων..

Το ουσιαστικό ερώτημα όμως που αναδεικνύεται από αυτή τη δράση με φόντο την βαθιά κρίση της ΕΕ και του ευρώ είναι το εξής: Είναι άραγε μία υποκριτική πράξη της ΔΑΠ για να πάρει κανένα ψήφο και να το παίξει φιλάνθρωπη; Είναι όντως... Ακόμη και αν είναι λοιπόν, θα ήταν άσχημα κάποιοι φτωχοί να έχουν ένα μελομακάρονο παραπάνω, ένα εβαπορέ παραπάνω, ένα τετράδιο για τα παιδιά τους; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι απλή: Καμία χαρισμένη κονσέρβα δεν θα αποτρέψει το σάπισμα προιόντων στα ράφια των σούπερ μάρκετ και το θάψιμο προιόντων από τα μεγάλα τραστ. Κανένα τετράδιο παραπάνω δεν θα κάνει καλύτερη την εκπαίδευση για ένα άπορο από τη στιγμή που δεν θα μπορεί να σπουδάσει λόγω οικονομικής ανέχειας. Κανένα μελομακάρονο παραπάνω δεν θα σώσει από την πείνα τις στρατιές νεόπτωχων και ανέργων που συνωστίζονται στα συσσίτια. Κανένα φάρμακο παραπάνω δεν θα σώσει ένα παιδί από βέβαια θάνατο τη στιγμή που απαιτούνται 5 ευρώ συν τα δεκάδες με εκατοντάδες ευρώ λειτουργικά έξοδα για την περίθαλψη του. Κανένα παιχνίδι παραπάνω δεν θα αντικαταστήσει το μαύρο μέλλον που ετοιμάζουν στη νέα γενιά. Και τέλος το πιο σημαντικό... καμία βοήθεια της πλάκας από τη ΔΑΠ, το κράτους και το δεξί τους χέρι τις ΜΚΟ, δεν μπορεί να εξαγοράσει την αξιοπρέπεια και το ήθος ενός αγωνιζόμενου νεολαίου, τη αγέρωχη και ανυπόταχτη στάση ζωής ενός απεργού, τη ζεστασιά και θαλπωρή του συλλογικού αγώνα, της ανεξάρτητης από το σύστημα συλλογικότητας, της εργατικού πολιτισμού και δημοκρατίας. Καμιά πράξη αλληλεγγύης δεν μπορεί να αποκαταστήσει την αναγκαιότητα του νικηφόρου αγώνα για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, τους χούντας των αγορών και της εκμετάλλευσης για την συνολική κοινωνική χειραφέτηση, παρά μόνο να ενταχθεί σε αυτόν.

Στην πραγματικότητα αυτό που προβάλλουν είναι ότι ο άνεργος, ο φοιτητής, ο εργαζόμενος, μες στην μοιρολατρία και την υποταγή, που δέχεται με ευγνωμοσύνη την βοήθεια από τους «φιλεύσπλαχνους» εξουσιαστές της ζωής του και θεωρεί ότι αυτό που του συμβαίνει είναι απλά ζήτημα τύχης και «κάθεται στα αυγά του», σε μια κοινωνία όπου τα δεδομένα δεν ανατρέπονται, είναι ο καλός φοιτητής, εργαζόμενος και άνεργος. Για μας το κεφάλαιο, η ΕΕ, το ευρώ, και οι εκπρόσωποί τους που συγκυβερνούν, όπως και οι υποστηρικτές τους στα πανεπιστήμια είναι τα παράσιτα σε μία κοινωνία που στο 21ο αιώνα, με τα επιτεύγματα που έχει πετύχει η ανθρώπινη εργασία, το μόνο που της μένει για να μην ξαναγυρίσει στον μεσαίωνα είναι να αποτινάξει τα δεσμά της πολιτικής του κεφαλαίου και τους εκφραστές της. Αυτοί δεν μπορούν χωρίς εμάς... εμείς μπορούμε χωρίς αυτούς! Στο κοινωνικό σφαγείο εμείς απαντάμε με κοινωνικό αγώνα διαρκείας, με αγωνιστικό μέτωπο των εργαζομένων και του πληττόμενου λαού για την ανατροπή του μαύρου μετώπου συγκυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ.

ΕΑΑΚ ΒΟΛΟΥ

ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΩΝ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ!

2011-12-16T16:56:00.003+02:00

ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΩΝ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ!

ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ-ΕΕ-ΔΝΤ ΚΑΙ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ!

Στα τέλη του Αυγούστου φέτος γυρίσαμε στις σχολές με νέο έτοιμο νόμο ψηφισμένο και το μαύρο μέτωπο του κεφαλαίου να ζητωκραυγάζει μαζί με την Αννούλα για την “ιστόρική” συναινεση των 4/5 της βουλής που ψήφισε τον νέο νόμο πλαίσιο. Η αλήθεια βεβαίως απέχει αρκετά από αυτο.160 καταλήψεις σε ΑΕΙ και ΤΕΙ εγκαινίασαν την νέα ακαδημαική χρονιά που σταδιακά έφτασαν στις 440 και συνέβαλαν σε μαζικούς αγώνες και δυναμικές πορείες για την ανατροπή του νομοσχεδίου εκτρώματος αλλά και εκφράζοντας και την σαφή αμφισβήτηση της χουντας ΠΑΣΟΚ-ΕΕ-ΔΝΤ. Η συναίνεση δεν είναι παρά μια συνωμοσία όλων των αστικών κομμάτων για μια επιβολή του μεσοπρόθεσμου προγράμματος, των μνημονίων αλλά και της παλαιότερης, λίγο, συνθήκης της Μπολόνια. ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ αλλα και η Ντόρα από δίπλα ενώσαν τις δυνάμεις τους προκειμένου να διαλύσουν πλήρως τον δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και να επιτύχουν την πλήρη σύμπλευση της με τις επιταγές του κεφαλαίου και της αγοράς. Η Ελλάδα είχε ήδη αργήσει να εκτελέσει τις προσταγές της Ευρωπαικής Ένωσης και λίγο με τις πιστωτικές μονάδες, λίγο με την αξιολόγηση είχαμε αρχίσει να μπαίνουμε στο κλίμα, ενώ τωρα είμαστε έτοιμοι να γευτούμε πλήρως αυτή την αναδιάρθρωση που θέλει και έχει ανάγκη το σύστημα στα πλαίσια της καπιταλιστικής κρίσης, που ζούμε.

Η διάρθρωση των σπουδών σε 3 κύκλους μπάτσελορ, μάστερ και μεταπτυχιακό, το όριο στις σπουδές, το τέλος της συνδιοίκησης αλλά και η πλήρης κατήργηση του πανεπιστημιακού ασύλου είναι η κορυφή του παγόβουνου του νέου αυτού νόμου. Το ζήτημα της διοίκησης επίσης αλλάζει πλήρως αφού μπαίνει πλέον τέλος στη διοίκηση του πανεπιστημίου, με τα πολλά ελλατώματα βέβαια, όπως τη ξέραμε μέχρι σημερα. Αντίθετα καθιερώνεται ένα Συμβούλιο του ιδρύματος στο οποίο καλούνται να συμμετέχουν και εξωπανεπιστημιακές προσωπικότητες. Εκτος δηλαδή από τους καθηγητές του ιδρύματος θα συμμετέχουν και εξωπανεπιστημιακοί ,διαφόρων ειδικοτήτων από καθηγητές, προσωπικότητες μέχρι και επιχειρηματίες, οι οποίοι θα έχουν στα χέρια τους το στρατηγικό πλάνο του ιδρύματος.Η συμμετοχή των φοιτητών περιορίζεται στην εκλογή 1 μέλους που θα συμμετέχει στο Συμβούλιο Διοίκησης, ενώ η δυνατότητα παρέμβασης των φοιτητικών συλλόγων στο όργανα συνδιοίκησης παύει. Σημαντικό στοιχείο είναι και η πρόσληψη manager από εξωτερικό ίδρυμα καθιστώντας έτσι κατανοητό οτι πλέον ο σχεδιασμός της χρηματοδότησης αλλά και η ερευνητική και η εκπαιδευτική διαδικασια θα σχεδιάζονται από άτομα τα οποία ουδεμία σχέση δεν έχουν με τη καθημερινότητα και τις πραγματικες ανάγκες του πανεπιστημίου και της νεολαίας. Αποτέλεσμα αυτού θα φαίνεται και στα προγράμματα σπουδών αφου πλέον δεν θα καταρτίζονται με βάση το επιστημονικό και γνωστικό πεδίο του κάθε τμήματος αλλά σύμφωνα με τις ανάγκες του κάθε ''χορηγου''-επιχειρηματία που θα χρηματοδοτεί το κάθε ίδρυμα ή το κάθε μάθημα, παράγοντας έτσι κάθε φορά τους εργαζόμενους και τη γνώση που έχει αυτός και η επιχείρηση του ανάγκη.

Σε πολλά πανεπιστήμια όπως το πανεπιστήμιο Αιγαίου,το ΕΜΠ, το ΑΠΘ αλλά και το δικό μας το πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, έχουν ξεκινήσει οι διαδικασίες για την ανάδειξη αυτού του συμβουλίου με τον ορισμό της εφορεύτικης επιτροπής. Στο πανεπιστήμιο Θεσσαλίας μέλη ορίστηκαν καθηγητές γνωστά δεκανίκια του υπουργείου αλλά και ο πρώην πρύτανης Κ.Μπαγιάτης. Εδώ να τονίσουμε πως το επιχείρημα του να μπει στην θέση αυτή ένας προοδευτικός καθηγητής για να εξασφαλίσει την δικαιότερη εκφορά των διαδικασιών καταρίπτεται.Οι αποφάσεις θα λαμβάνονται από το υπουργείο και δεν θα μπορούν να επεμβαίνουν σε αυτήν μέλη της ακαδημαικής κοινότητας. Σε πολλά πανεπιστήμια οι σύγκλητοι και οι σύλλογοι των καθηγητών έχουν πάρει αποφάσεις αντίθεσης με το ζήτημα του συμβουλίου διοίκησης και έχουν σταματήσει κάθε διαδικασία για την πραγμάτωση των εκλογών. Στο ΑΠΘ για παραδειγμα οι εκλογές μετά από πιεσεις του συλλόγου διδασκόντων πήραν αναβολή για μετά τις γιορτές καθώς ήταν προγραμματισμένες για τις 20/12. Συνολικά επιχειρείται η πλήρης παράδοση του πανεπιστημίου στα συμφέροντα του κεφαλαίου την μνημονιακή πολιτική προετοιμάζοντας έτσι τη γενιά των 592 ευρώ, της ανασφάλιστης, ελαστικής εργασίας.

Εδώ στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας σε αναμονή της ημερομηνίας για τις εκλογές, έχει δημιουργηθεί ένας άτυπος συντονισμός συλλόγων φοιτητών, διδασκόντων και εργαζομένων με σκοπό να εμποδιστεί η εφαρμογή αυτού αλλά και οποιασδήποτε άλλης πτυχής του νόμου. Το φοιτητιτικό κίνημα έχει χρέος μέσα από τις συλλογικές του διαδικασίες, τις συνελεύσεις και τα συντονιστικά του να πάρει καταδικαστικές αποφάσεις και να συμβάλλει ενεργά και αποφασιστικά στην συνολικά ανατροπή του νόμου αλλά και της συνολικής αυτής επίθεσης που δέχονται εργαζόμενοι και νεολαία. Αυτή η μάχη εντάσσεται στη μάχη όλης της κοινωνίας για δημόσια δωρεάν παιδεία και για ένα πανεπιστήμιο για τις ανάγκες των εργαζομένων και της νεολαίας. Θέλουν να διαλύσουν κάθε λαϊκή κατάκτηση, τη δημόσια παιδεία, υγεία, ασφάλιση, να κάνουν την πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση προνόμιο των οικονομικά ισχυρών. Θέλουν να φέρουν στην Ελλάδα όλες αυτές τις αλλαγές που έχουν εφαρμοστεί σε αρκετές χώρες του δυτικού κόσμου. Αλλαγές που έφεραν μια πραγματικότητα ενάντια στην οποία εξεγείρονται οι νέοι σε όλο τον κόσμο, από την Γαλλία και την Αγγλία μέχρι τη Χιλή.

Ξέρουμε ότι τώρα είναι η ώρα του ξεσηκωμού. Καλούμε άμεσα τους φοιτητές, τους δασκάλους, του καθηγητές, τους μαθητές και όλη την κοινωνία να παλέψουμε από κοινού με όπλο ένα πανίσχυρο αγωνιστικό ανατρεπτικό μέτωπο για να ανατραπεί αυτό το νομοσχέδιο έκτρωμα, με μαχητικό αγώνα διαρκείας. Αλλά και για την ανατροπή όλης της βάρβαρης πολιτικής, που οδηγεί τους εργαζόμενους και τους νέους στην φτώχεια και την εξαθλίωση, για την ήττα και την πτώση της Χούντας της συγκυβέρνησης, της ΕΕ και του ΔΝΤ που καταδυναστεύει τη ζωή μας. Η επίθεση στην εκπαίδευση γίνεται σε βάρος των εργαζόμενων και των παιδιών τους.

Οι καθηγητές στην εφορευτική επιτροπή είνα δαχτυλοδεικτούμενοι. Να παραιτηθούν τώρα!

Να μην επιτρέψουμε να γίνουν εκλογές σε κανένα ίδρυμα.

Να φύγει το μνημόνιο και οι εκφραστές του απο τόσο στη παιδεία όσο και συνολικότερα.

Όλη η εξουσία στις γενικές συνελεύσεις.

Κάτω το μαύρο μέτωπο ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ-ΕΕ-ΔΝΤ

Παλλαική εξέγερση τώρα!

ΕΑΑΚ ΒΟΛΟΥ

PARTY για την οικονομική ενίσχυση της ΕΑΑΚ Βόλου

2011-12-11T16:46:00.002+02:00

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟΥ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟΥ ΤΗΣ ΕΝΙΑΙΑΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ

2011-12-10T13:36:00.001+02:00

ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΜΟΝΗ! ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ!

Ζούμε σε μια εκρηκτική εποχή τρομερών δυσκολιών για την κοινωνική πλειοψηφία με την άνευ προηγουμένου επίθεση που έχει εξαπολύσει ο αστικός συνασπισμός εξουσίας αλλά και πρωτόγνωρων δυνατοτήτων. Δυνατοτήτων που έφερε στο προσκήνιο η όξυνση της ταξικής πάλης με τους αγώνες που αναπτύσσονται στην Ελλάδα και διεθνώς. 20 χρόνια μετά τη διακήρυξη του «τέλους της ιστορίας» και των ταξικών αγώνων, της ανάδειξης του καπιταλισμού ως μοναδικού δρόμου, όλα δείχνουν πως αλλάζει άρδην το γενικό στίγμα της εποχής και ότι το ιστορικό προβάδισμα μπορεί να διεκδικηθεί και να κατακτηθεί από τις δυνάμεις της εργασίας και της νεολαίας.

Η περίοδος που διανύουμε σφραγίζεται από το βάθεμα και την περιπλοκή της διεθνούς κρίσης που μαστίζει το σύνολο του καπιταλιστικού κόσμου και ιδιαίτερα την Ευρωζώνη και την Ελλάδα. Τρία χρόνια μετά το πρώτο ξέσπασμα της και τις διάφορες μορφές που εκδηλώθηκε – χρηματοπιστωτική κρίση, «κρίση χρέους», κρίση του Ευρώ, παγκόσμια ύφεση- είναι φανερό ότι εισέρχεται σε μια νέο περίοδο αποσταθεροποίησης. Η διεύρυνση της κρίσης και στις μέχρι πρότινος ισχυρές οικονομίες των χωρών της δύσης (χαρακτηριστική η παροχή «βοήθειας από το ΔΝΤ και στην Ιταλία), παρά τις προσπάθειες υπέρβασης της μέσω του χτυπήματος στα εργασιακά δικαιώματα και την αλλαγή στις νομισματικές πολιτικές, δείχνει ακριβώς το μέγεθος και τη φύση της κρίσης, που δεν πρόκειται για μια απλή κρίση χρέους αλλά για μια πολύ πιο βαθιά δομική καπιταλιστική κρίση υπερσυσσώρευσης. Η μεταφορά και η εκδήλωση της κρίσης από την περιφέρεια στις καπιταλιστικές μητροπόλεις καθώς και η αδυναμία εύρεσης αστικής στρατηγικής υπέρβασης έρχεται να διαψεύσει την κυρίαρχη ρητορεία περί «τεμπέληδων Ελλήνων» και «απείθαρχου νότου» και να επιβεβαιώσει το δομικό χαρακτήρα της. Ο αντιφατικός τρόπος με τον οποίο γίνεται προσπάθεια να επιτευχτεί η σταθεροποίηση του συστήματος, η όξυνση των αντιθέσεων μεταξύ επιμέρους αστικών τάξεων (χαρακτηριστικό πεδίο ανάπτυξης τους αποτελούν τα «σχέδια» για την πορεία της Ευρωζώνης) αλλά και η αδυναμία ενσωμάτωσης λαϊκών τάξεων σε ένα νέο θετικό πρόταγμα, που διαφαίνεται από την άνοδο των ταξικών αγώνων διεθνώς, δείχνουν τα όρια των προσπαθειών των κυρίαρχων τάξεων για διέξοδο από τον κυκεώνα της κρίσης. Ταυτόχρονα οξύνονται οι ενδοιμπεριαλιστικές αντιθέσεις, πράγμα που σηματοδοτεί την εν δυνάμει μεταβολή του συσχετισμού δύναμης σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο. Με στόχο αρχικά την αύξηση της κερδοφορίας και δευτερευόντως την αύξηση των σφαιρών επιρροής από τα επιμέρους ιμπεριαλιστικά κέντρα.

Το Ευρώ παραμένει το πλέον διαδεδομένο και στρατηγικό σχέδιο στους κόλπους των ευρωπαίων αστών για έξοδο από την κρίση. Αυτό εξηγεί τη λυσσασμένη μάχη που δίνεται πολιτικά και ιδεολογικά από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ώστε να μην βγει η Ελλάδα από το νόμισμα. Η σωτηρία του Ευρώ περνάει μέσα από την επιβολή άγριων, αντιλαϊκών μέτρων, τις παρεμβάσεις δημοσιονομικού χαρακτήρα και την ενίσχυση του ρόλου των υπερεθνικών οργανισμών παρακάμπτοντας και δρώντας συμπληρωματικά με τους εθνικούς αστικούς θεσμούς. Γίνεται ακόμη πιο ξεκάθαρο ότι η εναντίωση στην αντιλαϊκή πολική της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΔΝΤ περνά σήμερα αναμφισβήτητα μέσα από την ρήξη με το ευρώ και την πολιτική που αυτό επιβάλλει.

Παγκοσμίως η ταξική πάλη οξύνεται. Από την καρδιά του σύγχρονου καπιταλισμού με το κίνημα Occupy Wall Street και τις απεργίες στο Γουισκόνσιν και του Οκλαντ μέχρι τις αραβικές εξεγέρσεις, το μεγαλειώδες φοιτητικό κίνημα στη Χιλή και τον αγώνα ενάντια στον αφοπλισμό του λαϊκού απελευθερωτικού στρατού στο Νεπάλ, οι λαοί κλιμακώνουν τον αγώνα τους.

Από την άλλη στην Ελλάδα, η εισβολή του λαϊκού παράγοντα στο προσκήνιο κατάφερε να σφραγίσει τις εξελίξεις και να μεγαλώσει το ρήγμα που έχει δημιουργηθεί μεταξύ του αστικού συνασπισμού εξουσίας και των λαϊκών στρωμάτων. Ρήγμα που αναμφίβολα οφείλεται στην γενικότερη αδυναμία αστικού σχεδίου υπέρβασης της κρίσης προκαλώντας κρίσης στις σχέσεις εκπροσώπησης, τις εσωτερικές αντιθέσεις , τη διάρρηξη των παραδοσιακών συμμαχιών του κεφαλαίου. Το νέο δυναμικό στοιχείο ωστόσο είναι η αδυναμία του να καθυποτάξει τις ανερχόμενες, ανατρεπτικές, μαζικές αγωνιστικές τάσεις του λαού. Οι μαζικές απεργιακές κινητοποιήσεις του προηγούμενου έτους, το κίνημα των πλατειών, η πρόσφατη έξαρση του φοιτητικού κινήματος και οι μεγαλειώδεις καταλήψεις είναι ενδεικτικές. Κορυφαία εκδήλωση αυτών των τάσεων είναι η 48ωρη απεργία στις 19-20/10 και ο μαζικός ξεσηκωμός στις παρελάσεις της 28^ης Οκτωβρίου που αποτελούν ένα ανώτερο ποιοτικό βήμα στην παρατεταμένη ταξική αντιπαράθεση που ξεκίνησε με το μνημόνιο, όπου ο λαός είπε το δικό του ΟΧΙ και δεν περιορίστηκε μόνο στο αίτημα «να μην περάσουν τα μέτρα» αλλά έθεσε ως αίτημα την ανατροπή της ίδιας της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και του σφαγείου ΕΕ-ΔΝΤ. Βήμα, καθώς και επειδή ο λαός, σε μεγάλα τμήματα, πήρε μέρος στις πολύμορφες κινητοποιήσεις, και αναδείχθηκε ως συλλογικό υποκείμενο μέσω των συνδικάτων, μαζικών φορέων, αλλά και συνελεύσεων σε χώρους δουλειάς και τις γειτονιές.

Αυτή την ανοδική τάση του λαϊκού κινήματος έρχεται κυρίαρχα να αναχαιτίσει επιθετικά αλλά και να ενσωματώσει η δημιουργία «κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας», υπό τη δαμόκλειο σπάθη της χρεοκοπίας, που στηρίζεται από το μαύρο μέτωπο ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ και έχει Πρωθυπουργό τον τραπεζίτη Παπαδήμο. Μπροστά στη δυνατότητα το λαϊκό και εργατικό κίνημα να γίνει ένα αντίπαλο δέος ανατροπής της επίθεσης, το αστικό πολιτικό σύστημα πραγματοποιεί μια επιθετική αναδίπλωση με στόχο την πολιτική-αυταρχική θωράκιση του και την κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης «κατά του εχθρού λαού», κάτι που δεν θα μπορούσε να κάνει μόνη της η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, παρά την εγχώρια και διεθνή στήριξη. Στόχος αυτής της κυβέρνησης είναι , μέσα από μία πρωτοφανή ιδεολογική τρομοκρατία, να εφαρμόσει όλα τα αντιλαϊκά μέτρα μαζικής εξαθλίωσης που έχουν ήδη ψηφιστεί με την «αναγκαία αποφασιστικότητα», να ψηφίσει τη νέα «δανειακή σύμβαση» και το νέο Προϋπολογισμό λιτότητας που θα βάλει τα οικονομικά, κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα του λαού «στο γύψο» τις επόμενες δεκαετίες και να μας δέσει ακόμα πιο στενά στο άρμα του Ευρώ και τη ΕΕ. Είναι κυβέρνηση πολέμου ενάντια στο λαό και τη νεολαία, είναι πέρα και έξω από τη λαϊκή βούληση, δεν έχει καμία λαϊκή νομιμοποίηση και δεν πρέπει να έχει καμία περίοδο χάριτος.

Το ΠΑΣΟΚ έχοντας αναλάβει μέχρι τώρα επιτελικό ρόλο στην επίθεση ως κυβέρνηση, παρουσιάζει μια δραματική καθίζηση της επιρροής του, ιδιαίτερα σε στρώματα με τα οποία παραδοσιακά είχε ισχυρούς δεσμούς. Η ανάδειξη του ΠΑΣΟΚ σε κύριο εκφραστή των αστικών συμφερόντων κορυφώνεται, ενώ στα πλαίσια αδυναμίας υπογραφής ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου στα πρότυπα της σοσιαλδημοκρατίας, δημιουργείται η δυνατότητα απεγκλωβισμού κοινωνικών δυνάμεων που είτε αναζητούν ένα διαφορετικό κοινωνικό συμβόλαιο, είτε, και αυτό αποτελεί υπαρκτό ρεύμα, έρχεται σε ρήξη με λογικές συνδιαχείρισης. Η τάση αυτή εκφράζεται με ακραία αντιφατικό τρόπο σε μια σειρά σωματείων και εργατικών κέντρων (ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, ΠΟΕ-ΟΤΑ, Σιδηροδρομικοί). Παρόλα αυτά, στο χώρο της κεντροαριστεράς, αναπτύσσονται σχέδια ενσωμάτωσης του κόσμου της βάσης του ΠΑΣΟΚ, προτάσσουν την αντιπολίτευση – είτε από τα μέσα είτε και από τα έξω- με το ΠΑΣΟΚ , πάντα μέσω του κοινοβουλευτικού δρόμου και με προσανατολισμό την αναζήτηση του παλιού καλού ΠΑΣΟΚ και μιας άλλης διαχείρισης στα πλαίσια του συστήματος. Η ΝΔ με τη συμμετοχή της στην κυβέρνηση Παπαδήμου έχασε ακόμα και το όποιο αντι-μνημονιακό προφίλ που προσπαθούσε να φτιάξει, στερώντας έτσι μια πολύτιμη εφεδρεία του συστήματος, ως εναλλακτικός διαχειριστής της αστικής επίθεσης. Η υπευθυνότητα του εναλλακτικού διαχειριστή αποτελεί βασικό στοιχείο για τη σταθερότητα του αστικού συνασπισμού εξουσίας. Η ,μεγάλη διαφορά της από το ΠΑΣΟΚ σε δημοσκοπικό επίπεδο δεν την κάνει ηγεμονική δύναμη στο αστικό στρατόπεδο, πολύ δε περισσότερο στη συνείδηση των πληττόμενων κομματιών. Το ΛΑΟΣ με τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση ήρθε να επιβεβαιώσει το ρόλο του ως ακροδεξιό δεκανίκι του συστήματος την ίδια στιγμή που στο εσωτερικό του δρουν ακραία φασιστικά στοιχεία και μάλιστα καταλαμβάνουν υπουργικούς θώκους. Με την ενεργή εμπλοκή του και από κυβερνητικές θέσεις στην υλοποίηση της επίθεσης συμβάλλει ώστε να μετατοπιστεί συνολικά το φάσμα της συζήτησης προς τα δεξιά ώστε να προωθηθούν πτυχές της επίθεσης. Το ΚΚΕ παρά τις θετικές μετατοπίσεις που πραγματοποιεί το τελευταίο χρονικό διάστημα κάτω από την πίεση του κινήματος και της εξ αριστερών κριτικής του, παρουσιάζει στρατηγικές ανεπάρκειες στην πολιτική του πρόταση για το κίνημα. Υιοθετεί το «Κάτω η κυβέρνηση και τα κόμματα που τη στηρίζουν» αλλά με εκλογές, αρνείται τον «αριστερό κυβερνητισμό» ωστόσο προτείνει μια λαϊκή εξουσία που θα έρθει μέσα από την αλλαγή των κοινοβουλευτικών συσχετισμών υποτιμώντας τη δυνατότητα του κινήματος να πετυχαίνει νίκες στο σήμερα, σαν αποτέλεσμα του στρατηγικού του ελλείμματος να αρθρώσει ένα πολιτικό σχέδιο ανατροπής της επίθεσης. Τα αντιφατικά χαρακτηριστικά που προκύπτουν από τις πολιτικές μετατοπίσεις και τις διεργασίες στο εσωτερικό του αποτυπώνονται και στις διαδικασίας του μαζικού κινήματος, όπως αυτή της απεργίας της 20^ης Οκτώβρη, που ενώ βρέθηκε με τα υπόλοιπα κομμάτια του κινήματος, επέλεξε την πολιτική και οργανωτική περιχαράκωση σε σχέση με αυτά. Είναι επίδικο στο επόμενο χρονικό διάστημα κάτω από την πίεση αυτή να επέλθουν αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο το ΚΚΕ δρα και ασκεί πολιτική, σε μια κατεύθυνση αγωνιστικής ταξικής ενότητας

Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ με την αντιφατική συμμετοχή του στο κίνημα, από τη μια αδυνατεί να διατυπώσει γραμμή ρήξης με το Ευρώ, την ΕΕ και το δημόσιο χρέος και από την άλλη με τον αριστερό κυβερνητισμό του και την εμμονή στο αντιμνημονιακό μέτωπο, θέτει όρια όσον αφορά τη στήριξη του κινήματος. Ενώ ο ρόλος που επιφυλάσσει για το κίνημα είναι να αποτελεί «διαπραγματευτικό χαρτί» σε σχέδια αριστερών κυβερνήσεων, πράγμα που δημιουργεί σημαντικές αντιφάσεις στο εσωτερικό του. Η άνοδος του λαϊκού κινήματος και η εξ αριστερών κριτική οξύνουν αυτές τις αντιφάσεις.

38 χρόνια μετά την εξέγερση του Νοέμβρη η είσοδος στην κυβέρνηση τεχνοκρατών – ανθρώπων του κεφαλαίου και των υπερεθνικών οργανισμών, των υμνητών της χούντας και του Μεταξά δεν συνιστά απλά «θεσμική εκτροπή» αλλά και ποιοτική τομή στους όρους άσκησης εξουσίας και στην περαιτέρω αντιδραστικοποίηση του αστικού μπλοκ εξουσίας.

Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ – Ο ΝΟΜΟΣ ΕΚΤΡΩΜΑ 4009 ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ

Η πρωτοφανής συμπαράταξη των τριών κομμάτων (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ) για την ψήφιση ενός εκπαιδευτικού νόμου και μάλιστα μέσα στο καλοκαίρι, ο οποίος έρχεται να κατοχυρώσει και θεσμικά τη μετάλλαξη αυτού που οριζόταν από τη μεταπολίτευση και μετά ως πανεπιστήμιο, αποκαλύπτει τη βαθύτερη επιδίωξη όλων των δυνάμεων του συστήματος για υπέρβαση της οικονομικής κρίσης σε βάρος των εργαζομένων και της νεολαίας. Προσπαθώντας ταυτόχρονα να «κάνουν την κρίση τους ευκαιρία».

Για τις δυνάμεις του κεφαλαίου, τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς, η απάντηση απέναντι στη κρίση είναι μία: Η δημιουργία ενός νέου μοντέλου εργαζομένου, όπως το θέλουν αυτοί για την εξυπηρέτηση της κερδοφορίας τους. Ενός εργαζομένου ο οποίος θα είναι: Ευέλικτος, με πολύ πιο ελαστικές σχέσεις εργασίας. Φθηνός, δηλαδή όσο το δυνατόν πιο ανέξοδος για τον εργοδότη. Ειδικευμένος και αναλώσιμος, ο οποίος δε θα έχει διευρυμένη αντίληψη του εργασιακού του αντικειμένου και ο οποίος ως εκ τούτου δεν μπορεί να «στεριώσει» μακροπρόθεσμα σε μια θέση εργασίας. Εξατομικευμένος, με παντελή έλλειψη συλλογικών αναπαραστάσεων, στην προοπτική μιας ατομικής – άρα πιο αναποτελεσματικής – διαχείρισης της πραγματικότητας που βιώνει. Για τη δημιουργία και τη μακροχρόνια ύπαρξη ενός τέτοιου μοντέλου, είναι προφανώς αναγκαίες ριζικές αλλαγές στο σύνολο των εκπαιδευτικών μηχανισμών:

· Τσάκισμα της Εργασιακής Προοπτικής – Κατάργηση της Συλλογικής Κατοχύρωσης του πτυχίου.

Ο νέος νόμος διασπά επί της ουσίας την ενιαιότητα του τίτλου σπουδών και καταστρέφει το ενιαίο γνωστικό αντικείμενο. Αποστοιχίζει πλήρως τα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα που το πτυχίο κατοχυρώνει, μέσω των τριών κύκλων σπουδών (bachelor,master,διδακτορικό), με το σύστημα ECTS στην κατεύθυνση Κεντρικού Ευρωπαϊκού Χώρου Ανώτατης Εκπαίδευσης, με τα ατομικά/ευέλικτα προγράμματα σπουδών. Ταυτόχρονα εντάσσει τα πτυχία στο Εθνικό Πλαίσιο Προσόντων (ΕΠΠ) σε οκτώ βαθμιδες. Τελικά οι σπουδές μετατρέπονται σε ένα άθροισμα διάσπαρτων ατομικών δεξιοτήτων και πληροφοριών, βάζοντας τον φοιτητή – μελλοντικό εργαζόμενο σε μια διαδικασία ανταγωνισμού ενάντια σε οποιαδήποτε μορφή συλλογικής κατοχύρωσης. Αυτή η διαδικασία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη μη ύπαρξη συλλογικών συμβάσεων στην εργασία.

· Ένταση της Επιχειρηματικής και Ανταποδοτικής λειτουργίας των ιδρυμάτων

Ο νόμος – πλαίσιο για την εκπαίδευση έχει σαν βασικό στόχο την υλοποίηση και επιτάχυνση της επιχειρηματικοποίησης των πανεπιστημίων, δηλαδή την οργανική και στενή σύνδεσή τους με την αγορά και τις εκάστοτε επιδιώξεις του κεφαλαίου. Πιο συγκεκριμένα η χρηματοδότηση των ΑΕΙ και ΤΕΙ συνδέεται άμεσα με την ανταπόκριση στα κριτήρια της αξιολόγησης. Προφανώς υπό τη δαμόκλειο σπάθη της περικοπής της χρηματοδότησης μεθοδεύεται η πλήρης ευθυγράμμιση των ιδρυμάτων με τη στρατηγική του κεφαλαίου και με τις επιδιώξεις της αγοράς. Πράγμα δεν περιορίζεται στις διοικητικές υπηρεσίες αλλά γενικεύεται και καθιερώνεται σε κυρίαρχες όψεις του πανεπιστημίου δηλαδή την αποδοτικότερη για το κεφάλαιο οργάνωση της παραγωγής της έρευνας και της παραγόμενης γνώσης. Όχι μόνο αυτό αλλά το νέο νομοσχέδιο περιλαμβάνει ακόμα και τη χρηματοδότηση θέσεων καθηγητών και γνωστικών αντικειμένων από ιδιώτες, μετατρέποντας έτσι τα φοιτητικά αμφιθέατρα σε άμεσο προθάλαμο μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων. Τέλος, στα νέα μέτρα περιλαμβάνονται και λειτουργίες όπως τα φοιτητικά δάνεια που θα συνδέονται με την απόδοση των φοιτητών και την προσφορά της εργασίας τους εντός του πανεπιστημίου.

· Αυταρχικοποίηση της Λειτουργίας του Πανεπιστημίου και Εντατικοποίηση των Σπουδών

Οι εντατικοποιημένοι ρυθμοί σπουδών, τα προαπαιτούμενα, οι αλυσίδες μαθημάτων και οι διαγραφές φοιτητών έρχονται να συμπληρώσουν το πάζλ του νέου πανεπιστημίου. Επιτυγχάνεται έτσι, η όξυνση των ταξικών φραγμών, ενώ ο ελεύθερος χρόνος εξαφανίζεται. Ταυτόχρονα, εντείνεται η πειθάρχηση της νεολαίας, η οποία ωθείται στον ατομικό δρόμο και στον ανταγωνισμό μεταξύ της. Μέσα από την προσπάθεια υποταγής του φοιτητή στο καθηγητικό κατεστημένο εμπεδώνεται η υποταγή του ως αυριανός εργαζόμενος στην εργοδοσία. Παράλληλα, στο νέο πανεπιστήμιο των αυταρχικών συμβουλίων διοίκησης και των manager οι αποφάσεις των φοιτητών δεν θα διαδραματίζουν κανένα ουσιαστικό ρόλο καθώς η δυνατότητα παρέμβασης των φοιτητικών συλλόγων απαγορεύεται. Τέλος, με αυτό τον τρόπο, η κυβέρνηση θα καταφέρνει να υλοποιεί αναίμακτα τις εκάστοτε αναδιαρθρωτικές τομές, θωρακιζόμενη απέναντι στις φοιτητικές αντιστάσεις.

l Κατάργηση κάθε έννοιας Δημόσιας και Δωρεάν Παιδείας

Στα πλαίσια της συνολικότερης λιτότητας, η δραματική μείωση της χρηματοδότησης των ιδρυμάτων οδηγεί ήδη σε κλείσιμο και συγχωνεύσεις σχολών. Επίσης μετακυλύεται το κόστος φοίτησης στους φοιτητές μέσω της επιβολής διδάκτρων, της σταδιακής κατάργησης των δωρεάν συγγραμμάτων, της περικοπής παροχών όπως η σίτιση και η στέγαση και μέσω της καθιέρωσης φοιτητικών δανείων. Όλα αυτά αναδεικνύουν πως στο νέο πανεπιστήμιο θα αποτελεί ξένο σώμα κάθε έννοια δημόσιου και δωρεάν.

l Κατάργηση του Ασύλου

Καταργείται ο θεσμός του ασύλου, ένας θεσμός κατάκτηση του λαϊκού κινήματος, προκειμένου να αποφευχθεί η συγκρότηση πολιτικά επικίνδυνων κινημάτων και ριζοσπαστικών πρακτικών. Σκοπός της κατάργησης είναι επίσης, να σταματήσουν τα πανεπιστήμια να αποτελούν κέντρα αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής και προάσπισης των φοιτητικών και λαϊκών αγώνων. Το φοιτητικό και ευρύτερα το λαϊκό κίνημα θα υπερασπιστεί και θα κατοχυρώσει το άσυλο στην πράξη.

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΤΑΞΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ – ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ – ΕΕ – ΔΝΤ

Μπροστά στη βαρβαρότητα του καπιταλισμού και τις εκρηκτικές καταστάσεις που δημιουργεί η κρίση αλλά και με τους αγώνες που αναπτύχθηκαν, όλα είναι διαφορετικά. Όλα δείχνουν πως μπαίνουμε στην καρδιά μιας αναμέτρησης που όμοιά της δεν έχει ξαναγνωρίσει η Ελλάδα μεταπολεμικά. Το μεγάλο ζητούμενο είναι ξαναβρεθεί στο προσκήνιο ο εργαζόμενος λαός, η νεολαία και το κίνημα τους. Για να γίνει αυτή η αναγκαιότητα πράξη, χρειάζεται να οικοδομηθεί άμεσα ένα πολιτικό αντίπαλο δέος μέσα στην ελληνική κοινωνία, ένα κοινωνικο-πολιτικό μέτωπο ρήξης κι ανατροπής της άθλιας ταξικής κυβέρνησης αστικής σωτηρίας, και συνολικά του μάυρου μετώπου ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ, για να σαρωθεί το σύγχρονο σφαγείο ΕΕ-ΔΝΤ . Ένα μέτωπο που στην προμετωπίδα του θα έχει την αποδέσμευση από την ΕΕ και την ΟΝΕ, τη διαγραφή του χρέους, την εθνικοποίηση των τραπεζών και στρατηγικών πυλώνων της οικονομίας κάτω από εργατικό έλεγχο καθώς και την αναδιανομή του πλούτου υπέρ των εργαζομένων και του λαού. Ένα μέτωπο ρήξης και ανατροπής που θα έχει κορμό το ταξικά ανασυγκροτημένο και πολιτικά επικίνδυνο εργατικό κίνημα διαρκείας και θα συμπεριλαμβάνει τα σύμμαχα λαϊκά στρώματα κόντρα στον κυβερνητικό και αστικοποιημένο συνδικαλισμό των ΓΣΣΕ-ΑΔΕΔΥ, αποφεύγοντας λογικές περιχαράκωσης. Γι' αυτό και ο συντονισμός πρωτοβάθμιων σωματείων αποτελεί ένα ελπιδοφόρο όχημα, το οποίο οφείλει να διευρυνθεί και με άλλους αγωνιστές, σωματεία, ομοσπονδίες και συνδικάτα και να αποτελέσει ένα διακριτό ρεύμα μέσα στο εργατικό κίνημα, ένα ρεύμα που με όρους αγωνιστικής ταξικής ενότητας θα πρεσβεύει τα δικαιώματα του κόσμου της εργασίας. Η δημιουργία λαϊκών επιτροπών στις γειτονιές και η αναζωπύρωση των συνελεύσεων στις γειτονιές αυτές απέναντι στα νέα μέτωπα που ανοίγονται – εφεδρείες, χαράτσια, ιδιωτικοποιήσεις – αποτελούν κομβικό σημείο στην προσπάθεια του κινήματος να ενδυναμωθεί και να αναπτύξει σοβαρές κοινωνικές αντιστάσεις. Στα πλαίσια αυτά και το φοιτητικό κίνημα καλείται να συνδράμει σε αυτήν την υπόθεση απ’ τη σκοπιά της νεολαίας εκφράζοντας παράλληλα τις συνολικότερες αγωνιστικές τάσεις και διεργασίες που λαμβάνουν χώρα στους κόλπους της και συγκροτώντας ένα ανατρεπτικό πολιτικό ρεύμα εντός της.

Η ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΜΕ ΕΝΑ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

Αντικυβερνητικό, αντιΕΕ, αντι-ΔΝΤ, αντι-μνημονιακό, ανατρεπτικό, που θα διαμορφώνει ένα πλειοψηφικό ρεύμα αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής, στη βάση της υπεράσπισης των συμφερόντων και των αναγκών της σπουδάζουσας νεολαίας, απ' τη σκοπιά της εργασιακής προοπτικής και των όρων φοίτησης, που δε θα αρκείται στην υπεράσπιση των κεκτημένων και τους αγώνες εντός ορίων, που θα παλεύει να πληρώσει την κρίση το κεφάλαιο. Που θα συγκρούεται με την πολιτική αυτή, κατανοώντας ότι ο δρόμος της ανατροπής στο πλευρό των εργαζόμενων αποτελεί τη μόνη λύση για τα συμφέροντα μας ως απάντηση στην κρίση του συστήματος.Που θα συγκρούεται με τη συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ και κάθε άλλο επίδοξο διαχειριστή της ίδιας πολιτικής. Που θα παλεύει για σύγκρουση και ρήξη με την ΕΕ στην κατεύθυνση διάλυσης τέτοιων ολοκληρώσεων καθώς είναι ενάντια στα συμφέροντα εργαζομένων και νεολαίας. Που θα παλεύει για την ανατροπή των μνημονίων, του μεσοπρόθεσμου και όλων των αντιλαϊκών αντεργατικών μέτρων που αυτά φέρνουν που εν τέλει θα παλεύει να ανατρέψει την αντιλαϊκή πολιτική κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ.

Μετωπικό και σύμμαχο το σύνολο των χώρων της εκπαίδευσης. Που θα αποτελεί τον κρίκο ενοποίησης των επιμέρους αγώνων της νεολαίας, για την εμφάνιση ενός ριζοσπαστικού παννεολαιίστικου κινήματος κόντρα στην πολυδιάσπασή της. Που θα προσπαθεί να συντονίζεται με άλλες αγωνιζόμενες μερίδες της εκπαίδευσης και της κοινωνίας. Που θα παλεύει για έναν ενιαίο και δημοκρατικό συντονισμό των φοιτητικών και σπουδαστικών συλλόγων, που θα προσπαθεί να συντονίζεται με άλλες αγωνιζόμενες μερίδες της εκπαίδευσης και της κοινωνίας. Φοιτητικό κίνημα σε ΑΕΙ και ΤΕΙ γιατί τα συμφέροντα φοιτητών – σπουδαστών είναι κοινά, κοινά με τις ανάγκες και τα δικαιώματα των εργαζομένων και όχι του καθηγητικού κατεστημένου. Με απεύθυνση και κάλεσμα σε κοινό αγώνα προς το μαθητικό κίνημα και τους μαθητές που προετοιμάζονται να γίνουν η γενιά της οικονομικής και κοινωνικής εξαθλίωσης.

Με πανεκπαιδευτική – πανεργατική απεύθυνση, που θα συνδέεται με τους αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας, για τη ανατροπή της αντιεκπαιδευτικής και αντεργατικής πολιτικής. Που θα δρα εξώστρεφα, θα αγκαλιάζεται από τν κοινωνία και θα αγκαλιάζει όλες τις τάσεις αμφισβήτησης και αγώνα. Που θα αποτελεί πραγματικό πυροδότη κοινωνικών αγώνων απέναντι στην πολιτική που εφαρμόζει η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ – ΝΔ - ΛΑΟΣ.

Αμεσοδημοκρατικό και ανεξάρτητο, που θα δημιουργεί τις δικές του μορφές οργάνωσης, αυτοτελείς και ανεξάρτητες από την κατεστημένη πολιτική των εκπροσώπων και των επιτελείων, που θα στηρίζεται στις γενικές συνελεύσεις και στις συντονιστικές τους επιτροπές όπου οι ίδιοι οι φοιτητές θα παράγουν πολιτική με βάση τις ανάγκες και τα δικαιώματά τους. Που λειτουργεί σαν ζωντανό κύτταρο πολιτικής και ζύμωσης του κόσμου του αγώνα, του κάθε αγωνιστή που θα κάνει κτήμα του το συλλογικό συμπέρασμα στη βάση της συνδιαμόρφωσης και της σύνθεσης. Που θα συνδυάζει την παράδοση του νικηφόρου τριπτύχου Συνελεύσεις- Καταλήψεις- Διαδηλώσεις με νέες πολυποίκιλες μορφές που αναδείχτηκαν και στη μάχη των πλατειών.

Πανελλαδικό, που θα ενοποιεί το σύνολο της σπουδάζουσας νεολαίας πάνω στη βάση των κοινών αναγκών και δικαιωμάτων της, ενώ θα δρα ενάντια σε κάθε προσπάθεια των καθεστωτικών παρατάξεων να διαπραγματευτούν στο όνομα του φοιτητικού κινήματος τους όρους υποταγής των φοιτητων, ένα φοιτητικό κίνημα που θα συγκροτείται σε ζωντανούς φοιτητικούς συλλόγους. Που θα στηρίζεται στις γενικές συνελεύσεις που θα διεξάγονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα, στις οποίες οι ίδιοι οι φοιτητές θα παράγουν πολιτική με βάση τις ανάγκες και τα δικαιώματά τους. Κόντρα στο ΕΣΥΠ (Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας) και τη σύνοδο των Πρυτάνεων, κόντρα στη λογική της ΔΑΠ για συγκρότηση του ΕΣΥΦ (Εθνικό Συμβούλιο Φοιτητών), με ένα φοιτητικό κίνημα διαρκείας του οποίου η πανελλαδική δράση κατοχυρώνεται μέσα από τις ανοιχτές διαδικασίες των πανελλαδικών συντονιστικών των Γενικών Συνελεύσεων, των οποίων η δημοκρατική ανασυγκρότηση είναι ζητούμενο για την ΕΑΑΚ, καθώς και των ανοιχτών συντονιστικών επιτροπών τους. Ενάντια σε οποιαδήποτε προσπάθεια διάλυσης της ενιαιότητας των Φοιτητικών Συλλόγων και των διαδικασιών τους. Ενάντια της συγκρότηση κομματικών, αυτοαναφορικών δομών, που δρουν ενάντια στις Γενικές Συνελεύσεις και διασπαστικά ως προς τις μαζικές αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες των συλλόγων (π.χ. ΜΑΣ). Βασικός μοχλός και πυροκροτητής του φοιτητικού κινήματος αποτελεί το επιτυχημένο εγχείρημα των σχημάτων της Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης. Με ξεκάθαρο ηγεμονικό – πρωτοπόρο ρόλο στις πρόσφατες μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις του, με διακριτό, ριζοσπαστικό και ανεξάρτητο λόγο και παρέμβαση μέσα στις σχολές κόντρα στις συντεχνιακές λογικές, κόντρα στις παρατάξεις – ιμάντες μεταβίβασης κομματικών οδηγιών.

ΜΕ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ – ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ, ΤΩΝ ΑΝΥΠΟΧΩΤΗΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ!

Στα είκοσι χρόνια της η Ε.Α.Α.Κ. έχει παίξει πρωτοπόρο ρόλο στον ορισμό και την οριοθέτηση μιας άλλης Αριστεράς, των ανυποχώρητων ανατρεπτικών αγώνων διαρκείας, που μορφώνει τους αγωνιστές μέσα στη φλόγα του κινήματος, ανεξάρτητα και σε ρήξη με την αστική ιδεολογία, που αναδεικνύει την ανάγκη για μία άλλη κοινωνία. Η Ε.Α.Α.Κ. έρχεται να εκφράσει και να συνδεθεί με το ευρύτερο αντικαπιταλιστικό ρεύμα που δυναμώνει στην κοινωνία. Θα προχωρήσει σε πρωτοβουλίες κοινού πολιτικού συντονισμού με όλα τα σχήματα στους εργασιακούς, εκπαιδευτικούς και μαθητικούς χώρους ώστε η Αντικαπιταλιστική Αριστερά να εμφανιστεί ενιαία και με τους καλύτερους δυνατούς όρους στους κοινωνικούς αγώνες της επόμενης περιόδου. Το κίνημα έχει ανάγκη την αυτοτελή παρουσία της Αντικαπιταλιστικής Επαναστατικής Αριστεράς ιδιαίτερα τώρα που η ταξική επίθεση από του αστούς εντείνεται. Με επίγνωση των μέχρι τώρα αδυναμιών της η Ε.Α.Α.Κ επιδιώκει την εμβάθυνση της πολιτικής - ιδεολογικής σύγκλισης των δυνάμεών της σε βαθύτερο πολιτικό - ιδεολογικό επίπεδο, με χάραξη μίας μακροπρόθεσμης στρατηγικής για τα μέτωπα μέσω ενός δημοκρατικού μοντέλου οργάνωσης που θα διασφαλίζει την πολυφωνία και θα προάγει τη βαθύτερη πολιτική ενοποίηση, επιδιώκοντας πάντα τη σύνθεση και με στόχο το δεύτερο γύρο της νικηφόρας επανεμφάνισης του κινήματος, θα πρέπει να είναι το επίδικο.

ΕΝΙΑΙΑ

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ

ΑΡΙΣΤΕΡΗ

ΚΙΝΗΣΗ

σε ΑΕΙ-ΤΕΙ

ΚΑΤΑΖΗΤΟΥΝΤΑΙ αυτοί που έρχονται να εφαρμόσουν το νέο νόμο για την Παιδεία

2011-12-03T16:30:00.001+02:00

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΜΕΝΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ-ΕΕ-ΔΝΤ ΣΕ ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΡΓΑΣΙΑ-ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

2011-11-09T14:37:00.001+02:00

Συνάδελφοι,

Την τελευταία βδομάδα διανύουμε μία από τις πιο κρίσιμες καμπές μετά την μεταπολίτευση για τους εργαζόμενους, τα λαϊκά στρώματα και την γενιά μας. Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών με την κυβέρνηση συνεργασίας, την νέα δανειακή σύμβαση, την επιβολή της ΕΕ και τα μέτρα που θα ακολουθήσουν, καθώς και την νέα πιο μαχητική και ανατρεπτική απάντηση της ίδιας της κοινωνίας από την τελευταία, μεγαλειώδη 48^η απεργία και ύστερα, θα καθορίσουν κατά κύριο λόγο τους όρους με τους οποίου θα ζούμε για τα επόμενα δέκα χρόνια τουλάχιστον. Μας ρίχνουν το γάντι: «Ή εμείς ή εσείς». Σε όλο το κόσμο οι εστίες οργής και αντίστασης πληθαίνουν. Το «κάτω η κυβέρνηση» της τελευταίας απεργίας είναι μόνο η αρχή…

Βιώνουμε το βάθεμα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης και την χρεοκοπία των κυρίαρχων πολιτικών του κεφαλαίου, των τραπεζών, των τοκογλύφων και των υποστηρικτών τους σε Ελλάδα και εξωτερικό (ΕΕ-ΔΝΤ), οι οποίες συνεχίζουν να φορτώνουν τα βάρη της κρίσης στους εργαζομένους, να υποθηκεύουν το μέλλον της γενιάς μας και να συμπαρασύρουν στην δική τους καταστροφή όλη την κοινωνία με ελεγχόμενες ή μη χρεοκοπίες. Η επιδίωξή τους είναι να απομυζήσουν κέρδη από μισθούς, συντάξεις, δημόσια περιουσία και δαπάνες, να σώσουν τις τράπεζες και το Ευρώ, να ικανοποιήσουν τις αγορές πληρώνοντας ξανά και ξανά το χρέος και να ισοπεδώσουν κάθε έννοια εργασιακών δημοκρατικών δικαιωμάτων φτιάχνοντας παράλληλα έναν εργασιακό μεσαίωνα αντίστοιχο της Κίνας και της Ινδίας. «Παράπλευρες απώλειες» της δανειακής σύμβασης θα είναι εκατομμύρια άνεργοι, η διάλυση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας και του πανεπιστημίου και σχολείου, το ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας, νέα χαράτσια, χιλιάδες απολύσεις σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, μισθούς πείνας, επιτρόπους της ΕΕ σε υπουργεία, κτλ. Αυτό είναι το μέλλον της «κυβέρνησης σωτηρίας του κεφαλαίου», αυτό είναι το κόστος για να σωθεί το ευρώ άρα και οι τράπεζες, αυτό είναι το τίμημα για να μείνουμε στην ΕΕ των Μέρκελ-Σαρκοζί.

Υπάρχει όμως και άλλος δρόμος! Η αποφασιστική πολιτική παρέμβαση του ίδιου του κινήματος των εργαζομένων, φοιτητών νεολαίων και όλου του λαού μέσα από τις απεργίες, τις καταλήψεις στα υπουργεία, στις σχολές και τα σχολεία, και τα όργανα της δικής μας δημοκρατίας απέναντι στο κοινοβουλευτικό πραξικόπημα, είναι αυτή που θέτει του όρους που διεξάγεται η πολιτική από εδώ και μπρος. Μέσα από τις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες των εργαζομένων και της νεολαίας, τα πρωτοβάθμια σωματεία, την δημοκρατική τους συγκρότηση, των συντονισμό τους και την ενίσχυση και ενοποίηση της πάλης όλου του λαού σε ένα αγωνιστικό μέτωπο με ανατρεπτική λογική και με πυρήνα ένα αναγεννημένο εργατικό κίνημα σε ρήξη με ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, ανοίγει ο δρόμος των συλλογικών μας διεκδικήσεων που θα βάλει φρένο στην ξέφρενη πορεία της κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ, θα τους ανατρέψει, και θα ανοίξει τον δρόμο για την κοινωνική χειραφέτηση.

Η συσπείρωση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ-ΔΥΣΗ-ΔΗΜΑΡ-ΕΕ-ΔΝΤ στην κατεύθυνση της ευρωπαϊκής επιβολής στον «εχθρό λαό» της πολιτικής που εξυπηρετεί την ντόπια και ξένη ολιγαρχία και βάζει στο γύψο τη χώρα με το νέο υπερδεκαετές μνημόνιο-σφαγείο, μπορεί να φαντάζει δυνατή αλλά ταυτόχρονα ξεγυμνώνει την αδυναμία τους. Η γενιά μας δεν θα συρθεί στην υποτέλεια! Οι εργαζόμενοι και η νεολαία να γίνουν η ατμομηχανή για την ανατροπή της καπιταλιστικής μεταρρύθμισης με συνολικές διεκδικήσεις που θα μας βγάλουν από το βούρκο της κρίσης. Λέμε όχι στο αντεργατικό σφαγείο της ΕΕ! Το φετινό Πολυτεχνείο να σημάνει της ανατροπής της οικονομικής χούντας.

Την ίδια στιγμή η Υπουργός Παιδείας της έκπτωτης κυβέρνησης έστειλε τελεσίδικο στους πρυτάνεις μέχρι τον Δεκέμβρη να γίνουν οι συγχωνεύσεις σε σχολές, να καταρτιστούν τα νέα κατακερματισμένα προγράμματα σπουδών, να συγκροτηθεί λίστα με τα τμήματα που θα βάλουν λουκέτο και να γίνει ξεκαθάρισμα με τους φοιτητές. Στόχος τους είναι να κλείσουν και να συγχωνευτούν τα μισά τμήματα, τα υπόλοιπα να απαξιωθούν και να στρωθεί ο δρόμος ώστε να εφαρμοστεί ο νέος νόμος και οι επιχειρήσεις να ορμήξουν σαν τα κοράκια πάνω στο μέλλον των φοιτητών. Η μεταρρύθμιση στο πανεπιστήμιο είναι οργανικά συνδεδεμένη με την εργασιακή ανασφάλεια-εφεδρεία-κατάργυση συλλογικών συμβάσεων και πλήρως εναρμονισμένη με την πραγματικότητα του μνημονίου και της ΕΕ. Αντίστοιχη πρέπει να είναι και η απάντησή μας! Να τους βγάλουμε στην εφεδρεία!

Παίρνουμε τα μέτρα μας, κλιμακώνουμε τον αγώνα, τους ανατρέπουμε. Με κόμβο το Πολυτεχνείο σπάμε την συναίνεση και την υποταγή και αγωνιζόμαστε να μην περάσει το νέο μνημόνιο και να έρθουμε συνολικά σε ρήξη με τα σχέδια κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ. Τα σχήματα και οι αγωνιστές της ΕΑΑΚ Βόλου καλούμε:

Όλο το πρωτοπόρο δυναμικό που με πρωτότυπο, μαζικό και δυναμικό τρόπο έδωσε την μάχη για την εμφάνιση του φοιτητικού κινήματος το προηγούμενο διάστημα, την ενίσχυση των συνελεύσεων και των συντονιστικών επιτροπών και την εμβάθυνση της αναγκαίας πολιτικής κουβέντας μες στους συλλόγους σε ανατρεπτική κατεύθυνση.
Την πλειοψηφία των συναδέλφων μας σε κάθε σχολή που μας ενώνει η μαύρη εργασιακή προοπτική που μας περιμένει σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, αλλά και η αναζήτηση ενός πανεπιστημίου για της ανάγκες της κοινωνίας και όχι της αγοράς, η διεκδίκηση δημόσιας δωρεάν παιδείας-υγείας και εργασιακών και δημοκρατικών δικαιωμάτων, το δίκαιο του αγώνα της νεολαίας σε σχολεία, σχολές, εργασιακούς χώρους.
Τις δυνάμεις της αριστεράς, που είναι αναγκαίο όσο είναι καιρός, να εγκαταλείψουν τις λογικές του συντεχνιακού αγώνα, της διαχείρισης αντί της ανατρεπτικής προοπτικής, των «καπέλων», αλλά και από τις λογικές κομματικής περιχαράκωσης και ενδοκινηματικού εμφυλίου.

Από κοινού και ισότιμα να πάρουμε τις απαραίτητες πρωτοβουλίες για το επόμενο διάστημα. Στήνουμε σε κάθε σχολή τις ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΑΓΩΝΑ για να οργανώσουμε τη πάλη μας, να αναζωπυρώσουμε τις διαδικασίες των συλλόγων απέναντι στην επιδίωξη των ΠΑΣΠ-ΔΑΠ για εκφυλισμό τους και:

Να καλέσουμε Γενικές Συνελεύσεις παντού.
Να προχωρήσουμε σε καταλήψεις και δημιουργία κέντρου αγώνα το Θόλο το τριήμερο 15-16-17 με εκδηλώσεις και συλλαλητήρια.
Να συντονιστούμε με το εργατικό κίνημα, τα πρωτοβάθμια σωματεία, τα συνδικάτα, τους μαθητές, τα κινήματα πόλης και ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, τους εργαζομένους και ανέργους και όλο το πληττόμενο λαό για την κλιμάκωση του ανατρεπτικού αγώνα.

Ούτε σιωπής, ούτε υποταγής, είμαστε η γενιά της ανατροπής!

ΕΑΑΚ ΒΟΛΟΥ

ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟΥ ΝΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ!

2011-09-01T22:39:00.003+03:00

Το προηγούμενο διάστημα, εν μέσω καλοκαιριού και αμέσως μετά την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, η κυβέρνηση του μνημονίου, πέρασε προς ψήφιση στη Βουλή το νέο αντιδραστικό νομοσχέδιο για την Παιδεία. Εκεί, γράφτηκε ιστορία μέσα από μια πρωτοφανή συναίνεση: για πρώτη φορά από τη μεταπολίτευση, τα κόμματα εξουσίας ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, με τη συμπαράταξη του φασιστικού ΛΑΟΣ και της ΔΗΣΥ, υπερψήφισαν στο σύνολό του το νομοσχέδιο για την Παιδεία. Γεγονός καθόλου τυχαίο, αν σκεφτούμε τον ρόλο που πρόκειται να παίξουν οι ριζικές αλλαγές στο ελληνικό πανεπιστήμιο προς όφελος του κεφαλαίου.

Το νέο νομοσχέδιο χαρακτηρίσθηκε από την Άννα Διαμαντοπούλου ως τομή για το Δημόσιο Πανεπιστήμιο, και όντως είναι, αφού στην πραγματικότητα το καταργεί. Καταργεί κάθε έννοια δημόσιας και δωρεάν παιδείας, κάθε έννοια ελευθερίας διακίνησης των ιδεών, κάθε έννοια μόρφωσης και παιδείας. Πρόκειται για ένα νομοσχέδιο που αλλάζει ριζικά τη δημόσια τριτοβάθμια εκπαίδευση, δημιουργώντας ένα Πανεπιστήμιο αυταρχικό, συγκεντρωτικό, με ακόμη πιο προωθημένο επιχειρηματικό χαρακτήρα.

Οι βασικές πτυχές του νέου νόμου είναι:

Κατάτμηση του ενιαίου κύκλου σπουδών σε δύο κύκλους bachelor και master, με την ταυτόχρονη κατάτμηση των προγραμμάτων σπουδών και της παρεχόμενης γνώσης. Τρίτος κύκλος σπουδών θεωρείται η διδακτορική διατριβή. Οι κύκλοι αυτοί, δεν ολοκληρώνονται με βάση τα μαθήματα και την παρεχόμενη γνώση, αλλά με βάση το μάζεμα πιστωτικών μονάδων (ECTS). Πρόκειται για τη λεγόμενη «ποσοτικοποίηση της γνώσης», που καθιστά τον φοιτητή «μηχανάκι με προσόντα», που οξύνει τον ανταγωνισμό και μετασχηματίζει τον ίδιο το ρόλο του Πανεπιστημίου, που (θα έπρεπε να) είναι η μόρφωση.
Εισάγεται η έννοια του φοιτητή «μερικής φοίτησης» για φοιτητές που πιστοποιούν ότι εργάζονται τουλάχιστον 20 ώρες τη βδομάδα. Το μέτρο αυτό προφανώς, έρχεται να λειτουργήσει παραπλανητικά. Είναι γνωστό ότι η μεγάλη πλειοψηφία, όχι μόνο των φοιτητών αλλά όλων των εργαζομένων, εργάζονται υπό το καθεστώς μαύρης εργασίας, χωρίς ασφάλιση και χωρίς τη δυνατότητα να αποδείξουν ότι εργάζονται.
Εισάγεται η υποχρεωτική παρακολούθηση μαθημάτων με υποβολή παρουσιών, ενώ το μάθημα μπορεί να θεωρηθεί διδαχθέν μόνο εάν έχει συμπληρώσει 13 βδομάδες.
Η διαγραφή των φοιτητών που ξεπερνούν τα έτη φοίτησής τους κατά δύο χρόνια επιπλέον (ν+2). Για τους φοιτητές «μερικής φοίτησης» η περίοδος αυτή θα είναι 2ν. Επιπλέον, φοιτητές που δεν έχουν περάσει ένα μάθημα μετά από τρεις εξετάσεις, θα περνούν από επιτροπή με βάση την οποία πιθανά θα διαγράφονται. Τέλος, φοιτητές που δεν εγγράφονται για δύο συνεχόμενα εξάμηνα, θα διαγράφονται.
Το μοντέλο διοίκησης των πανεπιστημίων και των τμημάτων αλλάζει ριζικά και γίνεται ακόμη πιο συγκεντρωτικό. Δημιουργούνται 15μελή συμβούλια, στα οποία εισάγονται και εξωτερικά μέλη (8 εσωτερικά+6 εξωτερικά μέλη), ενώ η παρουσία (και ο ρόλος) των φοιτητών θα είναι καθαρά συμβολική.
Αλλάζει το μοντέλο εκλογών στο εσωτερικό των Φοιτητικών Συλλόγων, με την κατάργηση των συλλογικών ψηφοδελτίων και την καθιέρωση ενιαίου, προσωποπαγούς ψηφοδελτίου, στην κατεύθυνση της ουσιαστικής κατάργησης των συλλογικών διαδικασιών και της προώθησης του ατομισμού, πέρα κ έξω από κάθε «από τα κάτω» έλεγχο.
Καταργείται ολοκληρωτικά το άσυλο! Το άσυλο των αγώνων, το άσυλο των ελευθεριών, που εγκόλπωσε και προστάτεψε τους δίκαιους αγώνες τα νεολαίας και των εργαζομένων για πολλά χρόνια, καταργείται ακριβώς με σκοπό τον εκφοβισμό και την αποδυνάμωση των αγωνιζόμενων κομματιών της κοινωνίας.
Καταργούνται σταδιακά τα δωρεάν συγγράμματα, με την καθιέρωση των ηλεκτρονικών συγγραμμάτων.
Καθιερώνονται δίδακτρα στον δεύτερο και τρίτο κύκλο σπουδών.
Η κρατική χρηματοδότηση μειώνεται σημαντικά, στην κατεύθυνση της αποδέσμευσης του κράτους από την υποχρέωσή του να χρηματοδοτεί την Παιδεία. Τα πανεπιστήμια θα αναγκάζονται να δέχονται χορηγίες και να υποτάσσονται στα συμφέροντά τους. Σε αυτήν την κατεύθυνση, καθιερώνονται οι «επώνυμες έδρες» για τους χορηγούς. Παράλληλα η χρηματοδότηση των πανεπιστημίων θα εξαρτάται από την αξιολόγηση, με βάση τα τετραετή ακαδημαϊκά – αναπτυξιακά προγράμματα, ένα μέτρο που ισχύει ήδη από το νόμο Γιαννάκου, αλλά το Φοιτητικό Κίνημα έχει καταφέρει σε πολλές σχολές να αποτρέψει την εφαρμογή του.
Συγχωνεύονται πανεπιστήμια και ΤΕΙ, ενώ πολλά τμήματα κλείνουν.

Όπως γίνεται φανερό ο νόμος- έκτρωμα της Διαμαντοπούλου έχει στόχο την ισοπέδωση των τίτλων σπουδών και των παρεχόμενων γνώσεων, τη φίμωση κάθε αντίδρασης από την πλευρά της φοιτητιώσας νεολαίας, τη δημιουργία ενός φοιτητή υπόδουλου στην έλλειψη των εφοδίων του στη μαθησιακή διαδικασία (σήμερα λείπουν τα βιβλία των μαθητών, αύριο τα συγγράμματα των φοιτητών), στην υποχρηματοδότηση (λιγότεροι συμβασιούχοι καθηγητές, κατάργηση ΙΕΝ) και στις διαθέσεις των ιδιωτών εργολάβων (απολύονται καθαρίστριες, φύλακες, ολοένα και χαμηλότερη ποιότητα φαγητού στην εστία) και από την άλλη ένα πανεπιστήμιο πλήρως παραδομένο στην επιχειρηματική λειτουργία (εισαγωγή Α.Ε. για τη διαχείριση των πόρων) και στην συνεχή αναζήτηση πόρων για την επιβίωσή του.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ακολουθώντας πιστά τις επιταγές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προωθεί ένα σχέδιο εξόντωσης του ελληνικού πανεπιστημίου, όπως το ξέραμε μέχρι σήμερα, καθιερώνοντας ένα «νέο πανεπιστήμιο» (στα πρότυπα και του «νέου σχολείου») κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των επιχειρήσεων και της αγοράς εργασίας. Με το νέο νόμο πλαίσιο, ουσιαστικά ενσωματώνονται στην ελληνική ανώτατη εκπαίδευση όλες εκείνες οι κατευθύνσεις που ισχύουν στα υπόλοιπα πανεπιστήμια της Ευρώπης, μέσω της θέσπισης του Ενιαίου Χώρου Ανώτατης Εκπαίδευσης, και θέτουν τον φοιτητή ως αντικείμενο ατομιστικό, ανταγωνιστικό προς τους συμφοιτητές του, μοναδικό εργαλείο μεταφοράς στείρας γνώσης ανάλογης με τις ανάγκες της εκάστοτε αγοράς.

Το νομοσχέδιο της Διαμαντοπούλου όπως ψηφίστηκε, πραγματώνει την ιδέα ενός φοιτητή και μελλοντικού αποφοίτου, απόλυτα προσαρμοσμένου στις συνθήκες που του δημιουργούν, δίχως αντίσταση στην αυθεντία της προωθούμενης γνώσης, χωρίς συλλογική μορφή αντίδρασης απέναντι σε οτιδήποτε του αντιπαραβάλλουν, αλλά πειθήνιου στις ορέξεις -τώρα- του οποιουδήποτε καθηγητή, πρύτανη, φορέα εξουσίας -και αργότερα- του εργοδότη του. Το νεοφιλελεύθερο κατασκεύασμα που πιστεύουν ότι θα διέπει την ανώτατη εκπαίδευση στην Ελλάδα, δεν ρυθμίζει μόνο τους κανόνες λειτουργίας του νέου πανεπιστημίου, αλλά θέτει τις βάσεις εξαγωγής εργαζομένων «κατάλληλων» στο καπιταλιστικό μοντέλο παραγωγής, «προσαρμοσμένων» μάλιστα στις νέες μορφές απασχόλησης-ευέλικτης εργασίας (500€ το μήνα, χωρίς μόνιμη θέση και ασφάλεια).

Απέναντι λοιπόν στην καπιταλιστική βαρβαρότητα που προωθεί το σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ, με τις ευλογίες της συναινετικής αντιπολίτευσης ΝΔ, ΛΑΟΣ και Ντόρας, η απάντηση που πρέπει να δώσει το Φοιτητικό Κίνημα, οι σύλλογοι καθηγητών, οι σύλλογοι εργαζομένων στο πανεπιστήμιο, αλλά και συνολικά το πανεκπαιδευτικό κίνημα, πρέπει να είναι ακόμη πιο ηχηρή, ακόμη πιο δυνατή. Χρέος του Φοιτητικού Κινήματος είναι η ανασυγκρότηση όλων των δυνάμεών του, η κινητοποίηση των συλλογικών μορφών οργάνωσης και συντονισμού, η κλιμάκωση του αγώνα μέσα από συνελεύσεις, καταλήψεις και διαδηλώσεις διαρκείας σε συμπόρευση με τους εργαζομένους και όλα τα υπόλοιπα κομμάτια της κοινωνίας που κινητοποιούνται, από τα εργατικά σωματεία μέχρι τις λαϊκές συνελεύσεις των πλατειών.

Ο νόμος μπορεί να ψηφίσθηκε με ευρεία συναίνεση του αστικού μπλοκ εξουσίας, δεν νομιμοποιείται όμως στις συνειδήσεις του κόσμου. Το άσυλο δεν αναγνωρίσθηκε ποτέ ως νομοθέτημα του κράτους, αλλά ως ο χώρος ανάπτυξης συλλογικών διαδικασιών και αγώνων ενάντια στην εκάστοτε κυβερνητική πολιτική, και ως τέτοιο θα το υπερασπιστούμε μέχρι τέλους. Όπως με τον νόμο 815 το 1978-79, στόχος είναι η μαζικοποίηση του κινήματος και η ανατροπή του νόμου. Καμία εφαρμογή, καμία ανοχή, κανένα πάγωμα, ολική σύγκρουση και ανατροπή. Στόχος μας πρέπει να είναι η ανατροπή του νέου νόμου, η ανατροπή του μνημονίου, η ανατροπή της κυβέρνησης της λιτότητας και της ανεργίας και κάθε άλλου επίδοξου εκφραστή της πολιτικής αυτής.

Το ζήτημα έχει πια τεθεί:

Ή θα εξακολουθήσουμε να γονατίζουμε

όπως αυτός ο δραπέτης

ή θα σηκώσουμε άλλον πύργο ατίθασο

απέναντί τους.

Μιχάλης Κατσαρός, Ο δούλος

ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ, ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ, ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ!

χωροΑταξία - ΕΑΑΚ

Λειτουργεί ξανά το "Εδώ Πολυτεχνείο"

2011-09-01T22:30:00.002+03:00

Λειτουργεί ξανά το site των φοιτητών για ενημέρωση σχετικά με τις κατειλλημένες σχολές, τις κινητοποιήσεις και τις αποφάσεις των Φοιτητικών Συλλόγων.

Επσκεφθείτε το site από εδώ

Γενική Συνέλευση του ΦΣ

2011-08-30T12:40:00.004+03:00

Γενική Συνέλευση του Φοιτητικού Συλλόγου

Παρασκευή 2/9, 14.30, αμφιθέατρο

Θέματα:

νέο νομοσχέδιο για την Παιδεία
κρίση - μνημόνιο

Να είμαστε ολοι εκει!

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΝΙΑΙΑΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ

2011-08-23T16:40:00.005+03:00

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μετά την πραξικοπηματική ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος στις 29 Ιούνη έχει χάσει κάθε ψήγμα νομιμοποίησης στα μάτια της συντριπτικής πλειοψηφίας των εργαζομένων και της νεολαίας. Παρά τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις του Μαΐου και του Ιούνη, η κυβέρνηση αυτή, σπεύδει μέσα στο κατακαλόκαιρο να περάσει μία σειρά από αντιλαϊκές τομές, θεωρώντας πως μπορεί να αποφύγει τον οδοστρωτήρα των κοινωνικών αντιδράσεων.

Ο χώρος της εκπαίδευσης βρίσκεται ήδη σε αναβρασμό. Στα σχολεία οι τραγικές ελλείψεις του προσωπικού κινδυνεύουν να τινάξουν στον αέρα την έναρξη της ακαδημαϊκής χρονιάς ενώ νέος γύρος μαζικών συγχωνεύσεων ετοιμάζεται το φθινόπωρο. Τα πανεπιστήμια μετά την δραματική υποχρηματοδότηση που αντιμετώπισαν πέρυσι και την ψήφιση του Εθνικού Πλαισίου Προσόντων βρίσκονται μπροστά στην επικείμενη ψήφιση του νέου νόμου Διαμαντοπούλου.

Οι αλλαγές που προτείνονται έρχονται να καταργήσουν το δημόσιο και δωρεάν Πανεπιστήμιο έτσι όπως το ξέραμε μέχρι σήμερα και να το προσδέσουν στο άρμα του μνημονίου δίνοντας στη νεολαία κατάρτιση, μισή δουλειά και μισές ελευθερίες για μισή ζωή. Στο στόχαστρο μπαίνουν οι φοιτητές, οι πανεπιστημιακοί των κατώτερων βαθμίδων και οι εργαζόμενοι των ιδρυμάτων. Με το νόμο αυτό οι διοικήσεις των πανεπιστημίων θα αποτελούνται από τα Συμβούλια Διοίκησης, η σύνθεση των οποίων θα περιλαμβάνει τόσο πανεπιστημιακούς αλλά και στελέχη επιχειρήσεων διευρύνοντας έτσι μια αγοραία αντίληψη σε σχέση με την τριτοβάθμια εκπαίδευση, που επιβάλλει η έρευνα να υποτάσσεται στις ανάγκες του κεφαλαίου, και οι σπουδές άμεσα καθοριζόμενες από τις εκάστοτε ανάγκες της αγοράς, να βαραίνουν αποκλειστικά τις πλάτες των φοιτητών και των οικογενειών τους.

Το πανεπιστήμιο του μνημονίου προετοιμάζεται για να βγάζει τους εργαζόμενους του μνημονίου, χωρίς δουλειά, με μισθό πείνας, ελαστικούς και αναλώσιμους. Διαλύεται συνολικά η λογική των ενιαίων πτυχίων και των γνωστικών αντικειμένων. Η δυνατότητα συλλογικής διαπραγμάτευσης επαγγελματικών κι εργασιακών δικαιωμάτων αφαιρείται μέσω της κατάργησης των πτυχίων και της αντικατάστασης τους από τις πιστωτικές μονάδες για κάθε φοιτητή, προετοιμάζοντας έτσι τη γενιά των 592ευρώ, της ανασφάλιστης, ελαστικής εργασίας, όπως ακριβώς ορίζεται στο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα. Οι σπουδές χάνουν τον ενιαίο ιστό τους και μετατρέπονται σε ένα άθροισμα δεξιοτήτων και πληροφοριών που ο καθένας κατέχει και αγοράζει σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Οι πρυτάνεις,επί της ουσίας, θα διορίζονται από το ίδιο το υπουργείο και δεν θα εκλέγονται από την πανεπιστημιακή κοινότητα, για να μπορεί ακριβώς να ελέγχει ασφυκτικά την λειτουργία του (όπως γινόταν περίπου και στην χούντα!) Η συμμετοχή των φοιτητών περιορίζεται στην εκλογή 1 μέλους που θα συμμετέχει στο ΣΔ ενώ η δυνατότητα παρέμβασης των φοιτητικών συλλόγων στο όργανα συνδιοίκησης παύει. Τέλος επιχειρεί να τελειώσει με το πανεπιστήμιο-κέντρο αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής και συλλογικής δράσης. Καταργείται το Πανεπιστημιακό άσυλο ως χώρος ανάπτυξης και προάσπισης των αγώνων του φοιτητικού και του λαϊκού κινήματος, ενώ δημιουργείται ένα συνολικό αυταρχικό πλαίσιο λειτουργίας κυρίως για τους φοιτητές αλλά και για τους καθηγητές. Ο νόμος διαμορφώνει για το φοιτητή μια ασφυκτική καθημερινότητα, όπου θα πρέπει να τρέχει διαρκώς απ'το αμφιθέατρο στο εργαστήριο για πρόλαβει να τελειώσει τη σχολή πριν τον διαγράψουν. Συνολικά επιχειρείται η πλήρης παράδοση του πανεπιστημίου στα συμφέροντα του κεφαλαίου την μνημονιακή πολιτική. Μέσα από την ένταση των επιχειρηματικών κριτηρίων σε κάθε έκφανση της λειτουργίας του πανεπιστημίου, επιχειρείται να αναδειχθεί σε κυρίαρχο δόγμα το δίπτυχο κυνήγι του κέρδους-περιορισμός του κόστους εκπαίδευσης.

Θέλουν να διαλύσουν κάθε λαϊκή κατάκτηση, τη δημόσια παιδεία, υγεία, ασφάλιση, να κάνουν την πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση προνόμιο των οικονομικά ισχυρών. Θέλουν να φέρουν στην Ελλάδα όλες αυτές τις αλλαγές που έχουν εφαρμοστεί σε αρκετές χώρες του δυτικού κόσμου. Αλλαγές που έφεραν μια πραγματικότητα ενάντια στην οποία εξεγείρονται οι νέοι σε όλο τον κόσμο, από την Γαλλία και την Αγγλία μέχρι τη Χιλή.

Όλα τα παραπάνω λοιπόν θα τεθούν στην προμετωπίδα του αγώνα ενάντια στο νόμο Διαμαντοπούλου αλλά και συνολικά στις αντιδραστικές αλλαγές στην παιδεία και την κοινωνία που φέρνει ακατάπαυστα η κυβέρνηση ακόμα και μέσα στον Αύγουστο για να προλάβει τα χρονοδιαγράμματα ΕΕ-ΔΝΤ. Το φοιτητικό κίνημα χρειάζεται να βγει ξανά στο προσκήνιο με μαζικές γενικές συνελεύσεις και καταλήψεις, όπως το 1990-91, το 1998 και στους ηρωικούς αγώνες του 2006-07, μαχητικά κι ανυποχώρητα, με τα μάτια στραμμένα σε όλη την κοινωνία, που αντίστροφα το παρακολουθεί για να πάρει θάρρος κι έμπνευση ξεσηκωμού. Τα πανεπιστήμια δεν νοείται και δεν πρόκειται να λειτουργήσουν με αυτόν τον νόμο. Τα πανεπιστήμια θα γίνουν εκείνα τα κέντρα αγώνα για την ανατροπή του νόμου και της αντιλαϊκής πολιτικής. Καλούμε κάθε κοινωνική κατηγορία εντός του πανεπιστημίου και κάθε πολιτική δύναμη σε ανυποχώρητο αγώνα για να ανατράπει ο νόμος έκτρωμα που διαλύει και τσακίζει το δημόσιο δωρεάν και δημοκρατικό πανεπιστήμιο

Ξέρουμε ότι τώρα είναι η ώρα του ξεσηκωμού. Καλούμε άμεσα τους φοιτητές, τους δασκάλους, του καθηγητές, τους μαθητές και όλη την κοινωνία να παλέψουμε από κοινού για να μην ψηφιστεί αυτό το νομοσχέδιο έκτρωμα, για την ανατροπή του με μαχητικό αγώνα διαρκείας απ'την μέρα της ψήφισης του χυδαίου νόμου. Αλλά και για την ανατροπή όλης της βάρβαρης πολιτικής, που οδηγεί τους εργαζόμενους και τους νέους στην φτώχεια και την εξαθλίωση, για την ήττα και την πτώση της Χούντας της κυβέρνησης, της ΕΕ και του ΔΝΤ που καταδυναστεύει τη ζωή μας. Η επίθεση στην εκπαίδευση γίνεται σε βάρος των εργαζόμενων και των παιδιών τους.

Τους περασμένους μήνες βρεθήκαμε όλοι μαζί στους δρόμους και τις πλατείες, κρατηθήκαμε στις ίδιες αλυσίδες, φωνάξαμε και τραγουδήσαμε όλοι μαζί, αντισταθήκαμε στην κρατική καταστολή. Να βρεθούμε και πάλι. Μπορούμε να τους νικήσουμε.

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΠΑΝΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 24/08 ΣΤΙΣ 12:00 ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ.

Ο ΝΟΜΟΣ-ΕΚΤΡΩΜΑ ΝΑ ΜΗΝ ΨΗΦΙΣΤΕΙ

Η ΑΝΤΙΛΑΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ.

ΜΕ ΑΓΩΝΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ

ΕΝΙΑΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ

ΣΥΝΟΔΟΣ ΠΡΥΤΑΝΕΩΝ 1-2 ΙΟΥΛΗ ΣΤΟ ΒΟΛΟ. ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΜΕ ΚΙΝΗΜΑ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ!

2011-06-30T18:03:00.002+03:00

ΔΩΣΕ ΤΡΟΠΟ ΣΤΗΝ ΟΡΓΗ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ ΚΙΝΗΜΑ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ

2011-06-17T14:01:00.001+03:00

Ένα πρωτοφανές κίνημα αγανάκτησης, εξέγερσης και εν δυνάμει νικηφόρας ανατροπής αρχίζει να χτίζεται ενάντια στη παγκόσμια προσπάθεια του καπιταλισμού να υπερβεί την κρίση του στύβοντας το μέλλον, την αξιοπρέπεια, τα δικαιώματα, τις κατακτήσεις και εν τέλει την ίδια τη ζωή των εργαζομένων, της νεολαίας και συνολικά της κοινωνίας. Το ρεύμα αυτό που προαναγγέλθηκε από την εξέγερση του Δεκέμβρη στην Ελλάδα πέρασε σαρωτικά από τις χώρες του Αραβικού κόσμου. Αρχίζοντας να αφυπνίζει τους -πληττόμενους όσο λίγοι από την κρίση- λαούς του ευρωπαϊκού νότου επέστρεψε ενισχυμένο για να αντιταχθεί στην κυβέρνηση του Γιωργάκη και τις ορέξεις του ΔΝΤ, της ΕΕ και του κεφαλαίου.

Από την Ταχρίρ του Καΐρου μέχρι την Ντελ Σολ της Μαδρίτης, την Καταλούνα της Βαρκελώνης και τελικά τη παραλία του Βόλου και το Σύνταγμα και οι πλατείες αρχίζουν να ανασυνθέτουν τον χαρακτήρα ενός χώρου ο οποίος, ενάντια στις επιταγές του σύγχρονου οικονομικού συστήματος, όχι μόνο παραμένει δημόσιος αλλά αποτελεί και τον πυρήνα της κοινωνικής ζωής, της συλλογικότητας, της πολιτικοποίησης και της άμεσης δημοκρατίας.

Αυτή η νέα πραγματικότητα που ζούμε έρχεται να διαλύσει τις όποιες εναπομείνασες καθεστωτικές αντιλήψεις και ερείσματα της κυρίαρχης προπαγάνδας περί λαϊκής συναίνεσης και στήριξης της εφαρμοζόμενης πολιτικής. Η πολυδιαφημισμένη απάθεια μετατρέπεται σε οργή και αντίδραση ενώ καταρρέει η αντίληψη ότι τα πράγματα είτε μένουν στάσιμα είτε αλλάζουν μόνο προς το χειρότερο. Πράγματι, η μέχρι πρότινος διάχυτη απογοήτευση αρχίζει να αντικαθίσταται από την ελπίδα και ένα νέο συλλογικό όραμα.

Εκτός από εκδήλωση αγανάκτησης, οι συγκεντρώσεις που γίνονται πανελλαδικά αποτελούν ένδειξη της ύπαρξης μιας γενικευμένης ανάγκης για έκφραση και άμεση επικοινωνία. Αυτό αντικατοπτρίζει μια διάχυτη αμφισβήτηση και απαξίωση των κυρίαρχων και καθεστωτικών μέσων πληροφόρησης. Πράγματι, ο κόσμος, κουρασμένος από την διαστρέβλωση, απόκρυψη, και παραποίηση της πραγματικότητας καθώς και την τρομοκράτηση και τον εκβιασμό από τα ΜΜΕ, γυρνά τη πλάτη στα δελτία των 8 και αναζητά άμεση ενημέρωση με τους γύρω του.

Όμως οι μάζες που κατακλύζουν τις πλατείες δεν αρκούνται σε αυτά. Αντιθέτως, με τη δημιουργία συνελευσιακών δομών οργανώνουν τον αγώνα τους συνδιαμορφώνοντας και συναποφασίζοντας το πολιτικό του περιεχόμενο. Ενάντια στη κυρίαρχη φασιστική λογική ανάθεσης που επιβάλει ένα σάπιο πολιτικό σύστημα, προτάσσουν μια νέα αμεσοδημοκρατική αντίληψη για την πολιτική.

Με τις δομές αυτές, τη μαζικότητα, τη διάρκεια και τη δυναμική αυτού του κινήματος δημιουργούνται οι δυνατότητες για τη μετατροπή του από μια πρωτόλεια μορφή αντίδρασης σε ένα επικίνδυνο για το σύστημα κίνημα ανατροπής. Για να γίνει αυτό είναι καταρχήν αναγκαία η συνειδητοποίηση της βάσης του προβλήματος, η οποία δεν είναι άλλη από την ίδια τη φύση του εκμεταλλευτικού οικονομικού συστήματος που βρίσκεται σε κρίση. Πράγματι, η αδυναμία του κεφαλαίου να συνεχίσει να είναι κερδοφόρο –κάτι που κάνει αποκλειστικά εις βάρος της υπόλοιπης κοινωνίας- είναι ο λόγος για τον οποίο επιβάλλει μέσω των μηχανισμών του (ΕΕ, ΔΝΤ, αστικό κράτος) και των πολιτικών εκφραστών του (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ, ΔΗΣΥ) όλα αυτά τα αντιλαϊκά και αντεργατικά μέτρα. Είναι ανάγκη να γίνει κτήμα του κόσμου ότι για την ολοένα και μεγαλύτερη υποβάθμιση των όρων ζωής του, το βασικό αίτιο δεν είναι «τα κόμματα» ή κάποιοι «κλέφτες πολιτικοί» (χωρίς να λέμε ότι οι τελευταίοι δεν υπάρχουν ή ότι όλα τα κόμματα είναι άμοιρα ευθυνών) αλλά ο καπιταλισμός και οι υποστηρικτές του. Αυτοί είναι που κλέβουν τις ζωές μας μέσω της υπεραξίας καθώς και του χρέους και των μνημονίων που μπαίνουν για την αποπληρωμή του, αυτοί είναι οι υπεύθυνοι για την ύπαρξη ανεργίας, φτώχειας και εξαθλίωσης στον κόσμο.

Επίσης, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι το πρόβλημα δεν περιορίζεται στα σύνορα της Ελλάδας και δεν χτυπάει μόνο τους Έλληνες. Το γεγονός ότι ο καπιταλισμός και η κρίση του είναι παγκόσμιοι, καθώς επίσης και το γεγονός ότι υπάρχουν και Έλληνες (τραπεζίτες και επιχειρηματίες) οι οποίοι συναινούν, υποστηρίζουν και επωφελούνται από αυτή την πολιτική, δείχνει ότι είναι λάθος μια προσέγγιση του ζητήματος με όρους «έθνους», «ελληνικότητας» ή «πατριωτισμού». Αντιθέτως, οι εθνικιστικές αντιλήψεις λειτουργούν βοηθητικά για το σύστημα, αποπροσανατολίζοντας τις μάζες και απομακρύνοντας τες από τον δρόμο της πραγματικής ανατροπής.

Με βάση όλα αυτά καταλαβαίνει κανείς ότι η μεγαλύτερη έλλειψη του συγκεκριμένου κινήματος, αλλά παράλληλα και η μεγαλύτερη αναγκαιότητα και δυνατότητα της εποχής, είναι η επέκταση και εδραίωση του στους χώρους όπου υπάρχει η πρωταρχική εκμετάλλευση, δηλαδή στους χώρους εργασίας και παραγωγής. Εκεί γεννιέται και αναπαράγεται το σύστημα και εκεί μπορεί –όσο πουθενά αλλού- να του ασκηθεί υλική πίεση. Κρίνεται έτσι απαραίτητη η διεύρυνση της οργής στα πρωτοβάθμια σωματεία, στα οποία εργαζόμενοι και άνεργοι, μέσω αμεσοδημοκρατικών γενικών συνελεύσεων και εργατική δημοκρατία, ενάντια στις αντιδημοκρατικές γραφειοκρατικές δομές του επίσημου συνδικαλισμού (ΓΕΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ), θα συνεχίσουν και θα κλιμακώσουν τους αγώνες με πολιτική γενική απεργία διαρκείας και καταλήψεις. Το ίδιο πρέπει να συμβεί και στους υπόλοιπους κοινωνικούς χώρους, όπως τα πανεπιστήμια και οι γειτονιές, μέσω φοιτητικών συλλόγων και λαϊκών συνελεύσεων.

Είναι χρέος όλων μας να παλέψουμε ώστε η αγανάκτηση να αποκτήσει πολιτικά χαρακτηριστικά, οδηγούμενα από τις πραγματικές κοινωνικές μας ανάγκες. Να αποκτήσει αγωνιστικά αιτήματα και να οδηγήσει στην πάλη για απαγόρευση απολύσεων, αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, λιγότερη δουλειά, δουλειά για όλους. Να γίνει το κίνημα ανατροπής των καπιταλιστικών κυβερνήσεων που θα απαιτήσει και θα επιβάλει διαγραφή του χρέους με εθνικοποίηση τραπεζών και μεγάλων επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας καθώς και έξοδο από ΟΝΕ, ευρώ και ΕΕ πάνω σε διεθνιστική αντικαπιταλιστική βάση. Να γίνει, τέλος, το έναυσμα για το χτίσιμο μιας αμεσοδημοκρατικής πολιτικής λογικής για τη δημιουργία μιας νέας κοινωνίας. Την κοινωνία στην οποία θα έχουμε πάρει τη ζωή μας στα χέρια μας.

E.A.A.K. ΒΟΛΟΥ

cameraobscuraeaak.wordpress.com xwroataxia-eaak.blogspot.com

ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΠΕΜΠΤΗ 2/6

2011-05-31T19:29:00.002+03:00

Γενική Συνέλευση του Φοιτητικού Συλλόγου

Πεμπτη 2/6, 13.30 στο Αμφιθέατρο

ΘΕΜΑΤΑ

εξελίξεις στο πολιτικό σκηνικό (χρέος, επίθεση στην Παιδεία, κίνημα αγανακτησμένων)

βασικές αρχές του ΦΣ για την επερχόμενη αναδιάρθρωση του προγράμματος σπουδών

Απαραίτητη η παρουσία όλων!

...εμπρός για της γενιάς μας τα
πολυτεχνεία!

ΕΚΛΟΓΕΣ 2011 - ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΠΡΟΕΔΡΟΙ!

2011-05-16T18:52:00.001+03:00

Ανακοίνωση της Ε.Α.Α.Κ. για την απεργιακή κινητοποίηση και την καταστολή

2011-05-12T21:01:00.001+03:00

Καταγγέλουμε τη δολοφονική επίθεση των κατασταλτικών δυνάμεων κατ΄ εντολή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ στη σημερινή απεργιακή διαδήλωση. Συγκεκριμένα, ενώ η πορεία αποχωρούσε από την πλατεία Συντάγματος προς την οδό Πανεπιστημίου όπου και θα τερματιζόταν, χτυπήθηκε βίαια και εντελώς αναίτια από τις δυνάμεις των ΜΑΤ. Χιλιάδες διαδηλωτές των απεργιακών μπλοκ βρέθηκαν αντιμέτωποι με τόνους χημικών, χτυπήματα με γκλομπ και συλλήψεις. Αποτέλεσμα αυτής της επίθεσης είναι ο τραυματισμός δεκάδων διαδηλωτών, δύο εκ των οποίων σε ιδιαίτερα κρίσιμη κατάσταση. Ιδιαίτερα σοβαρή είναι η περίπτωση 30χρονου διαδηλωτή που διακομίστηκε στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας σε κωματώδη κατάσταση, λόγω ενδοεγκεφαλικής αιμορραγίας έπειτα από χτύπημα με γκλομπ, όπου και χειρουργείται δίνοντας μάχη για τη ζωή του. Είναι προφανές ότι υπήρξε σαφής εντολή από την κυβέρνηση να δοθεί το μήνυμα της σιδερένιας φτέρνας μπροστά στη γιγάντωση της λαϊκής οργής και της απεργιακής ανυπακοής.

Ένα χρόνο μετά την υιοθέτηση του μνημονίου και ενώ πλέον είναι ορατές οι επιπτώσεις της αντιδραστικής πολιτικής στη ζωή όλου του λαού η κυβέρνηση σε αγαστή συνεργασία με την Ε.Ε. και το ΔΝΤ προωθεί νέο ακόμα πιο βάρβαρο αντιλαϊκό πακέτο μέτρων. Το «Σύμφωνο για το Ευρώ» έρχεται να τσακίσει τα εναπομείναντα δικαιώματα των εργαζόμενων και της νεολαίας και να σπρώξει ολοένα και περισσότερα κομμάτια του λαού στα όρια της επιβίωσης. Αυτή η πολιτική γεννάει έντονη κοινωνική αγανάκτηση και οργή η οποία αποτυπώνεται στο δρόμο μέσα από τις μαζικές κινητοποιήσεις όλου του προηγούμενου διαστήματος. Αυτή τη λαϊκή οργή θέλει να καταπνίξει η κυβέρνηση από τη γέννησης της και ειδικότερα ενόψει της νέας επίθεσης που ετοιμάζει.

Από την πλευρά της κυβέρνησης φυσικό συμπλήρωμα της ιδεολογικής τρομοκρατίας του χρέους και της χρεοκοπίας είναι η ωμή κατασταλτική βία. Υπό αυτό το πρίσμα η τρομοκρατία που προσπαθεί να επιβάλει η κυβέρνηση στους δρόμους πάει χέρι -χέρι με την ιδεολογική τρομοκρατία του μονόδρομου της αποπληρωμής του χρέους και της Ε.Ε., των κηρυγμάτων εθνικής συναίνεσης, της καθημερινής εργοδοτικής και κυβερνητικής βίας απέναντι στους μισθούς, τη δουλειά, το δημόσιο πλούτο, την υγεία και την παιδεία. Ξέρουν ότι η πολιτική της φτώχειας και της εξαθλίωσης μπορεί να γεννήσει εργατικές και νεολαιίστικες εξεγέρσεις και προσπαθούν με το φόβο και την καταστολή να κάμψουν κάθε αγωνιστική διάθεση.

Όμως δεν θα το καταφέρουν. Η σημερινή διαδήλωση δεκάδων χιλιάδων απεργών στην Αθήνα και ολόκληρη την Ελλάδα δείχνει ότι οι εργαζόμενοι και η νεολαία δεν υποτάσσονται. Η κρατική τρομοκρατία δεν μπορεί να μας φοβίσει, αντιθέτως μας κάνει ακόμα περισσότερο οργισμένους και αποφασισμένους να ανατρέψουμε αυτή την πολιτική και τους εκφραστές της. Το δίκιο της νεολαίας και των εργαζόμενων ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ! Με μαχητικό λαϊκό κίνημα κόντρα στην ξεπουλημένη γραφειοκρατία των ΓΣΣΕ-ΑΔΕΔΥ θα ανατρέψουμε την επίθεση στα δικαιώματα και τις ανάγκες μας και θα αγωνιστούμε για σπουδές με αξία, δουλεία με δικαιώματα, ζωή με αξιοπρέπεια.

ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΠΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ.

ΟΤΑΝ Η ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ ΚΑΙ Η ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΕΣΤΩΣ

ΤΟΤΕ Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ!

ΕΝΙΑΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ

Νέα πανελλαδικη αφισα ΕΑΑΚ

2011-05-11T19:37:00.000+03:00

ΣΥΖΗΤΗΣΗ - ΠΑΡΤΥ ΠΕΜΠΤΗ 12 ΜΑΗ

2011-05-10T21:26:00.000+03:00

ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ Φ.Σ.

2011-05-09T22:03:00.003+03:00

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ

ΤΡΙΤΗ 10/5 13:30 ΣΤΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ

Ανατροπή της χούντας κυβέρνησης - ΕΕ - ΔΝΤ
Ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής σε εκπαίδευση και εργασία
Κάτω οι εργολαβίες και οι ελαστικές σχέσεις εργασίας στο πανεπιστήμιο
Συμμετέχουμε στην ανεξάρτητη απεργιακή συγκέντρωση στην πλατεία ελευθερίας την Τετάρτη 11/5 στις 10.00
Κάτω τα χέρια απο το άσυλο! όχι στην περίφραξη της πολυτεχνικής σχολής!

Αφίσα-κάλεσμα στην απεργιακή συγκέντρωση 11 Μάη

2011-05-09T19:23:00.000+03:00

Έκθεση της Διεθνούς Συμβουλευτικής Επιτροπής για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση στην Ελλάδα

2011-04-15T14:13:00.003+03:00

ΕΚΘΕΣΗ

ΔΙΕΘΝΗΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΙΤΟΒΑΘΜΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Φεβρουάριος 2011

ΠΙΝΑΚΑΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ

Α. ΠΡΟΟΙΜΙΟ …………………………………………………………. 3

Β. ΕΚΘΕΣΗ ……………………………………………………………. 4

Ι. Εισαγωγή ……………………………………………….. ….. ….. 4

ΙΙ. Παρατηρήσεις …………………………………………. ………. 6

Α. Η Πρόκληση ………………………………… .. ……….. 6

Β. Τα Ευρήματα ……… ………………………. ……….. 7

ΙΙΙ. Συστάσεις Γενικής φύσεως ……………………….. ……….. 9

Γ. Παράρτημα Α:

Τα Μέλη της Διεθνούς Επιτροπής ……… …………13

ΠΡΟΟΙΜΙΟ

Η Ελλάδα διέρχεται μια εποχή κρίσιμων αλλαγών που θα καθορίσουν το μέλλον της για τις επόμενες δεκαετίες. Συνεπώς, η τριτοβάθμια εκπαίδευση στην Ελλάδα απαιτεί την υιοθέτηση ενός νέου μοντέλου βασισμένου στις κοινωνικές αξίες και τις αρχές που χαρακτηρίζουν την κουλτούρα της χώρας, η οποία περιλαμβάνει το ελληνικό πνεύμα δημοκρατίας και κοινωνικής δικαιοσύνης.

Η τριτοβάθμια εκπαίδευση στην Ελλάδα περιστρέφεται γύρω από το δημόσιο πανεπιστήμιο, γεγονός που προσέδωσε συγκεκριμένο προσανατολισμό στην ανάπτυξη της χώρας από την ίδρυση του Ελληνικού κράτους, καθώς και γύρω από το δημόσιο τεχνολογικό ίδρυμα, το οποίο είχε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Παρά τον σημαντικό ρόλο του ελληνικού πανεπιστημίου στα πρώτα χρόνια της μετα-βιομηχανικής επανάστασης, η τριτοβάθμια εκπαίδευση στην Ελλάδα τις δεκαετίες του ΄80 και ΄90 πήρε μια κατεύθυνση που δεν εναρμονίσθηκε σωστά με τις κοινωνικές και οικονομικές αλλαγές στην Ευρώπη και αλλού στον κόσμο. Καθώς η Ελλάδα εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτές οι αποκλίσεις έγιναν πιο έντονες και έχουν δημιουργήσει σοβαρούς φραγμούς στην ανάπτυξη της οικονομίας και την σταθεροποίηση των κοινωνικών και πολιτικών δομών της χώρας.

Σήμερα, η οργάνωση και διοίκηση του ελληνικού πανεπιστήμιου φαίνεται να μην συμβαδίζει με τις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας και τις αρχές και αξίες πάνω στις οποίες στηρίχθηκε η δημιουργία του Ελληνικού πανεπιστημιακού συστήματος. Επιπλέον, αυτοί οι διοικητικοί και οικονομικοί φραγμοί έχουν δημιουργήσει μία κουλτούρα συντηρητισμού που δεν επιτρέπει στα πανεπιστήμια και το επιστημονικό προσωπικό τους να επιτύχουν την ποιότητα εκπαίδευσης και τον προσήκοντα αντίκτυπο στην κοινωνία που εκ της αποστολής τους έχουν την υποχρέωση να παρέχουν. Για να μπορέσει η ελληνική τριτοβάθμια εκπαίδευση να ενδυναμωθεί και να βοηθηθεί στην επίτευξη της αποστολής της για βελτίωση της ποιότητας ζωής όλων, θα πρέπει να αρθούν οι φραγμοί και να αναμορφωθεί το ελληνικό πανεπιστήμιο.

Το διακύβευμα είναι μεγάλο, όχι μόνο για την κυβέρνηση και την ακαδημαϊκή κοινότητα, αλλά και για ολόκληρη την χώρα – σε πολιτιστικό, κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο. Γι’ αυτό, όλοι πρέπει να ανταποκριθούν σ’ αυτήν την πρόκληση. Η δέσμη προτάσεων του Υπουργείου Παιδείας μπορεί να διαμορφώσει μια νέα ταυτότητα για την ελληνική τριτοβάθμια εκπαίδευση, και η παρούσα έκθεση θα προβεί σε σχολιασμό των προτάσεων αυτών και σε διατύπωση ανεξάρτητων παρατηρήσεων και συστάσεων γενικής φύσεως.

H διεθνής συμβουλευτική επιτροπή απαρτίζεται από εννέα μέλη, τα οποία αναφέρονται στο Παράρτημα Α. Λόγω δυσκολιών στον προγραμματισμό εξ αιτίας της ασυμβατότητας των προγραμμάτων των μελών της επιτροπής, μόνο πέντα μέλη της, η Πρόεδρος Katehi, ο Πρόεδρος Sexton, ο Πρόεδρος Νaylor, ο καθηγητής Hernes και ο Πρόεδρος Ritzen, μπόρεσαν να μεταβούν επί τόπου στην Ελλάδα στις 17 Δεκεμβρίου 2010. Η παρούσα έκθεση συνετάχθη από τα πέντε αυτή μέλη της επιτροπής, με βάση τις σημειώσεις τους από συζητήσεις που είχαν κατ’ ιδίαν αλλά και με εκπροσώπους, υλικό το οποίο παρασχέθηκε εκ των προτέρων και επιπλέον εγγράφων στα οποία είχαν πρόσβαση πρίν από την συνάντηση. Και τα εννέα μέλη της επιτροπής είχαν πρόσβαση στην παρούσα έκθεση και δυνατότητα να προσθέσουν τα δικά τους γραπτά σχόλια.

Β. ΕΚΘΕΣΗ

Ι. Εισαγωγή

Το Σεπτέμβριο του 2010, η ελληνική κυβέρνηση ανακοίνωσε την συγκρότηση μιας Διεθνούς Συμβουλευτικής Επιτροπής για να αξιολογήσει την οργάνωση των ελληνικών πανεπιστημίων. Αποστολή της Επιτροπής είναι να παράσχει γενικές συστάσεις και συμβουλές για την αναμόρφωση του Ελληνικού πανεπιστημιακού συστήματος έτσι ώστε αυτό να επιτύχει στην αποστολή του να εκπαιδεύει και να συμβάλλει στην βελτίωση της ποιότητας ζωής, και να εναρμονίσει αυτή την αποστολή με εκείνη των ευρωπαϊκών πανεπιστημίων.

Η επιτροπή αποτελείται από εννέα μέλη από όλο τον κόσμο που συμφώνησαν να προσφέρουν την εμπειρία τους και τις συμβουλές τους. Τα μέλη της επιτροπής είναι διεθνείς επιστήμονες με εκτεταμένη εμπειρία ως πρόεδροι μεγάλων πανεπιστημίων από την Ε.Ε., τις Η.Π.Α., την Αυστραλία και την Ασία. Αυτή η εμπειρία τους δίνει την δυνατότητα να κατανοήσουν τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει το ελληνικό πανεπιστήμιο και η ελληνική κοινωνία και να αξιολογήσουν τις ευκαιρίες για αναμόρφωση και αναζωογόνηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα. Ο κατάλογος των μελών της επιτροπής και σύντομα βιογραφικά τους επισυνάπτονται στο Παράρτημα Α.

Μια υποομάδα της επιτροπής αποτελούμενη από την Πρύτανη κα Κατέχη, τον Πρόεδρο κ. Sexton, τον Πρόεδρο κ. Naylor, τον Πρόεδρο κ. Hernes και τον Πρόεδρο κ. Ritzen, επισκέφθηκε την Ελλάδα στις 17 Δεκεμβρίου 2010, και συμμετείχε σε συζητήσεις με την Υπουργό κα. Διαμαντοπούλου, τον Υφυπουργό κ. Πανάρετο, τους Πρυτάνεις και Αντιπρυτάνεις διαφόρων Ελληνικών Πανεπιστημίων καθώς και με αντιπροσώπους πολιτικών κομμάτων.

Τα μέλη της επιτροπής που συμμετείχαν στην επίσκεψη αυτή συνέταξαν την παρούσα έκθεση που απηχεί τις εντυπώσεις και παρατηρήσεις τους και προσφέρει συστάσεις τις οποίες η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να λάβει υπ’ όψη της στην προσπάθειά της να επαναπροσδιορίσει και να αναμορφώσει την τριτοβάθμια εκπαίδευση στην Ελλάδα.

Η επιτροπή επιθυμεί να εκφράσει το θαυμασμό της για την βούληση της ελληνικής κυβέρνησης να αναλάβει μια ενδελεχή μελέτη της κατάστασης του πανεπιστημιακού συστήματος της χώρας. Ο στόχος για αναμόρφωση συνεπάγεται αλλαγές που θα πρέπει να εφαρμοσθούν αν πρόκειται να ενισχυθούν τα ελληνικά πανεπιστήμια για να βελτιώσουν την ποιότητα εκπαίδευσης και να γίνουν κινητήρες καινοτομίας και οικονομικής ανάπτυξης.

Η ιστορία έχει αποδείξει ότι μεγάλες οικονομικές κρίσεις επηρεάζουν τις κοινωνικές αξίες και μπορούν να οδηγήσουν σε μεγάλες κοινωνικές αλλαγές. Τα δύο τελευταία χρόνια, η Ελλάδα βρίσκεται στο κέντρο μιας άνευ προηγουμένου οικονομικής πρόκλησης που απειλεί τις κοινωνικές αξίες, τα δόγματα και τις δομές πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε το Ελληνικό κράτος.

Για να οδηγηθεί η Ελλάδα έξω από την κρίση προς ένα μέλλον οικονομικής ευμάρειας, πρέπει το πανεπιστημιακό σύστημά της να αντιμετωπίζεται ως εθνικό κεφάλαιο. Πρέπει να διατηρείται, να ενισχύεται και να προστατεύεται. Ως στοιχεία του εθνικού της πλούτου, η Ελληνική Πολιτεία εμπιστεύεται τα πανεπιστήμιά της στην διοικητική ηγεσία τους και το ερευνητικό διδακτικό προσωπικό ως θεματοφύλακες και διαχειριστές αυτού του εθνικού πλούτου. Ο πρωταρχικός τους ρόλος είναι να προσφέρουν εκπαίδευση όπως ορίζει το Ελληνικό Σύνταγμα, να διασφαλίζουν ίσες ευκαιρίες πρόσβασης και μάθησης και να προετοιμάζουν τους φοιτητές για την αγορά εργασίας και την συμμετοχή τους στην κοινωνία των πολιτών.

Υπάρχει ένας μεγάλος όγκος βιβλιογραφίας από εκπαιδευτικούς και οικονομολόγους από όλο τον κόσμο οι οποίοι έχουν μιλήσει για την σημασία του πανεπιστημίου όσον αφορά την υποστήριξη των δημοκρατικών κοινωνικών δομών και την συμβολή τους σε ισχυρές οικονομίες. Στις παραγράφους που ακολουθούν, παραθέτουμε μερικά στοιχεία στα οποία στηρίζονται οι παρατηρήσεις και συστάσεις αυτής της έκθεσης.

α) Έχει υποστηριχθεί ευρέως ότι η αποστολή του δημόσιου πανεπιστήμιου να παρέχει πρόσβαση στην αριστεία δεν μπορεί να υλοποιηθεί χωρίς :

• επαρκείς πόρους

• αυτονομία και λογοδοσία

• υπεύθυνη και πεφωτισμένη πανεπιστημιακή ηγεσία

β) Τα πανεπιστήμια μπορούν να γίνουν κινητήρια δύναμη της οικονομίας αν παράγουν ικανό αριθμό καλά καταρτισμένων αποφοίτων. Χωρίς αυτούς, οι χώρες ή τα κράτη δεν μπορούν να αναπτύξουν ένα τοπικό καινοτόμο οικοσύστημα και να υποστηρίξουν μια ακμάζουσα οικονομία.

γ) Τα Πανεπιστήμια πρέπει να διδάσκουν προοδευτική σκέψη και να ενθαρρύνουν την επιχειρηματικότητα. Τόσο θεωρητικά όσο και εμπειρικά δεδομένα αποδεικνύουν ότι απόφοιτοι με ευρεία μόρφωση και μαθησιακές δεξιότητες που πηγάζουν από την περιέργεια είναι πιο πιθανό να καινοτομήσουν και να αρχίσουν την δική τους επιχείρηση.

δ) Το ιδεώδες της πλήρους δημόσιας χρηματοδότησης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και ένα σύστημα εισαγωγής χωρίς περιορισμούς εφαρμόστηκε ευρέως στην Ευρώπη μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο. Καθώς όμως ο αριθμός των εισακτέων αυξανόταν, χρειαζόταν όλο και μεγαλύτερη συμμετοχή από το κράτος την στιγμή που οι κρατικές οικονομικές υποχρεώσεις αυξάνονταν και οι πολίτες γίνονταν όλο και λιγότερο πρόθυμοι ή είχαν όλο και μικρότερο ενδιαφέρον να πληρώνουν μεγαλύτερους φόρους. Η σύγκρουση μεταξύ αυτών των δύο τάσεων έχει περιορίσει την χρηματοδότηση των πανεπιστημίων και έχει επηρεάσει αρνητικά την ποιότητα.

Η παρούσα έκθεση περιλαμβάνει ένα σύνολο παρατηρήσεων και συστάσεων γενικής φύσεως που μπορούν να φανούν χρήσιμες στην προσπάθεια της ελληνικής κυβέρνησης να αναμορφώσει το σύστημα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και να βελτιώσει τις εσωτερικές δομές των ελληνικών πανεπιστημίων. Η έκθεση δεν αποσκοπεί στο να δώσει συγκεκριμένες λύσεις αλλά να προσφέρει μια σειρά από δυνατότητες. Αυτές οι συστάσεις αποσκοπούν στο να ενισχύσουν τα Ελληνικά Πανεπιστήμια και να στηρίξουν την προσπάθειά τους να παρέχουν μόρφωση στους ‘Έλληνες πολίτες, να προστατεύουν την δημοκρατία και να προωθούν την ανοδική κοινωνική κινητικότητα.

ΙΙ. Παρατηρήσεις

Α. Η Πρόκληση

Η μείζων πρόκληση για εκπαιδευτική πολιτική στην Ελλάδα είναι ότι η χώρα δεν αξιοποιεί επαρκώς τις ικανότητες των πολιτών της. Τα αποτελέσματα που επιτυγχάνονται δεν βρίσκονται σε αντιστοιχία με τις δεξιότητες που υπάρχουν και μπορούν να αναπτυχθούν. Αυτό δεν αφορά μόνο την προαγωγή των επιτευγμάτων όσων συνεχίζουν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, αλλά την καλύτερη αξιοποίηση των δυνατοτήτων του κάθε πολίτη.

Χωρίς αλλαγές, η εκπαίδευση του Ελληνικού πληθυσμού θα παρουσιάζει ανεπάρκειες και η έρευνα θα είναι μη επαρκώς στελεχωμένη για τις ανάγκες μιας κοινωνίας που βασίζεται στην γνώση. Η κοινωνικοπολιτική συνείδηση και νοοτροπία θα επηρεασθούν αρνητικά. Τα ελληνικά πανεπιστήμια δεν θα μπορούν να ακολουθήσουν τα διεθνή πρότυπα. Πρόκειται για ένα πρόβλημα που διαπερνά ολόκληρο το σύστημα, από τις βασικές βαθμίδες εκπαίδευσης μέχρι τον χρόνο που αφιερώνεται στην βασική έρευνα.

Υπάρχει όμως σοβαρή βάση για αισιοδοξία: το Ελληνικό σύστημα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης μπορεί κάλλιστα να βελτιωθεί. Με προσπάθειες που διαπνέονται από ενθουσιασμό και με αλλαγές, μπορεί να επιτευχθεί συνολική βελτίωση τόσο της ποιότητας όσο και της αποδοτικότητας. Αυτό που είναι επιθυμητό είναι και εφικτό. Η βελτίωση στην ποιότητα μπορεί να συμβαδίζει με τον στόχο για ίσες ευκαιρίες, ανεξαρτήτως φύλου, κοινωνικής, γεωγραφικής και εθνοτικής ή κοινωνικής προέλευσης.

Το ελληνικό σύστημα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης είναι αγκυλωμένο στο παρελθόν –με δομές και διαδικασίες που εμποδίζουν την ανάπτυξη δεξιοτήτων και ταλέντων. Κανείς σήμερα, αν ξεκινούσε από το μηδέν, δεν θα οργάνωνε την τριτοβάθμια εκπαίδευση στην Ελλάδα έτσι όπως λειτουργεί αυτή την στιγμή. Γι’ αυτό είναι επειγόντως αναγκαίες ριζικές μεταρρυθμίσεις. Υπάρχει μια γενική αίσθηση στην Ελλάδα για το τι πρέπει να γίνει. Όμως το σύστημα παρέχει βραχυπρόθεσμα οφέλη σε όσους επιδιώκουν την διατήρηση του status quo, και επομένως πολλοί βρίσκουν κίνητρα για να αντιταχθούν στην μεταρρύθμιση. Αντ’ αυτού, πρέπει δοθεί στα πανεπιστήμια η ελευθερία να προχωρήσουν σε αλλαγές και το διδακτικό και ερευνητικό προσωπικό, οι φοιτητές και το προσωπικό θα πρέπει να ενισχυθούν προς αυτή την κατεύθυνση.

Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει η ελληνική τριτοβάθμια εκπαίδευση δεν μπορούν να αντιμετωπισθούν αποσπασματικά. Είναι αναγκαίος ένας θεμελιώδης αναπροσανατολισμός μέσα σε μια ορθά δομημένη προοπτική για το μέλλον των πανεπιστημίων, με βάση διεθνείς αρχές και πρακτικές για τους στόχους της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και της έρευνας. Τα ελληνικά πανεπιστήμια πρέπει να αλλάξουν μέσα σε ένα διεθνές περιβάλλον που και το ίδιο συνεχώς μεταβάλλεται ταχύτατα και ανεπιστρεπτί. Μεταξύ των μεταβολών που συντελούνται περιλαμβάνονται η ανάπτυξη οικονομιών γνώσης, η επανάσταση της πληροφορίας, η διεθνοποίηση των οικονομιών, η μετανάστευση και η εκροή επιστημονικού δυναμικού. Αν δεν υλοποιηθούν μεταρρυθμίσεις τώρα ώστε να αντιμετωπιστούν αυτές οι αλλαγές, η Ελλάδα θα βρίσκεται σε μια αυξανόμενα μειονεκτική θέση.

Καμία χώρα του δυτικού κόσμου δεν έχει τόσο λαμπρό ακαδημαϊκό παρελθόν όπως η Ελλάδα -μάλιστα ιδιαίτερα η κληρονομιά της αρχαίας Ελλάδας έχει αποτελέσει το θεμέλιο για την ανώτατη εκπαίδευση και έρευνα σε όλο τον κόσμο. Η Ελλάδα χρειάζεται να κλείσει την απόσταση από το παρελθόν της, επειγόντως και αποφασιστικά.

Μια χώρα τόσο μικρή όπως η Ελλάδα δεν μπορεί να συνεχίσει να χάνει το ταλέντο των πολιτών της να αφήνει να πηγαίνουν χαμένες οι ικανότητες (τα ταλέντα) των πολιτών της. Πρέπει να αναληφθεί ένα συνολικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων και να υλοποιηθεί χωρίς καθυστέρηση.

Β. Τα Ευρήματα

Εκτός από τις διάφορες συναντήσεις στην Ελλάδα στις 17 Δεκεμβρίου 2010, τα μέλη της επιτροπής είχαν πρόσβαση σε εκθέσεις, έγγραφα και εδάφια του Ελληνικού Συντάγματος που αφορούν την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Οι εκθέσεις, οι συζητήσεις και οι διαβουλεύσεις των μελών της επιτροπής κατέληξαν στα ακόλουθα συμπεράσματα:

• Αυτή είναι μια κρίσιμη στιγμή στην ελληνική ιστορία, που χαρακτηρίζεται από μια οικονομική κρίση με σοβαρές επιπτώσεις για τις υπάρχουσες κοινωνικές και πολιτικές δομές της χώρας. Η αντιμετώπιση της πρόκλησης αυτής, όπως προσδιορίσθηκε παραπάνω, απαιτεί θεμελιώδη και ουσιαστική μεταρρύθμιση όχι μόνο των ελληνικών χρηματοπιστωτικών δομών, αλλά και των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.

• Το ελληνικό σύστημα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης υποφέρει από κρίση αξιών, καθώς και από παρωχημένες πολιτικές και οργανωτικές δομές. Το τραγικό είναι ότι οι ηγέτες, οι επιστήμονες, οι φοιτητές και τα πολιτικά κόμματα που στοχεύουν στην προώθηση του κοινού καλού έχουν παγιδευθεί σε ένα σύστημα που υπονομεύει τους στόχους που επιδιώκουν, διαφθείρει τα ιδανικά που αναζητούν και εγκαταλείπει τους πολίτες που υπηρετούν.

• Το μέγεθος της πρόκλησης και το επείγον της αναγκαιότητας να αντιμετωπισθεί, απαιτεί όχι μόνο μεταρρύθμιση, αλλά και μια αλλαγή στην κοινωνικο-πολιτική κουλτούρα. Και αυτό μπορεί να προέλθει μόνο από ριζικές αλλαγές, ιδίως στα ιδρύματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, τα οποία πρέπει να δώσουν το παράδειγμα και να αναδείξουν τα πρότυπα για την υπόλοιπη κοινωνία.

• Οι συζητήσεις της επιτροπής έδειξαν ότι υπάρχει μια σαφής πλειοψηφία των ενδιαφερομένων μερών υπέρ της αναμόρφωσης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, μολονότι δεν υπάρχει συμφωνία σχετικά με το ποια πρέπει να είναι αυτή η μεταρρύθμιση, το ποιος και πώς πρέπει να την ξεκινήσει, καθώς και ότι υπάρχει και μια δυναμική μειοψηφία που αντιτίθεται στην αλλαγή.

• Μια σειρά πολιτικών αποφάσεων οδήγησαν σε πολιτικές διοίκησης εντός του πανεπιστημίου που δημιούργησαν μια ανισορροπία δύναμης και ελέγχου πάνω σε ακαδημαϊκά θέματα και αποφάσεις. Για παράδειγμα, οι φοιτητές έχουν το 40% των ψήφων στην επιλογή των διοικήσεων των πανεπιστημίων. Αυτή η ανισορροπία στην διοίκηση έχει οδηγήσει στη λήψη αποφάσεων με πολιτικά κίνητρα, οι οποίες δεν έχουν ωφελήσει την ακαδημαϊκή διαδικασία.

• Ανάμεσα σε όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ και σε μερικές άλλες χώρες (Αυστραλία, Ισραήλ, Ιαπωνία, Κορέα, Μεξικό), η Ελλάδα παρουσιάζει τις υψηλότερες δαπάνες ανά φοιτητή και την μεγαλύτερη αύξηση στις δαπάνες αυτές μεταξύ 1995 και 2005. Ωστόσο, τα ελληνικά πανεπιστήμια και το διδακτικό προσωπικό τους αισθάνονται οικονομική στενότητα . Δεν έχουν οικονομική αυτονομία ή λογοδοσία, και βρίσκονται στο έλεος μιας γραφειοκρατίας που παρεμποδίζει κάθε προσπάθεια για την παροχή αποτελεσματικότητας και διαφάνειας.

• Τα ελληνικά πανεπιστήμια στερούνται θεμελιωδών τεχνολογιών πληροφορίας και άλλων εργαλείων αξιολόγησης για την μέτρηση παραμέτρων εισροών – εκροών και την αντικειμενική αξιολόγηση επιδόσεων (ποσοστά ολοκλήρωσης σπουδών, προσφορές θέσεων / αποδοχές, δημοσιευμένο έργο, και διδακτική αποτελεσματικότητα των καθηγητών).Για παράδειγμα, τα πανεπιστήμια δεν έχουν συστήσει μηχανισμούς για την παρακολούθηση ζωτικών στατιστικών: πόσοι φοιτητές παρακολουθούν μαθήματα, πόσοι φοιτητές μετεγγράφονται πόσοι αποφοιτούν σε 5, 6 ή 8 χρόνια, ποιο είναι το κόστος της εκπαίδευσης των σπουδαστών, κλπ.

• Χρησιμοποιώντας ανεπαρκείς μεθόδους, τα ελληνικά πανεπιστήμια δηλώνουν το χαμηλότερο ποσοστό αποφοίτησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μόνο περίπου το ένα τρίτο των εγγεγραμμένων φοιτητών αποφοιτά εντός του απαιτούμενου χρόνου. Για παράδειγμα, από τους 600.000 φοιτητές που πιστεύεται ότι είναι εγγεγραμμένοι στα Ελληνικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα Τριτοβάθμιας Εκπάιδευσης, μόνο 180.000 περίπου έχουν εγγραφεί για να παραλάβουν τα δωρεάν εγχειρίδια που παρέχονται από το κράτος.

• Ανάμεσα σε όλες τις χώρες μέλη της ΕΕ, η Ελλάδα έχει τον μεγαλύτερο αριθμό φοιτητών που αφήνουν την Ελλάδα για να εγγραφούν σε πανεπιστήμια της Ευρώπης και των άλλων χωρών. Κάθε χρόνο, 60.000 Έλληνες φοιτητές φοιτούν σε Ευρωπαϊκά πανεπιστήμια.

• Τα ποσοστά ανεργίας των πτυχιούχων, καθώς και οι περίοδοι ανεργίας μετά την αποφοίτηση, είναι απαράδεκτα υψηλά. Οι προοπτικές τους για εύρεση εργασίας υποσκάπτονται από την οικονομική κατάσταση και την μειωμένη ικανότητά τους να ανταγωνιστούν πτυχιούχους άλλων ευρωπαϊκών πανεπιστημίων.

• Οι πανεπιστημιακοί χώροι δεν είναι ασφαλείς. Ενώ το Σύνταγμα επιτρέπει στην πανεπιστημιακή ηγεσία να προστατεύει τους πανεπιστημιακούς χώρους από στοιχεία που επιδιώκουν την πολιτική αστάθεια, οι Πρυτάνεις έχουν δείξει απροθυμία να ασκήσουν τα δικαιώματα και να εκπληρώσουν τις ευθύνες τους και να πάρουν τις αποφάσεις που χρειάζονται προκειμένου να εξασφαλισθεί η ασφάλεια του διδακτικού και ευρύτερου προσωπικού και των σπουδαστών. Ως αποτέλεσμα, η διοίκηση του πανεπιστημίου και το διδακτικό προσωπικό δεν έχουν αποδειχθεί καλοί επιμελητές των εγκαταστάσεων που τους εμπιστεύθηκε η κοινωνία.

• Η πολιτικοποίηση των πανεπιστημίων – και ειδικότερα η πολιτικοποίηση των φοιτητών – αντιπροσωπεύει μια πέραν της λογικής συμμετοχή στην πολιτική διαδικασία. Το γεγονός αυτό συμβάλλει στην ταχεία υποβάθμιση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

• Υπάρχουν πολλοί θύλακες αξιόλογης ερευνητικής δραστηριότητας, αλλά συνολικά η ερευνητική προσπάθεια υστερεί σε σύγκριση με τα άλλα μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

ΙΙΙ. Γενικές Συστάσεις

Κατά τα τελευταία 30 χρόνια, το ελληνικό πανεπιστημιακό σύστημα έχει υποστεί οργανωτικές και πολιτισμικές αλλαγές που εμποδίζουν τα πανεπιστήμιά του να επιτύχουν τους στόχους τους και να επιτελέσουν την αποστολή τους.

Η Ελλάδα προσπαθεί να αντιστρέψει αυτή την πορεία και στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας θα πρέπει επίσης να μεταρρυθμίσει τα οικονομικά και εκπαιδευτικά ιδρύματα που στηρίζουν την κοινωνία και έχουν αντίκτυπο στην οικονομική ανάπτυξη. Η εκπαίδευση γενικότερα, και η τριτοβάθμια εκπαίδευση ειδικότερα, χρειάζονται απεγνωσμένα μεταρρύθμιση, αν η Ελλάδα πρόκειται να συντηρήσει τις χρηματοπιστωτικές και οικονομικές πρωτοβουλίες τις οποίες έχει αναλάβει και να επιτύχει την αντιστροφή των όρων μιας πτωτικής οικονομίας.

Λαμβάνοντας υπόψη τα ανωτέρω, η επιτροπή προτείνει τα εξής:

Α. Αποσαφήνιση της Αποστολής των διαφόρων ιδρυμάτων της ελληνικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης: Το Πανεπιστημιακό Σύστημα

• Τα Ελληνικά πανεπιστήμια έχουν ασαφείς αποστολές, ανεπαρκείς στόχους και αβέβαιο μέλλον. Υπάρχει ασαφής διαχωρισμός μεταξύ των τετραετών τεχνολογικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και των ερευνητικών πανεπιστημίων. Είναι σημαντικό το Υπουργείο Παιδείας να ξεκινήσει μια διαδικασία που θα βοηθήσει να επανεξεταστεί και να διευκρινιστεί η αποστολή όλων των Ελληνικών πανεπιστημίων. Το Υπουργείο θα πρέπει να επανακαθορίσει στρατηγικούς στόχους και να προσδιορίσει ένα σύστημα Ιδρυμάτων Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης με προγραμματικές συμφωνίες μεταξύ των ιδρυμάτων αυτών που προωθούν την συνεργασία και τον συντονισμό αντί να ενθαρρύνουν τον ανταγωνισμό και τις τριβές.

• Το ελληνικό Σύστημα Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης στερείται μίας πολύ σημαντικής συνιστώσας της μεταδευτεροβάθμιας εκπαίδευσης: τα διετή περιφερειακά κολέγια.

Αυτά τα Ιδρύματα επαγγελματικού προσανατολισμού διαδραματίζουν καίριο ρόλο στην εκπαίδευση της κοινωνίας και στην οικονομική ανάπτυξη. Η χρησιμότητα και η σημασία αυτών των κολεγίων βρίσκεται στην ικανότητά τους να:

• Παρέχουν ένα στέρεο υπόβαθρο στους σπουδαστές που επιθυμούν να αποκτήσουν τεχνική εξειδίκευση και να εργαστούν σε επαγγέλματα που δεν απαιτούν εκπαίδευση ανωτάτου επιπέδου.

• Παρέχουν εκπαίδευση σε σπουδαστές που, προς το παρόν, μέσω των εθνικών εξετάσεων αξιολόγησης (Πανελλαδικών Εξετάσεων), δεν έχουν πρόσβαση σε ένα ελληνικό δημόσιο ίδρυμα μεταδευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

• Επιτρέπουν στους μαθητές να λαμβάνουν μια στέρεη εκπαίδευση χωρίς να χρειάζεται να εγκαταλείψουν τις οικογενειακές εστίες τους και να μετακινηθούν σε άλλες κοινότητες, χιλιόμετρα μακριά από την πόλη τους και τις οικογένειές τους.

• Επιτρέπουν στους καλύτερους σπουδαστές να μεταπηδούν στα ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα τετραετούς φοίτησης, με σαφώς καθορισμένες προϋποθέσεις και διαδικασίες.

• Γίνονται κινητήρια δύναμη οικονομικής ανάπτυξης για τις γύρω πόλεις και κοινότητες

Β. Ενδυνάμωση της Αυτονομίας των Ελληνικών Πανεπιστημίων: Tο Συμβούλιο Διοίκησης

• Τα πανεπιστήμια πρέπει να δημιουργήσουν δεσμούς με την διεθνή ακαδημαϊκή κοινότητα για να διασφαλίσουν μια εύρωστη ανταλλαγή ιδεών, να διαμορφώσουν και να διατηρήσουν πρότυπα και να να συνδεθούν με τους Έλληνες επιστήμονες του εξωτερικού.

• Τα πανεπιστήμια πρέπει να είναι αυτόνομα όσον αφορά την διαχείριση των πόρων τους, την ευχέρεια επιλογής της ηγεσίας και της διοίκησής τους και την λήψη ακαδημαϊκών αποφάσεων που προωθούν τους στρατηγικούς τους στόχους. Κάθε ίδρυμα πρέπει να είναι σε θέση να διαχειρισθεί και να υποστηρίξει τις επιλογές του και να εντοπίζει πρόσθετους πόρους οι οποίοι θα βοηθήσουν το ίδρυμα στην επίτευξη των στόχων του.

• Τα πανεπιστήμια πρέπει να διοικούνται και να ελέγχονται από ένα διορισμένο και ανεξάρτητο σώμα το οποίο θα είναι υπεύθυνο για την ευημερία του πανεπιστημίου (ή των πανεπιστημίων) που εποπτεύουν. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα σε όλον τον κόσμο, αλλά οι δύο συνηθέστερες προσεγγίσεις είναι οι εξής: (α) ένα ανεξάρτητο συμβούλιο για κάθε ίδρυμα ή (β) ένα ανεξάρτητο συμβούλιο για μία ομάδα ιδρυμάτων που έχουν κοινά χαρακτηριστικά.

• Σε μία προσπάθεια ενίσχυσης της ανεξαρτησίας των πανεπιστημίων, οι πρυτάνεις, αντιπρυτάνεις, πρόεδροι τμημάτων και άλλοι διοικητικοί υπεύθυνοι ακαδημαϊκών μονάδων πρέπει να επιλέγονται από ειδικές επιτροπές αναζήτησης με εκπροσώπηση από αποφοίτους, καθηγητές, φοιτητές, μέλη μη ακαδημαϊκού προσωπικού και εξωτερικά διοριζόμενα μέλη, τα οποία χαίρουν μεγάλου σεβασμού για την επαγγελματική ή κοινωνική συνεισφορά τους και την ακεραιότητά τους. Οι επιτροπές αυτές πρέπει να συνδέονται με το το συμβούλιο διοίκησης του πανεπιστημίου. Οι ηγεσίες των πανεπιστημίων πρέπει να διορίζονται με μία συγκεκριμένη διαδικασία και να αξιολογούνται σε τακτά χρονικά διαστήματα. Η ανανέωση της θητείας τους πρέπει να βασίζεται σε εμπεριστατωμένη ανεξάρτητη εσωτερική και εξωτερική αξιολόγηση.

Γ. Ενδυνάμωση της Ακαδημαϊκής Διοίκησης: η Ακαδημαϊκή Σύγκλητος

• Για να επιτευχθεί τόσο μία ουσιαστική και επιτυχημένη αυτοδιοίκηση όσο και μια συνεχής βελτίωση της ακαδημαϊκής ποιότητας, κάθε ίδρυμα θα πρέπει να διαθέτει ισχυρή ακαδημαϊκή διοίκηση. Προς αυτή την κατεύθυνση, προτείνεται ένα νέο σύστημα το οποίο θα περιλαμβάνει μια Σύγκλητο για κάθε ίδρυμα. Εάν περισσότερα του ενός πανεπιστήμια ομαδοποιούνται σε ένα ενιαίο συστήμα με βάση την αποστολή ή κάποιο άλλο χαρακτηριστικό, είναι σκόπιμο να εξετασθεί επίσης μία κοινή Σύγκλητος του ενιαίου συστήματος συγκροτούμενη από όλους τους προέδρους και αντιπροέδρους των Συγκλήτων των πανεπιστημίων που συμμετέχουν στο ενιαίο σύστημα, καθώς και άλλων μελών του διδακτικού ερευνητικού προσωπικού που εκλέγονται συγκεκριμένα για συμμετοχή σε αυτή την Σύγκλητο .

• Οι επιλογές εκπαιδευτικού προσωπικού μαζί με τις κρίσεις και τις προαγωγές μελών του διδακτικού ερευνητικού προσωπικού θα πρέπει να αποτελούν αρμοδιότητα της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου με τις αποφάσεις (είτε αφορούν διορισμούς, είτε προαγωγές) να εξετάζονται και να λαμβάνουν τελική έγκριση από τον Πρόεδρο (Πρύτανη). Στην περίπτωση των επιλογών μελών του διδακτικού ερευνητικού προσωπικού, η πρόταση θα πρέπει να γίνεται από τον Πρόεδρο του Τμήματος προς τον Κοσμήτορα και εν συνεχεία από τον Κοσμήτορα προς τον Αντιπρόεδρο Ακαδημαϊκών Υποθέσεων (Αντιπρύτανη) ή τον Πρόεδρο (Πρύτανη). Παρόμοια διαδικασία πρέπει να ακολουθείται και για τις προαγωγές μελών του διδακτικού ερευνητικού προσωπικού.

• Οι Πρόεδροι Τμημάτων θα πρέπει να επιλέγονται από τις αρμόδιες διερευνητικές επιτροπές και θα πρέπει να διορίζονται από τους Κοσμήτορες με την έγκριση του Αντιπροέδρου Ακαδημαϊκών Υποθέσεων (Αντιπρύτανη) ή του Προέδρου (Πρύτανη). Οι Κοσμήτορες θα πρέπει να επιλέγονται από αρμόδιες διερευνητικές επιτροπές και θα πρέπει να διορίζονται από τον Πρόεδρο (Πρύτανη) με την έγκριση του Συμβουλίου Διοίκησης του Πανεπιστημίου.

Δ. Διασφάλιση της Λογοδοσίας: Αξιολόγηση της Απόδοσης

• Είναι απαραίτητο τα πανεπιστήμια να λογοδοτούν για τις πράξεις τους. Θα πρέπει να έχουν την ευθύνη για την μέτρηση και την δημοσιοποίηση των ακαδημαϊκών τους επιδόσεων.

• Τα Πανεπιστήμια πρέπει να αποκτήσουν τεχνολογικά εργαλεία διαχείρισης πληροφοριών και να αναπτύξουν πολιτικές και διαδικασίες, που θα τους επιτρέψουν να μετρούν σε ετήσια βάση τις παραμέτρους των επιδόσεών τους και να αξιολογούν την αποτελεσματικότητα της λειτουργίας τους.

Μερικά παραδείγματα: Καταγραφή του διδακτικού ερευνητικού προσωπικού σε τροχιά μονιμότητας ως άτομα και ως αντίστοιχα καθηγητών πλήρους απασχόλησης, των προσωρινών λεκτόρων ως άτομα και ως αντίστοιχα καθηγητών πλήρους απασχόλησης, των εγγεγραμμένων φοιτητών ανά έτος, των αποφοιτούντων (4 έτη, 6 έτη και 8 έτη), των δαπανών έρευνας, των δημοσιεύσεων, των παραπομπών κλπ.

• Τα πανεπιστήμια θα πρέπει να αναφέρουν τον φόρτο διδασκαλίας των διδασκόντων τους, με αντιστοιχία πιστωτικών μονάδων και να επικεντρωθούν στο να βελτιώσουν τα ποσοστά αποφοίτησης και διατήρησης φοιτητών. Η βελτίωση των ποσοστών αποφοίτησης θα πρέπει να καταστεί πρωταρχικός στόχος.

Ε. Βελτίωση Προγραμμάτων Προπτυχιακών Σπουδών και Ενίσχυση Μεταπτυχιακών Σπουδών

• Η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου θα πρέπει να είναι υπεύθυνη για την αναθεώρηση και την έγκριση του περιεχομένου των προπτυχιακών και μεταπτυχιακών προγραμμάτων σπουδών. Το περιεχόμενο των προγραμμάτων σπουδών θα πρέπει να είναι ευέλικτο, υψηλής ακαδημαϊκής ποιότητας, και θα πρέπει να αντικατοπτρίζει τις ανάγκες των επαγγελματικών τάξεων και τις ανάγκες και τις προσδοκίες της ελληνικής κοινωνίας.

Η Σύγκλητος θα πρέπει επίσης να ασχολείται με την οργάνωση των προγραμμάτων σπουδών και την διαδικασία των εξετάσεων. Οι σπουδές θα πρέπει να ορίζονται στον εσωτερικό κανονισμό κάθε ιδρύματος, μέσα σε ένα ευρύ πλαίσιο που ορίζεται από το κράτος.

Τόσο η ύλη των νέων προγραμμάτων όσο και οι αλλαγές στην ύλη υπαρχόντων προγραμμάτων σπουδών θα πρέπει να απαιτούν την τελική έγκριση από τον Αντιπρόεδρο (Αντιπρύτανη) και τον Πρόεδρο (Πρύτανη). Τα διάφορα προγράμματα σπουδών θα πρέπει να πιστοποιούνται τακτικά από κάποιο κατάλληλο συμβούλιο πιστοποίησης.

• Υποστηρίζουμε την σύσταση Σχολών ή Γραφείων Μεταπτυχιακών Σπουδών σε κάθε ίδρυμα. Αυτές οι Σχολές ή τα Γραφεία θα είναι υπεύθυνα για την ανάπτυξη και την εισήγηση μεταπτυχιακών και διδακτορικών προγραμμάτων στην Σύγκλητο. Αυτές οι σχολές ή γραφεία θα εξασφαλίζουν ότι πληρούνται οι απαιτήσεις των προγραμμάτων για την απονομή μεταπτυχιακών τίτλων.

ΣΤ. Ηθική και Διαφάνεια: Δημιουργία εμπιστοσύνης

• Σε αυτήν την ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο, κάθε ευρώ που δαπανάται για την εκπαίδευση των φοιτητών είναι σημαντικό. Μια ειδική δημόσια υπηρεσία ή μια ανεξάρτητη αρχή πρέπει να είναι υπεύθυνη για την διαχείριση και την κατανομή της δημόσιας χρηματοδότησης στα ιδρύματα, για την αξιολόγηση του κόστους των υπηρεσιών, για την επεξεργασία κατάλληλων δεικτών και προδιαγραφών καθώς και την συλλογή όλων των απαραίτητων στοιχείων από τα ιδρύματα.

• Είναι απαραίτητο τα πανεπιστήμια να δημιουργήσουν ένα σύνολο κανόνων που να αφορούν και να διέπουν την συμπεριφορά του επιστημονικού διδακτικού προσωπικού, του διοικητικού προσωπικού και των φοιτητών πάνω σε ένα ευρύ σύνολο ηθικών αρχών. Τα Πανεπιστήμια πρέπει να έχουν σαφείς ρήτρες που ορίζουν και αντιμετωπίζουν τις συγκρούσεις συμφερόντων και συγκρούσεις υποχρεώσεων για την προστασία από τις περιπτώσεις ακουσίων καταχρήσεων, κακοδιαχείρισης, λογοκλοπής και νεποτισμού. Τα Πανεπιστήμια θα πρέπει να έχουν ένα σαφές σύνολο κανόνων και διαδικασιών για την προώθηση και την διασφάλιση της ακαδημαϊκής δεοντολογίας με τρόπο που να εμπνέει εμπιστοσύνη.

• Κάθε Πανεπιστήμιο πρέπει να πραγματοποιεί το δικό του λογιστικό έλεγχο των διαφόρων οικονομικών λειτουργιών και να υποβάλλει τακτικά έκθεση με τα αποτελέσματα του ελέγχου αυτού.

Γ. Παράρτημα Α

Μέλη της Διεθνούς Συμβουλευτικής Επιτροπής

Patrick Aebischer

Καθηγητής Ιατρικής και Πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Πολυτεχνικής Σχολής της Λωζάνης

Ο Patrick Aebischer εκπαιδεύτηκε ως γιατρός (MD, 1980) και νευρολόγος (1983) στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης και του Fribourg στην Ελβετία. Από το 1984 έως το 1992, εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο Brown στο Providence (Rhode Island, ΗΠΑ) ως Επίκουρος και Αναπληρωτής Καθηγητής στις Επιστήμες της Ιατρικής. Το 1991 έγινε Πρόεδρος του Τομέα Τεχνητών Οργάνων, Βιο-υλικών και Μοριακής Τεχνολογίας του Τμήματος Βιολογίας και Ιατρικής στο Brown. Το φθινόπωρο του 1992 επέστρεψε στην Ελβετία ως Καθηγητής και Διευθυντής του Χειρουργικού και Ερευνητικού Τμήματος και του Κέντρου Γονιδιακής Θεραπείας στο Νοσοκομειακό Πανεπιστημιακό Κέντρο Vaudois στη Λωζάννη. Το 1999, ο Patrick Aebischer εξελέγη Πρόεδρος του Ελβετικού Ομοσπονδιακού Ινστιτούτου Τεχνολογίας (EPFL) στη Λωζάννη από το Ελβετικό Ομοσπονδιακό Συμβούλιο. Ανέλαβε τα καθήκοντά του ως Πρόεδρος το Μάρτιο 2000 και από τον Ιανουάριο του 2004 είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Ελβετικού Ομοσπονδιακού Ινστιτούτου Τεχνολογίας (ETH). Η παρούσα ερευνητική του δραστηριότητα εστιάζεται στην ανάπτυξη προσεγγίσεων βασισμένων στην κυτταρική και γονιδιακή μεταβίβαση με στόχο τη θεραπεία νευρο-εκφυλιστικών ασθενειών. Ο Patrick Aebischer είναι μέλος πλήθους επαγγελματικών συλλόγων, τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Αμερική. Είναι εταίρος του Αμερικανικού Ινστιτούτου για την Ηλεκτρική και Βιολογική Μηχανική και της Ελβετικής Ιατρικής Ακαδημίας. Είναι επίσης ιδρυτής δύο βιοτεχνολογικών εταιριών: Της CytoTherapeutics (που σήμερα ονομάζεται Stem Cell Inc) και της Modex Therapeutics (που σήμερα ονομάζεται IsoTis).

Gavin Brown

Καθηγητής Μαθηματικών και πρώην Πρόεδρος (Vice-Chancellor) του Πανεπιστημίου του Σύδνεϋ.

Ο Brown κατείχε μια σειρά ακαδημαϊκών και διοικητικών θέσεων στο Πανεπιστήμιο της Νέας Νότιας Ουαλίας, συμπεριλαμβανομένων αυτής του Προέδρου του Τμήματος Θεωρητικών Μαθηματικών, του Προέδρου της Σχολής Μαθηματικών, και του Κοσμήτορα της Σχολής Επιστημών. Το 1992, έγινε Αναπληρωτής Πρόεδρος (με ευθύνη για την Έρευνα) στο Πανεπιστήμιο της Αδελαΐδας. Αργότερα, το 1994, έγινε Πρόεδρος του Πανεπιστημίου. Ανέλαβε την τελευταία του θέση ως Πρόεδρος του Πανεπιστημίου του Σύδνεϋ το 1996. Ο Brown αναμίχθηκε ενεργά στο έργο του Συμβουλίου Έρευνας της Αυστραλίας ως πρόεδρος διαφόρων χρηματοδοτικών επιτροπών το διάστημα 1988-1993 και ως μέλος του Συμβουλίου από το 1992 έως το 1993. Έχει συγγράψει πάνω από εκατό ερευνητικές εργασίες και συμμετέχει στις συντακτικές επιτροπές αρκετών διεθνών –επιστημονικών- περιοδικών. Έχει εργαστεί σε ένα ευρύ φάσμα ερευνητικών πεδίων, συμπεριλαμβανομένης της Θεωρίας Μέτρου και της Αλγεβρικής Γεωμετρίας. Είναι κάτοχος Master (με τιμητική διάκριση και Μετάλλιο Duncan) από το Πανεπιστήμιο St Andrews (1963), Διδακτορικού από το Πανεπιστήμιο Newcastle upon Tyne (1966), τιμής ένεκεν Διδακτορικού στα Νομικά από το Πανεπιστήμιο St Andrews (1977) και τιμής ένεκεν Διδακτορικού στα Νομικά από το Πανεπιστήμιο Dundee (2004). To 2006 o Brown έλαβε τον τίτλο του Αξιωματούχου της Τάξης της Αυστραλίας.

James J. Duderstadt

Καθηγητής Επιστημών και Μηχανικής και Επίτιμος Πρόεδρος στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, και Διευθυντής του Project της Χιλιετίας.

Ο James Duderstadt είναι απόφοιτος του Yale (πτυχίο ηλεκτρολόγου μηχανικού) και του Caltech (μεταπτυχιακό και διδακτορικό στις επιστήμες της μηχανικής και τη φυσική). Οι διδακτικές, ερευνητικές και συγγραφικές δραστηριότητες του Δρος Duderstadt περιλαμβάνουν την πυρηνική φυσική και μηχανική, την εφαρμοσμένη φυσική, την προσομοίωση υπολογιστών, την κοινωνική πολιτική και την εκπαιδευτική πολιτική της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Έχει υπηρετήσει και διατελέσει πρόεδρος σε αρκετές επιτροπές της Εθνικής Ακαδημίας και της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένου του Εθνικού Συμβουλίου Επιστημών, της Επιτροπής των Εθνικών Ακαδημιών για τις Επιστήμες, τη Μηχανική και τη Δημόσια Πολιτική, της Συμβουλευτικής Επιτροπής για την Έρευνα πάνω στην Πυρηνική Ενέργεια του DOE και τέλος της Συμβουλευτικής Επιτροπής του NSF για τις υποδομές στην Κυβερνητική, και του Διοικητικού Συμβουλίου Επιστημών για τη Συλλογή Πληροφοριών. Έχει λάβει πολλά βραβεία συμπεριλαμβανομένου του Βραβείου E. O. Lawrence για την αριστεία στην πυρηνική έρευνα, του Βραβείου Arthur Holly Compton για την εξαιρετική διδασκαλία, του Βραβείου Reginald Wilson για ανάληψη ηγετικών πρωτοβουλιών σε εθνικό επίπεδο με στόχο την επίτευξη ποικιλότητας, και του Εθνικού Μεταλλίου Τεχνολογίας για την υποδειγματική υπηρεσία του στο έθνος.

Αυτή την εποχή, συνδιευθύνει το πρόγραμμα Επιστημών, Τεχνολογίας και Δημόσιας Πολιτικής της Σχολής Ford και είναι διευθυντής του Millennium Project, ενός ερευνητικού κέντρου που διερευνά τον αντίκτυπο προηγμένων τεχνολογιών στην κοινωνία και εδρεύει στο Κέντρο James and Anne Duderstadt στο βόρειο campus του πανεπιστημίου.

Gudmund Hernes

Καθηγητής Κοινωνικών Επιστημών και Πρόεδρος του Διεθνούς Συμβουλίου Κοινωνικών Επιστημών (ISSC)

Ο Gudmund Hernes είναι εταίρος του Νορβηγικού Ινστιτούτου Εργασίας και Κοινωνικών Ερευνών, και μέλος της Νορβηγικής Ακαδημίας Επιστημών και Γραμμάτων. Διετέλεσε Υπουργός υπεύθυνος Μακροπρόθεσμου Σχεδιασμού 1980-1981, Υπουργός Παιδείας και Έρευνας και Εκκλησιαστικών και Πολιτιστικών Θεμάτων (εκκλησιαστικές υποθέσεις) 1990, Υπουργός Παιδείας, Έρευνας και Εκκλησιαστικών Θεμάτων 1991-1995, και Υπουργός Υγείας και Κοινωνικών Θεμάτων (θέματα υγείας) 1995-1996 και 1996-1997. Ο Hernes είναι κάτοχος Διδακτορικού στην Κοινωνιολογία από το Πανεπιστήμιο Johns Hopkins στη Βαλτιμόρη. Έγινε Καθηγητής Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Bergen (Νορβηγία) το 1969, όπου διετέλεσε επίσης Πρόεδρος του Τμήματος Κοινωνιολογίας και Διευθυντής του Πανεπιστημιακού Κέντρου Προηγμένης Εκπαίδευσης στην Κοινωνική Έρευνα. Διετέλεσε ακαδημαϊκός εταίρος στο Κέντρο Προηγμένων Μελετών στις Επιστήμες Συμπεριφοράς στο Στάνφορντ, (Palo Alto), κατά τη διάρκεια των σεμιναρίων των ετών 1974-5, και δύο φορές Επισκέπτης Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, το 1986 και το 1990.

Linda Katehi

Καθηγήτρια Ηλεκτρικής Μηχανικής και Μηχανικής Ηλεκτρονικών Υπολογιστών και Πρύτανης του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, Davis

Η Linda Katehi έγινε η έκτη Πρύτανης του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια – Davis στις 17 Αυγούστου 2009. Με αυτή την ιδιότητα, εποπτεύει όλες τις δραστηριότητες που συνδέονται με την εκπαιδευτική, ερευνητική και κοινωνική αποστολή του πανεπιστημίου. Κατέχει επίσης ακαδημαϊκές θέσεις στην ηλεκτρική μηχανική και τη μηχανική ηλεκτρονικών υπολογιστών και τις σπουδές πάνω στις γυναίκες και το φύλο. Μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Μηχανικής, προήδρευσε της Προεδρικής Επιτροπής για το Εθνικό Μετάλλιο Επιστημών και είναι Πρόεδρος της Επιτροπής του Υπουργείου Εμπορίου για το Εθνικό Μετάλλιο Τεχνολογίας και Καινοτομίας. Είναι εταίρος και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Αμερικανικής Ένωσης για την Προώθηση της Επιστήμης, μέλος του διοικητικού συμβουλίου Ανώτατης Εκπαίδευσης για την Εθνική Ασφάλεια, μέλος του Επαγγελματικού Συμβουλίου Ανώτατης Εκπαίδευσης και μέλος πολλών άλλων εθνικών συμβουλίων και επιτροπών Κατά το παρελθόν η Πρύτανης Katehi υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος και αντιπρύτανης για ακαδημαϊκών υποθέσεων στο Πανεπιστήμιο του Illinois στην Urbana-Champaign, ως κάτοχος της Έδρας Μηχανικής John A. Edwardson και Καθηγήτρια στην ηλεκτρική μηχανική και τη μηχανική ηλεκτρονικών υπολογιστών στο πανεπιστήμιο Purdue, και τέλος ως αναπληρώτρια Κοσμήτορας για τις ακαδημαϊκές υποθέσεις και τη μεταπτυχιακή εκπαίδευση στο Κολλέγιο Μηχανικής και Καθηγήτρια Ηλεκτρικής Μηχανικής και Μηχανικής Ηλεκτρονικών Υπολογιστών στο Πανεπιστήμιο του Michigan. Από τα πρώτα χρόνια της ως μέλος του ακαδημαϊκού προσωπικού, η Καθηγήτρια Katehi επικέντρωσε το ενδιαφέρον της στη διεύρυνση των ευκαιριών για έρευνα για τους προπτυχιακούς φοιτητές και στη βελτίωση της εκπαίδευσης και της επαγγελματικής εμπειρίας των μεταπτυχιακών, με έμφαση στις υποεκπροσωπούμενες κοινωνικές ομάδες.

Έχει επιβλέψει περισσότερους από 70 μεταδιδακτορικούς ερευνητές, υποψήφιους διδάκτορες και μεταπτυχιακούς φοιτητές στον τομέα της Ηλεκτρικής Μηχανικής και Μηχανικής Ηλεκτρονικών Υπολογιστών. 21 από τους 42 διδακτορικούς ερευνητές που ολοκλήρωσαν τις σπουδές τους υπό την επίβλεψή της έχουν αποκτήσει ακαδημαϊκές θέσεις σε πανεπιστήμια με ερευνητικό προσανατολισμό στις ΗΠΑ και αλλού. Η εργασία της στο σχεδιασμό ηλεκτρικών κυκλωμάτων της απέφερε πολλά εθνικά και διεθνή βραβεία τόσο με την ιδιότητα του τεχνολογικού ηγέτη όσο και με αυτή του εκπαιδευτικού, 17 αμερικανικά διπλώματα ευρεσιτεχνίας, και επιπλέον έξι αιτήσεις για αμερικανικά διπλώματα ευρεσιτεχνίας.. Έχει γράψει ή συγγράψει 10 κεφάλαια βιβλίων και περίπου 650 δημοσιεύσεις σε περιοδικά με κριτές και πρακτικά επιστημονικών συμποσίων.

Απέκτησε το πρώτο της πτυχίο στην ηλεκτρική μηχανική από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο της Αθήνας, στην Ελλάδα, το 1977, και το μεταπτυχιακό και το διδακτορικό της στην ηλεκτρική μηχανική από το UCLA το 1981 και 1984, αντίστοιχα.

David Naylor

Καθηγητής Ιατρικής και Πρόεδρος του πανεπιστημίου του Τορόντο του Καναδά

Ο David Naylor είναι Πρόεδρος του πανεπιστημίου του Τορόντο από το 2005. Απέκτησε Master’s στην Ιατρική στο Τορόντο το 1978 και στη συνέχεια διδακτορικό στην Ιατρική στην Οξφόρδη όπου σπούδασε ως υπότροφος Rhodes. Ολοκλήρωσε την κλινική ειδικότητά του και εντάχθηκε στο Τμήμα Ιατρικής του Πανεπιστημίου του Τορόντο το 1988. Ήταν ο πρώτος Γενικός Διευθυντής στο Ινστιτούτο Κλινικών Αξιολογικών Επιστημών (1991-1998) πριν γίνει Κάτοχος της Έδρας της Ιατρικής και Αντιπρύτανης υπεύθυνος για τις Σχέσεις με Ιδρύματα Παροχής Ιατρικής Φροντίδας του Πανεπιστημίου του Τορόντο (1999-2005). Ο Naylor έχει περίπου 300 δημοσιεύσεις που επεκτείνονται στους τομείς της κοινωνικής ιστορίας, της δημόσιας πολιτικής, της επιδημιολογίας και της βιοστατιστικής, και των οικονομικών της υγείας, ενώ έχει ερευνητική δραστηριότητα στις κλινικές υπηρεσίες υγείας στους περισσότερους τομείς της ιατρικής.

Ανάμεσα σε άλλες τιμητικές διακρίσεις, ο Naylor είναι Μέλος της Βασιλικής Εταιρίας του Καναδά, Ξένο Συνεργαζόμενο Μέλος του Ινστιτούτου Ιατρικής των ΗΠΑ, και Αξιωματούχος της Τάξης του Καναδά.

Jozef Ritzen

Καθηγητής Οικονομικών και Πρόεδρος του Πανεπιστημίου του Maastricht

Πριν την ανάληψη της τωρινής του θέσης το Φεβρουάριο του 2003, ο J. Ritzen ήταν Αντιπρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας του Τμήματος Οικονομικών για την Ανάπτυξη. Ανέλαβε τη θέση αυτή τον Αύγουστο του 1999. Τον Ιούλιο του 2001 ανέλαβε τη θέση του Αντιπροέδρου του Δικτύου Ανάπτυξης Ανθρωπίνων Πόρων της Παγκόσμιας Τράπεζας που παρέχει συμβουλευτικές υπηρεσίες στον οργανισμό και τις χώρες – πελάτες του πάνω σε θέματα καινοτόμων προσεγγίσεων με στόχο τη βελτίωση της υγείας, της εκπαίδευσης και της κοινωνικής προστασίας. Εντάχθηκε στην Τράπεζα ως Ειδικός Σύμβουλος στο Δίκτυο Ανάπτυξης Ανθρωπίνων Πόρων το Σεπτέμβρη του 1998.

Πριν τον ερχομό του στην Τράπεζα, διετέλεσε Υπουργός Παιδείας, Πολιτισμού και Επιστημών της Ολλανδίας, και υπήρξε ένας από τους μακροβιότερους Υπουργούς Παιδείας παγκοσμίως. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, υλοποίησε μια σειρά μεταρρυθμίσεων σε όλο το φάσμα του ολλανδικού εκπαιδευτικού συστήματος.

Ο κ. Ritzen έχει συνεισφέρει, επίσης, σημαντικά σε οργανισμούς όπως η UNESCO και ο ΟΟΣΑ, ιδιαίτερα στο πεδίο της επιστήμης και της κοινωνικής συνοχής. Πριν το διορισμό του ως Υπουργού το 1989, ο κ. Ritzen κατείχε ακαδημαϊκές θέσεις στο Πανεπιστήμιο Nijmegen και το Πανεπιστήμιο Erasmus στην Ολλανδία, καθώς και στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια – Berkeley και το Ινστιτούτο Διεθνών Θεμάτων LaFollette στο Πανεπιστήμιο Wisconsin-Madison στις ΗΠΑ.

Ο κ. Ritzen απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο στη φυσική μηχανική το 1970 από το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Delft και διδακτορικό στα οικονομικά το 1977 από το πανεπιστήμιο Erasmus στο Rotterdam. Η διατριβή του πάνω στην εκπαίδευση, την οικονομική ανάπτυξη και την κατανομή του εισοδήματος τού απέφερε το βραβείο Winkler Prins.

John Sexton

Καθηγητής Νομικής και Πρόεδρος του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης

Γεννημένος στις 29 Σεπτεμβρίου του 1942, ο John Sexton είναι ο 15ος Πρόεδρος του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, κατέχοντας αυτή τη θέση από τις 17 Μαΐου 2002, ενώ είναι ταυτόχρονα Καθηγητής Νομικής στην Έδρα Benjamin Butler της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου. Από το 1988 έως το 2002 υπηρέτησε ως Κοσμήτορας της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, περίοδο κατά την οποία η Σχολή έγινε σε μία από τις καλύτερες 5 νομικές σχολές στη χώρα σύμφωνα U.S. News and World Report. Από την 1η Ιανουαρίου 2003 έως την 1η Ιανουαρίου 2007, διετέλεσε Πρόεδρος του Συμβουλίου της Federal Reserve Bank της Νέας Υόρκης. Το 2006 υπηρέτησε ως πρόεδρος του Συμβουλίου Προέδρων της Federal Reserve Bank.

Ο Sexton κατέχει πρώτο πανεπιστημιακό τίτλο στην ιστορία (1963), μεταπτυχιακό τίτλο στη συγκριτική θρησκειολογία (1965), διδακτορικό στην ιστορία της αμερικανικής θρησκείας (1978) από το πανεπιστήμιο Fordham, καθώς και τίτλο Juris Doctor στα νομικά (1979) με διάκριση magna cum laude από τη Νομική Σχολή του Χάρβαρντ όπου διετέλεσε και αρχισυντάκτης της Νομικής Επιθεώρησης του Χάρβαρντ. Το 2008, το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης ολοκλήρωσε με επιτυχία την –για τα τότε δεδομένα- μεγαλύτερη εκστρατεία εύρεσης κεφαλαίων στην ανώτατη εκπαίδευση. Η εκστρατεία του Πανεπιστήμιου της Νέας Υόρκης, που είχε θέσει ως στόχο να συγκεντρώσει 2,5 δισεκατομμύρια δολάρια, τελικά συγκέντρωσε πάνω από 3 δισεκατομμύρια δολάρια. Το 2009, η εκστρατεία εύρεσης κεφαλαίων του Πανεπιστήμιου της Νέας Υόρκης συνεχίστηκε ξεπερνώντας το ένα εκατομμύριο δολάρια ημερησίως, παρά την οικονομική κρίση.

Τον Οκτώβριο του 2007, το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης ανακοίνωσε τη δημιουργία του Πανεπιστημίου Νέας Υόρκης στο Άμπου Ντάμπι, το πρώτο campus που λειτούργησε στο εξωτερικό από ένα μεγάλο ερευνητικό πανεπιστήμιο. Η σχολή, στην οποία το πανεπιστήμιο αναφέρεται ως «το κολλέγιο διακεκριμένων φοιτητών του κόσμου», συγκεντρώνει κορυφαίους φοιτητές και προσωπικό από όλο τον κόσμο, και θα ξεκινήσει τα μαθήματα το φθινόπωρο του 2010.

Κατά τη διάρκεια της προεδρικής θητείας του Sexton, το ποσοστό των φοιτητών του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης που σπουδάζουν στο εξωτερικό αυξήθηκε σε πάνω από 40%, και το Ινστιτούτο για τη Διεθνή Εκπαίδευση αναγνώρισε το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης ως το πανεπιστήμιο εκείνο που έστειλε τους περισσότερους φοιτητές στο εξωτερικό από οποιοδήποτε άλλο πανεπιστήμιο στις ΗΠΑ.

Ο Sexton έχει αναλάβει ηγετικές θέσεις σε μεγάλα ακαδημαϊκά ιδρύματα. Όντας Κοσμήτορας της Νομικής Σχολής του πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, ο Sexton υπηρέτησε ως Πρόεδρος της Ένωσης των Αμερικανικών Νομικών ΣχολώνΤο 2009, ο Sexton υπηρέτησε ως πρόεδρος της Επιτροπής για τα Ανεξάρτητα Κολλέγια και Πανεπιστήμια, αντιπρόεδρος και επόμενος πρόεδρος του Αμερικανικού Συμβουλίου για την Εκπαίδευση, και πρόεδρος της Ακαδημίας Επιστημών της Νέας Υόρκης. Είναι επίσης μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ένωσης Αμερικανικών Πανεπιστημίων, μέλος της Επιτροπής για τα Ανεξάρτητα Κολλέγια και Πανεπιστήμια και μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Ινστιτούτου Διεθνούς Εκπαίδευσης. Τον Μάρτιο του 2010, ο Sexton ορίστηκε Πρόεδρος του Αμερικανικού Συμβουλίου Εκπαίδευσης.

Lap-Chee Tsui

Καθηγητής Βιολογίας και Πρόεδρος του Πανεπιστημίου του Hong Kong

Πριν την παρούσα θέση του που ανέλαβε το Σεπτέμβριο του 2002, ο Καθηγητής Tsui ήταν πρώτος-τη-τάξει Γενετιστής και Πρόεδρος του Προγράμματος Γενετικής και Γονιδιοματικής Βιολογίας του Ινστιτούτου Έρευνας στο Νοσοκομείο Παίδων του Τορόντο.

Ο Καθηγητής Tsui γεννήθηκε στη Σαγκάη και έλαβε το πρώτο πτυχίο και το μεταπτυχιακό του από το Κινεζικό Πανεπιστήμιο του Hong Kong. Είναι πολίτης του Hong Kong. Έλαβε το διδακτορικό του από το πανεπιστήμιο του Pittsburgh το 1979. Μετά από μια σύντομη περίοδο εκπαίδευσης στο Εθνικό Εργαστήριο Oak Ridge, εντάχθηκε στο Τμήμα Γενετικής στο Νοσοκομείο Παίδων. Κατέκτησε την διεθνή καταξίωση το 1989 όταν προσδιόρισε το ελαττωματικό γονίδιο που προκαλεί κυστική ίνωση, πράγμα που αποτέλεσε μεγάλη τομή στη γενετική. Έχει επίσης συνεισφέρει σημαντικά στη μελέτη του ανθρωπίνου γονιδιώματος, ειδικά στο χαρακτηρισμό του χρωμοσώματος 7 και στην αναγνώριση επιπρόσθετων ελαττωματικών γονιδίων. Έχει γράψει 300 δημοσιεύσεις και 65 κεφάλαια βιβλίων και δοκίμια.

Ο Καθηγητής Tsui έχει λάβει πολλά βραβεία και διακρίσεις για την σημαίνουσα δουλειά του τα τελευταία χρόνια. Οι διακρίσεις περιλαμβάνουν: Εταίρος της Βασιλικής Εταιρίας του Καναδά, Εταίρος της Βασιλικής Εταιρίας του Λονδίνου, Εταίρος της Κινεζικής Ακαδημίας, Ξένος Συνεργάτης της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών (ΗΠΑ), και Ξένο Μέλος, Κινεζική Ακαδημία Επιστημών.

Εκτός από τα πολλά εθνικά και διεθνή βραβεία, του έχουν απονεμηθεί διδακτορικοί τίτλοι τιμής ένεκεν από: University of King’s College, University of New Brunswick, The Chinese University of Hong Kong, St. Francis Xavier University, York University, Tel Aviv University, University of Toronto, University of Aberdeen, King’s College London και University of Edinburgh.

Είναι μέλος της Εισηγητικής Επιτροπής Δικαστικών Αξιωματούχων, της Εκτελεστικής Γραμματείας της Επιτροπής για τη Στρατηγική Ανάπτυξη και της Συμβουλευτικής Επιτροπής για τη Διαφθορά της Κυβέρνησης του Hong Kong. Έγινε δεκτός στην Τάξη του Καναδά (Αξιωματούχος), την Τάξη του Οντάριο, στην τάξη των Ιπποτών της Λεγεώνας της Τιμής της Γαλλίας, και έλαβε τον τίτλο της Δικαιοσύνης της Ειρήνης (Justice of the Peace (HKSAR)).

Προβολή ντοκιμαντέρ DEBTOCRACY

2011-04-06T16:56:00.002+03:00

Πρόγραμμα προφεστιβαλικών εκδηλώσεων

2011-04-06T16:50:00.002+03:00

Βίντεο 4ο Φεστιβάλ ΕΑΑΚ Βόλου

2011-03-31T17:36:00.001+03:00

Κάλεσμα στο 4ο Φεστιβάλ ΕΑΑΚ Βόλου

2011-03-30T22:16:00.002+03:00

4ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΑΑΚ ΒΟΛΟΥ

2011-03-30T22:13:00.002+03:00

Το πάρτυ ακυρώνεται!

2011-03-30T15:31:00.002+03:00

Το πάρτυ των σχημάτων χωροΑταξία και ΜΠΕΤΟ ακυρώνεται λόγω άλλων εκδηλώσεων που θα γίνονται το διήμερο Πέμπτης-Παρασκευής! Παρόλα αυτά, η προφεστιβαλική συζήτηση θα πραγματοποιηθεί κανονικά την Πέμπτη 31/3, 19.30 αιθ.Α1 του κτιριου χωροταξιας.

ΠΡΟΦΕΣΤΙΒΑΛΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ - ΕΚΔΗΛΩΣΗ/ΠΑΡΤΥ

2011-03-29T16:11:00.003+03:00

2011-03-22T21:29:00.000+02:00

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ

2011-03-22T20:05:00.000+02:00

ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΦΣ ΤΡΙΤΗ 22/3

2011-03-20T16:43:00.004+02:00

ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 22/3, 14:00 ΑΜΦ
ΘΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΕΙ ΕΠΑΝΑΛΗΠΤΙΚΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ

> Ανατρεπουμε τον νεο αντιδραστικό νόμο για την παιδεία
> Όχι στον Καλλικράτη της παιδείας και στο κλείσιμο σχολείων
> Ανατροπή του μνημονίου και της κυβέρνησης τώρα!
> Δημόσια και δωρεαν παιδεία, υγεία, συγκοινωνίες για όλους

ΠΡΟΣΕΧΩΣ: 4ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΑΑΚ ΒΟΛΟΥ

2011-03-16T03:53:00.000+02:00

ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΕΤΑΡΤΗ 16/3

2011-03-15T19:12:00.001+02:00

ΑΝΑΤΡΕΠΟΥΜΕ ΤΗ ΧΟΥΝΤΑ ΠΑΣΟΚ-ΕΕ-ΔΝΤ

2011-03-09T18:22:00.003+02:00

ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ 1/3

2011-02-28T21:23:00.005+02:00

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ

ΤΡΙΤΗ 1/3, ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ

Κλιμακώνουμε για το δικαίωμά μας στη δωρεάν παιδεία
Ανατρέπουμε την πολιτική της κυβέρνησης
Ανατρέπουμε τη χούντα Κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ!

Η νέα αφίσα των χωροΑτακτων

2011-02-28T21:14:00.003+02:00