ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΑΑΚ ΒΟΛΟΥ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΠΕΙΝΑΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Από την Τρίτη 25/1 εκτυλίσσεται στο παλιό κτήριο της Νομικής Αθηνών και στο ΕΚΘ ο αποφασιστικός αγώνας 300 μεταναστών από Θεσσαλονίκη, Αθήνα και Κρήτη, μέσω του έσχατου μέσου πάλης της απεργίας πείνας, που διεκδικεί τα αυτονόητα στοιχειώδη δικαιώματά τους.Η ΕΑΑΚ Βόλου εκφράζει την αμέριστη συμπαράσταση και έμπρακτη αλληλεγγύη της στους 300 μετανάστες που αγωνίζονται για τη νομιμοποίηση όλων των μεταναστών χωρίς προϋποθέσεις.

Οι μετανάστες βρίσκονται όμηροι της πολιτικής της κυβέρνησης στα πλαίσια και της ΕΕ, όπου κρατιούνται σε καθεστώς παρανομίας, προσφέροντας ουσιαστικά το κράτος στο κεφάλαιο μεγάλες εργατικές μάζες βορά στις επιδιώξεις του για υπερεκμετάλλευση και υποβάθμιση της εργασίας του εργαζόμενου λαού συνολικά. Διωγμένοι από τη φτώχεια, την ανεργία, τους πολέμους, τις δικτατορίες στις χώρες τους, συναντούν τη ρατσιστική πολιτική της κυβέρνησης που τους «υποδέχεται» με τα σχέδιά της για τον φράχτη στον Έβρο και τον νέο «αντιμεταναστευτικό» νόμο Παπουτσή.. Για να δικαιολογήσουν την κρίση ενός γερασμένου συστήματος και τις τραγικές συνέπειες μιας αντεργατικής και αντιλαϊκής πολιτικής και να αποπροσανατολίσουν την οργή των εργαζόμενων και της νεολαίας θέλουν να μετατρέψουν τους μετανάστες σε «αποδιοπομπαίους τράγους». Για μας δεν υπάρχουν λαθραίοι εργάτες, αλλά λαθραίοι εργοδότες. Οι επίθεση στους μετανάστες είναι ουσιαστικά ο δούρειος ίππος για την εμπέδωση των σχεδίων για κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων αιώνων και την δημιουργία του εργασιακού μεσαίωνα και την ασυλία της εργοδοτικής αυθαιρεσίας.

Σε αυτό το πλαίσιο, τις τελευταίες μέρες βρισκόμαστε μάρτυρες μιας άνευ προηγουμένου κατασκευασμένης φασιστικής και ρατσιστικής επίθεσης, με όπλα τη συκοφάντηση και την εκστρατεία ψεύδους από τα ΜΜΕ, την κυβέρνηση και το δεκανίκι της το ΛΑΟΣ. Μένουμε άναυδοι με πόσο θράσος η Υπουργός και η Υφυπουργός παιδείας και ο πρωθυπουργός ζητούν εδώ και τώρα την επιβολή της κρατικής βίας και την επιστράτευση των κομάντο της ΕΛΑΣ για εκκένωση της Νομικής και την καταπάτηση του ασύλου, κελεύσματα τα οποία βρίθουν από φασιστική ρητορεία και θυμίζουν δικτατορικά καθεστώτα, με τη συνδρομή της ΝΔ και της «Δημοκρατικής» Συμμαχίας και την στήριξη της ΔΗ.ΑΡΙ και της ΠΟΣΔΕΠ. Εξαπολύοντας το ρατσιστικό τους μένος μιλούν για μετανάστες που καταστρέφουν το πανεπιστήμιο και απειλούν την κοινωνική σταθερότητα. Και όλα αυτά βγαίνουν από τα στόματα αυτών που έφεραν το μνημόνιο, που οδηγούν στη φτώχεια όλη την κοινωνία, που υποχρηματοδοτούν και διαλύουν το πανεπιστήμιο και καταργούν τη δημόσια και δωρεάν παιδεία.

Συνένοχοι σε αυτό τον πόλεμο είναι και η πρυτανεία του πανεπιστημίου Αθηνών, ο πρόεδρος της Νομικής και ο κοσμήτορας που διέκοψαν τα μαθήματα, ενώ δεν υπήρχε κανένας λόγος, για να στοχοποιηθεί η κινητοποίηση που γινόταν στο αχρησιμοποίητο παλιό κτίριο. Με έκπληξη και αγανάκτηση διαβάζουμε την ανακοίνωση της ΠΟΣΔΕΠ «σχετικά με την προαναγγελθείσα κατάληψη των χώρων της ΝΟΠΕ του ΕΚΠΑ από μετανάστες». Η ΠΟΣΔΕΠ επιχειρεί πάλι να θέσει ζήτημα αναδιατύπωσης του πανεπιστημιακού ασύλου. Τέλος δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη η στάση της ΠΑΣΠ, της παράταξης της κυβέρνησης και του ΔΝΤ, που μαζί με τη ΔΑΠ πρωτοστατούν στο σχέδιο για συκοφάντηση του πανεπιστημιακού ασύλου και δηλώνει ότι «τέτοιες αυθαίρετες ενέργειες όχι μόνο βλάπτουν καίρια το κύρος και την υπόληψη του Πανεπιστημίου, όχι μόνο γελοιοποιούν και υπονομεύουν την σπουδαία κατάκτηση του Ασύλου, αλλά προκαλούν συνολικά την Ελληνική κοινωνία» ενώ παράλληλα ζητά από τη κυβέρνηση να διώξει τους μετανάστες. Η ΠΑΣΠ και η ΔΑΠ πρέπει να λογοδοτήσουν για την υπονόμευση του ασύλου και του κινήματος και να απομονωθούν. Είναι επικίνδυνες παρατάξεις για το φοιτητικό κίνημα και πλέον ανοιχτά στηρίζουν τη Διαμαντοπούλου και το Μνημόνιο και νομιμοποιούν το χτύπημα στα δημοκρατικά δικαιώματα.

Για τους εκπροσώπους του φασισμού και της κρατικής τρομοκρατίας το Πανεπιστήμιο ήταν πάντοτε ένας εχθρός. Ποτέ τα Πανεπιστήμια δεν ήταν χώροι μόνο διδασκαλίας και έρευνας. Υπήρξαν πάντοτε χώροι πολιτικής διαμαρτυρίας, ριζοσπαστικής αναζήτησης, αμφισβήτησης της κυρίαρχης τάξης πραγμάτων. Το πανεπιστημιακό άσυλο είναι πυρήνας των ανατρεπτικών κοινωνικοπολιτικών διεργασιών και παίζει κομβικό ρόλο στην πυροδότηση και ενίσχυση της μαχητικής και απελευθερωτικής πάλης των κοινωνικών κινημάτων και λαϊκών εξεγέρσεων ενάντια στη χούντα του κεφαλαίου, στα δεινά που προκαλεί και στους σχεδιαστές της αντιδραστικής επίθεσης. Δεν είναι ένας νόμος αλλά κατάκτηση αιματοβαμμένων αγώνων. Το άσυλο και το δημόσιο πανεπιστήμιο δεν κινδυνέψουν από τους μετανάστες, αλλά από την κυβέρνηση και την Τρόϊκα. Ο αγώνας των μεταναστών είναι σύμφυτος με τον ρόλο του πανεπιστημιακού ασύλου. Αυτό που δεν χωρά στο άσυλο είναι το πανεπιστήμιο της αγοράς και της πειθάρχησης.

Σε αυτή τη κατεύθυνση καλούμε και τις παρατάξεις του ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ, ΑΡΕΝ και ΜΑΣ να στηρίξουν ανοιχτά τη κινητοποίηση και να μην υποκύψουν στα κελεύσματα για υποταγή στην αστική νομιμότητα και στους όρους που βάζει η κοινοβουλευτική χούντα του ΠΑΣΟΚ. Ειδικά η στάση του ΜΑΣ και του ΚΚΕ που καταγγέλλει για ακόμη μια φορά τις δυνάμεις που συνεισφέρουν στον αγώνα στη λογική ότι «περιφρούρηση του ασύλου είναι η ομαλότητα των μαθημάτων και της εξεταστικής» είναι τουλάχιστον υπονομευτική. Τα τελευταία χρόνια έχει φανεί ξεκάθαρα ότι η κυβέρνηση θέλει να θέσει στην παρανομία τα κοινωνικά κινήματα και πλέον οποιαδήποτε πολιτική πρόταση υποστήριξης των κινημάτων δεν χωράει δηλώσεις νομιμοφροσύνης και οπισθοχώρηση στις απειλές των κυβερνητικών στελεχών και των ΜΜΕ.

Καλούμε όλους τους φοιτητικούς συλλόγους, τους συλλόγους εργαζομένων και το σύλλογο μελών ΔΕΠ του Π.Θ. να στηρίξουν με αποφάσεις τους την κινητοποίηση των μεταναστών, για να ακουστούν τα αιτήματά τους και να μονιμοποιηθούν. Καλούμε την πρυτανεία να πάρει ξεκάθαρη θέση ενάντια στην πολιτική της Διαμαντοπούλου για το άσυλο και την εκπαίδευση. Πρέπει να συμβάλλουμε στη πράξη στο κίνημα ανατροπής της κυβέρνησης και της πολιτικής ΔΝΤ-ΕΕ- κεφαλαίου μέσω της κλιμάκωσης του αγώνα το επόμενο διάστημα. Αυτό ο αγώνας είναι κοινός για έλληνες και ξένους εργαζόμενους. Δεν θα επιτρέψουμε καμία καταπάτηση του ασύλου και θα το περιφρουρήσουμε από τα σχέδια της κυβέρνησης, του κράτους και των υποστηρικτών τους, που ζητούν κατάργησή του εδώ και τώρα.

- ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ!
- ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ - ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΡΑΙΟΣ- ΙΣΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ
- ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΥΛΟ - ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΑΝΟΙΚΕΙ ΟΛΟ ΤΟ ΛΑΟ

Ο ΕΚΦΑΣΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

ΣΑΝ ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑ ΤΗΣ ΒΑΡΒΑΡΗΣ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ

Ένας σχετικά περιγραφικός ορισμός ενός φασιστικού συστήματος εξουσίας, ετεροκαθοριζόμενο ίσως από τη δημοκρατία, είναι το σύστημα στο οποίο «ένας πληθυσμός δεν εξουσιάζεται αφ’ εαυτού, ο ίδιος μόνος του, αλλά από κάποιο υποκείμενο έξω από αυτόν, χωρίς ο ίδιος να έχει ουσιαστικό λόγο στην εξουσία αυτή.»

Με βάση αυτό τον ορισμό, θα μπορούσαμε να πούμε ότι σήμερα, πολύ περισσότερο φασιστικό μπορεί να χαρακτηριστεί το καθεστώς στο οποίο ζούμε παρά δημοκρατικό.

Βέβαια, παρότι κεκτημένη με πολλούς διαχρονικούς και σκληρούς λαϊκούς αγώνες, και δημοκρατικότερη από παλιότερα καθεστώτα, η αστική δημοκρατία ποτέ δεν ήταν ουσιαστική καθώς σε αυτήν η εξουσία δεν εκπορεύεται από τον ίδιο τον λαό αμεσοδημοκρατικά, παρά ασκείται σε αυτόν από την αστική τάξη. Πράγματι, με την προσχηματική εκλογική διαδικασία, την «εξουσία» αναλαμβάνει αυτός στον οποίο το κεφάλαιο παραχωρεί την δυνατότητα της μεγαλύτερης κι αποτελεσματικότερης χειραγώγησης του πλήθους. Αυτό γίνεται με τη διάθεση προπαγανδιστικού/ διαφημιστικού πολιτικού υλικού από τα ίδια τα κόμματα, μέσω της ενίσχυσης από το κεφάλαιο με επιχορηγήσεις, μαύρα ταμεία, λαδώματα κ.α. αλλά και με νόμους περί ενίσχυσης των ισχυρότερων πολιτικών κομμάτων από τον ίδιο τον κρατικό προϋπολογισμό. Τους τελευταίους τους είχαν δημιουργήσει οι ίδιοι μνηστήρες στης εξουσίας σε προηγούμενες θητείες. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι στη χώρα μας τα κόμματα εξουσίας τσεπώνουν 75εκατ.€ από τον προϋπολογισμό ενώ αυτή τη στιγμή έχουν προεισπράξει τις επιχορηγήσεις τους με τη μορφή δανείων μέχρι το 2018!

Παράλληλα, η αστική τάξη χρησιμοποιεί τα ΜΜΕ ώστε να ακουστεί η φωνή της, να ασκήσει βίαιη προπαγάνδα μέσα από αυτά και τέλος να χειραγωγήσει το πλήθος. Τα ΜΜΕ, όντας και αυτά καπιταλιστικές επιχειρήσεις εκφράζουν εξ’ ορισμού τα συμφέροντα του κεφαλαίου και κατά συνέπεια λειτουργούν εκ φύσεως υπέρ του, διαστρεβλώνοντας, αποκρύπτοντας, προμοτάροντας, τρομοκρατώντας και προπαγανδίζοντας κατά το δοκούν, εμβαπτίζοντας ταυτόχρονα διαρκώς το κοινό στη λογική της μη πολιτικοποίησης, της απάθειας και της ανάθεσης. Αποτελούν τη φωνή που καθημερινά από τα τηλεπαράθυρα τρομοκρατεί για να «νουθετήσει» και να καταπνίξει κάθε φωνή αντίστασης. Αυτή τη φωνή που προτείνει ως μόνη λύση το μονόδρομο της ήττας, της υποταγής στη καπιταλιστική βαρβαρότητα, της αποδοχής των νέων μέτρων και της θυσίας για το «κοινό συμφέρον». Αυτή τη φωνή που σε αντάλλαγμα για την ηττοπάθεια «πουλάει» εθνική υπερηφάνεια και ανάταση σε κάθε χρυσό μετάλλιο ή διοργανώσεις τύπου Eurovision και στηλιτεύει τον αγώνα των απεργών για τη δήθεν δυσφήμιση της χώρας στο εξωτερικό. Είναι οι ίδιοι που υψώνουν τείχη ρατσισμού και αποδίδουν όλα τα δεινά σε κοινωνικές μειονότητες όπως οι μετανάστες επαναλαμβάνοντας σε κάθε ευκαιρία «πόσες δουλειές μας τρώνε» και «ποσό έχει αυξηθεί η εγκληματικότητα εξαιτίας τους». Μέσα από τα ΜΜΕ οι εκπρόσωποι του αστικού συνασπισμού εξουσίας κατακεραυνώνουν ως «αριστερό λαϊκισμό» οποιαδήποτε απαίτηση κοινωνικής δικαιοσύνης των ασθενέστερων, ενώ επιδίδονται οι ίδιοι στο μεγαλύτερο λαϊκισμό υψώνοντας τις σημαίες της «ασφάλειας» και της «εθνικής ταυτότητας», για να προσφέρουν ευρύτερη νομιμοποίηση στο ΛΑΟΣ και σε φασιστικές ομάδες τύπου Χρυσής Αυγής.

Βέβαια αυτό το σύστημα είχε πάντοτε τα όριά του. Οι μορφές αστικής δημοκρατίας και νομιμότητας κρίνονταν πολλές φορές αναποτελεσματικές στον έλεγχο και την πειθάρχηση των μαζών οι οποίες παλεύουν για καλύτερες συνθήκες ζωής και δημοκρατικές ελευθερίες που δεν χωράνε στον καπιταλισμό. Σε αυτές τις περιπτώσεις το αστικό μπλοκ εξουσίας βγάζει από το μανίκι τον άσο της κατάλυσης των «δημοκρατικών» θεσμών και την εγκαθίδρυση πιο εμφανώς φασιστικών καθεστώτων και συνθηκών καθημερινής βίας. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα της μεγάλης χρηματοδότησης του ναζιστικού κόμματος από τους Γερμανούς βιομήχανους, όταν οι τελευταίοι το αναγνώρισαν ως το αντίπαλο δέος στην ολοένα και ισχυρότερη γερμανική αριστερά και τη Σοβιετική Ένωση, καθώς και τη τεράστια δύναμη που απέκτησαν οι συνταγματάρχες το 1967 καταλύοντας τον κοινοβουλευτισμό μετά από την εντυπωσιακή επάνοδο της αριστεράς στο πολιτικό προσκήνιο.

Σήμερα το αστικό μπλοκ εξουσίας έχει έρθει σε αντίστοιχα δύσκολη θέση. Οι γνωστοί μας ως τώρα όροι του κοινοβουλευτισμού, η αστική δημοκρατία και το σύνταγμα δεν «χωράνε» τα όσα έχει ανάγκη το κεφάλαιο στην απόπειρα να βγει από την κρίση του, δηλαδή την αστραπιαία κατάργηση κεκτημένων ολόκληρων αιώνων και το γκρέμισμα αυτονόητων κοινωνικών ελευθεριών και δημοκρατικών δικαιωμάτων.

ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΠΑΛΙ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟ ΛΑΟ

Σε αντίθεση όμως με άλλες εποχές, οι διαχρονικοί αγώνες της εργατικής τάξης και τα κεκτημένα τους καθιστούν αδύνατη τη δημιουργία μιας χούντας με την ευκολία και τη μορφή που γινόταν παλιότερα. Το σημερινό πραξικόπημα θα πρέπει να γίνει με κοινοβουλευτικούς όρους και διαρκές επικοινωνιακό «αστικοδημοκρατικό» ρετουσάρισμα. Πράγματι, μόνο ως πραξικόπημα μπορεί να χαρακτηριστεί το γεγονός ότι ένα κόμμα ανέλαβε την εξουσία για να εφαρμόσει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο τα εντελώς αντίθετα από όσα υποσχέθηκε στις προεκλογικές του εξαγγελίες, όπως έκανε το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 2009. Αμέσως μετά η νέα κυβέρνηση ανέλαβε δράση υψώνοντας ένα τεράστιο τείχος μεταξύ της συντριπτικής πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας και της εξουσίας που ασκείται πάνω της υλοποιώντας πλήρως μια νέα, κοινοβουλευτική αυτή τη φορά, χούντα.

Πράγματι, καμία, ούτε και τυπική πια, σχέση με δημοκρατία δεν έχει ένα σύστημα στο οποίο παίρνονται τόσο θεμελιακές και ανατρεπτικές αποφάσεις για μια κοινωνία εντελώς ενάντια στην ίδια τη θέλησή της, όπως γίνεται τα 2 τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Μόνο χούντα μπορεί να χαρακτηριστεί ένα σύστημα στο οποίο, μέσω ενός κατάπτυστου μνημονίου, ένας υπουργός οικονομικών μπορεί χωρίς καμία έγκριση της βουλής να υπογράψει τα πιο σαρωτικά και αντιλαϊκά μέτρα δεκαετιών. Μόνο φασιστικό μπορεί να ονομαστεί ένα καθεστώς στο οποίο τα παραθυράκια για την παραβίαση ενός συντάγματος κοντεύουν να γίνουν τα ίδια σύνταγμα. Μόνο χούντα μπορεί να θεωρηθεί μια συνθήκη κατά την οποία τα πιο κομβικά και σκληρά νομοσχέδια γίνονται νόμοι από μια ισχνή βουλευτική πλειοψηφία με διαδικασίες κατεπειγόντως σε μερικές μέρες. Και τέλος, καμία σχέση με δημοκρατία δεν έχει το γεγονός ότι για ένα χρέος, το οποίο καμία σχέση δεν έχει με τους εργαζόμενους και τα φτωχά νοικοκυριά, καλούνται να το πληρώσουν οι τελευταίοι με τον χειρότερο τρόπο.

Στην εποχή της οικονομικής κρίσης του καπιταλισμού, του ΔΝΤ και του Μνημονίου η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, πέρα από κάθε νομιμοποίηση, έρχεται να επιβάλει μία σειρά αντιλαϊκών μέτρων σε βάρος των εργαζομένων, των ανέργων, των αγροτών, των μεταναστών, της νεολαίας. Στα πλαίσια αυτής της οικονομικής χούντας προχωράει σε μείωση των ήδη πενιχρών μισθών και συντάξεων, μετατρέποντας τους σε επιδόματα πείνας, που σε συνδυασμό με την αύξηση των φόρων και το νέο φορολογικό οδηγεί στην εξαθλίωση χιλιάδες οικογένειες. Το σύμφωνο πρώτης απασχόλησης και το πολυνομοσχέδιο για την εργασία δημιουργεί ένα νέο εργασιακό μεσαίωνα και οδηγεί χιλιάδες εργαζομένων στην ανεργία, την ελαστική εργασία και τη φτώχεια. Η κυβέρνηση έρχεται να περικόψει τις δημόσιες δαπάνες, να καταργήσει τη δημόσια ασφάλιση και να ξεπουλήσει κάθε κοινωνικό αγαθό και υπηρεσία, ενώ παράλληλα διαλύει τη δημόσια και δωρεάν παιδεία, αυξάνει το χαράτσι σε διόδια, μεταφορές και νοσοκομεία και προκαλεί νέες οικολογικές καταστροφές αδιαφορώντας για τις συνέπειες. Το κεφάλαιο στη προσπάθεια του να υπερβεί βάρβαρα και από αστική σκοπιά τη κρίση επιλέγει να χτυπήσει αμείλικτα την εργατική τάξη, καλώντας τους ίδιους τους δημιουργούς του πλούτου να πληρώσουν για μια ακόμα φορά τη χρεοκοπία του κράτους.

Εξίσου αμείλικτη όμως θα είναι η απάντηση της εργατικής τάξης μέσα από τις αντιστάσεις και τους μαζικούς αγώνες που συγκροτεί, ψήγματα της οποίας έγιναν ορατά στις μεγαλειώδεις απεργίες και κινητοποιήσεις του τελευταίου διαστήματος από την 5^η Μάη και την 15^η Δεκέμβρη μέχρι τους αγώνες στη Κερατέα, τα διόδια και τις μεταφορές. Το αστικό μπλοκ εξουσίας γνωρίζει ότι έχει απέναντι του ολόκληρη τη κοινωνία και τρέμει υπό το φόβο νέων εξεγέρσεων που θα αποσπάσουν οφέλη από τα κέρδη του και μπορεί ν’ αμφισβητήσουν ακόμα και την ίδια του την εξουσία. Γι’ αυτό το λόγο η κυβέρνηση παράλληλα με την οικονομική πολιτική προσπαθεί σπασμωδικά να θωρακιστεί απέναντι στο εργατικό κίνημα με άλλη μια σειρά αντιδραστικών μέτρων. Μέτρα που με το ρυθμό και τη πληθώρα που έρχονται καταργούν κάθε δημοκρατικό δικαίωμα και ελευθερία, ολοκληρώνοντας το σύστημα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και οδηγώντας εν τέλει στον εξολοκλήρου εκφασισμό της καπιταλιστικής κοινωνίας.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τον ένστολο κατασταλτικό της μηχανισμό και τους χαφιέδες της με τα πολιτικά προχωράει σε εκατοντάδες εξακριβώσεις, προσαγωγές και συλλήψεις τόσο κατά τη διάρκεια κινητοποιήσεων αλλά και προληπτικά πριν από αυτές για να τρομοκρατήσει και να περάσει στη λαϊκή συνείδηση ότι και μόνο το να κατέβει κάποιος στο δρόμο πρέπει να θεωρείται παράνομο. Με το νέο τρομονόμο της οι πράξεις των αγωνιστών που συμμετέχουν σε οποιαδήποτε κινητοποίηση δικάζονται ως κακουργήματα στα πλαίσια σύστασης τρομοκρατικής ομάδας. Με πλαστά κατηγορητήρια και ψευδομάρτυρες καταργεί την έννοια κάθε δίκαιης δίκης ακόμα και στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας. Την ίδια ώρα εξουσιοδοτεί τους πραίτορες του νόμου να διαλύουν πραξικοπηματικά τις διαδηλώσεις, να πνίγουν με τόνους ληγμένων χημικών -σε πρωτοφανή πλέον κλίμακα- τους διαδηλωτές και να χτυπάνε βάναυσα με γκλοπ και μηχανές προκαλώντας θανάσιμους τραυματισμούς. Προχωρεί σε συλλήψεις «τρομοκρατών» χωρίς ιδιαίτερα στοιχεία και πρόσφατα σε «κατά λάθος» συλλήψεις. Προωθεί το νόμο για τη «κάρτα του πολίτη» και την ηλεκτρονική καταγραφή προσωπικών δεδομένων στα πλαίσια του ευρύτερου φακελώματος που επιχειρεί. Αναγγέλλει ως παράνομες και καταχρηστικές μια σειρά απεργιών από πληττόμενα κομμάτια της κοινωνίας, ενώ την ίδια στιγμή τους επιτάσσει για το «κοινό συμφέρον», καταργώντας έτσι και επί της ουσίας το συνταγματικό δικαίωμα στην απεργία, χτυπώντας συγκεκριμένα τις κινητοποιήσεις που δεν εντάσσονται στα πλαίσια της ΓΣΕΕ και του κυβερνητικού συνδικαλισμού. Μαζί με τους εργοδότες και τα μεγάλα συμφέροντα νομιμοποιεί τις απολύσεις και ενισχύει την εργοδοτική τρομοκρατία με στόχο εργαζόμενους που δε θα τολμούν να σηκώσουν κεφάλι, αποδοτικούς, ελαστικούς και χαμηλά αμειβόμενους. Η συγκεκριμένη κυβέρνηση, αμέσως μετά τις δολοφονίες που ακολούθησαν τη προσπάθεια σπασίματος του αποκλεισμού της Γάζας και την ολοένα και εντεινόμενη βία ενάντια στον Παλαιστινιακό λαό, δέχεται χωρίς καμία αναστολή τον ρόλο του καλύτερου φίλου/υποτελή μιας από τις πιο φασιστικές κυβερνήσεις του Ισραήλ, όντας η πρώτη που τη βγάζει από την διπλωματική της απομόνωση, κλείνοντας συμφωνίες και δημιουργώντας κοινά υπουργικά συμβούλια με τους πιο ακραιφνείς δολοφόνους Παλαιστινίων. Υψώνει «εθνικούς φράχτες» στα σύνορα, «ρατσιστικά τείχη» στις πόλεις, «σκουπίζει» τους μετανάστες και δημιουργεί σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ

Ένα λιγότερο προνομιακό πεδίο για την αστική αντιδημοκρατικότητα ήταν πάντοτε ο χώρος της τοπικής αυτοδιοίκησης, λόγω της μεγαλύτερης εγγύτητας και επαφής των δομών της με το σύνολο του λαού. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αντιλαμβανόμενη τις δυσκολίες που κάτι τέτοιο μπορεί να της δημιουργήσει έσπευσε να ανατρέψει σε ελάχιστο χρονικό διάστημα τον χώρο αυτόν με το βαθύτατα αντιδημοκρατικό σχέδιο του «Καλλικράτη». Πράγματι, στα πλαίσια του τελευταίου με τη κατάργηση και συμπύκνωση μονάδων τοπικής αυτοδιοίκησης, τα κέντρα λήψης αποφάσεων γίνονται πολύ πιο απόμακρες για τους πολίτες δομές. Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα και στις εκλογές. Πράγματι, τα γραφειοκρατικά εμπόδια και το υπέρογκο κόστος συμμετοχής καθιστούν απαγορευτικό το κατέβασμα τοπικών σχηματισμών, παρεμβάσεων και κινήσεων πόλης, σε αντίθεση με τα μεγάλα κόμματα και όσους έχουν την υποστήριξη των κυρίαρχων οικονομικών συμφερόντων. Οι εκλεγμένοι δήμαρχοι και περιφερειάρχες έχουν την απόλυτη εξουσία. Δεν υπάρχει ούτε στο ελάχιστο βελτίωση της διαφάνειας ή της αντιπροσώπευσης, καθώς τα συμβούλια προκύπτουν με συστήματα που πριμοδοτούν τον πρώτο συνδυασμό με περισσότερες έδρες και την πλειοψηφία, δυσκολεύοντας τη συμμετοχή μικρότερων. Με την κατάργηση δήμων και κοινοτήτων μειώνονται αυτόματα στους μισούς οι αιρετοί της αυτοδιοίκησης, ενώ ακόμα και οι ίδιες οι εκλογές περιορίζονται με την αύξηση στης θητείας σε πενταετία. Τοπικές συνελεύσεις χάνουν κάθε αρμοδιότητα, κάτι που δεν συμβαίνει και με την δημοτική αστυνομία, η οποία ενισχύεται ως ακόμα ένα σημαντικό όργανο καταστολής. Είναι ξεκάθαρο ότι και ο «Καλλικράτης» αποτελεί μια τεράστια απόπειρα περιορισμού και μεταφοράς της πολιτικής από κοινότητες, γειτονιές, τον χώρο και τη ζωή σε χαρμόσυνες τηλεοπτικές διαφημίσεις και απαστράπτουσες προεκλογικές αφίσες.

ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ

Παρά λοιπόν την όποια δημοκρατικότητα, ή ακόμη την επίκληση στη Δημοκρατία, οι κυβερνητικές πρακτικές δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές από τους πολίτες όταν ούτε από εκείνους πηγάζουν, ούτε τα συμφέροντά τους υποστηρίζουν. Αυτό οδηγεί μαθηματικά σε γενικευμένη αγανάκτηση (αν όχι σε οργή) που μεταφράζεται σε μαζικές και έντονες κινητοποιήσεις, σε βίαιες επιθέσεις προς βουλευτές, ακόμα και στην αμφισβήτηση του ίδιου του συστήματος που κλονίζεται συνεχώς. Σε τέτοιες περιπτώσεις επιστρατεύονται πιο ακραίες λύσεις, με τελευταία επιλογή τον πόλεμο. Πριν από αυτόν έρχεται η ακροδεξιά.

Η στήριξη που προσφέρει η ακροδεξιά στον καπιταλισμό είναι σημαντική και λειτουργεί σε πολλά επίπεδα. Πρώτα και κύρια έρχεται να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη, να της δώσει έναν αποδιοπομπαίο τράγο, να κατευθύνει επάνω του όλη την κοινωνική δυσαρέσκεια. Ο ίδιος ο ιδεολογικός πυρήνας της ακροδεξιάς είναι βούτυρο στο ψωμί της αστικής τάξης. Με βάση τις εθνικές και φυλετικές διακρίσεις καταλήγει στην εθνική ανωτερότητα και άρα στο ρατσισμό. Δεν αναζητά ως αφετηρία του προβλήματος την αστική τάξη και εν γένει τον καπιταλισμό, αλλά τους “ξένους”, τους μετανάστες που με “ευκολία” περνούν τα σύνορα. Στα σύνορα υψώνονται τείχη για τους μετανάστες, τους κολασμένους, ενώ ταυτόχρονα παραχωρείται ελεύθερη δίοδος σε εμπορεύματα και κεφάλαιο σε διεθνές επίπεδο. Όπως ο Μιχαλολιάκος βλέπει σαν ρίζα όλων των δεινών τους “Μπαγκλαντεσιανούς”, αντίστοιχα στοχοποιήθηκαν οι Εβραίοι από τον Χίτλερ.

Παρά το ιδεολογικό δεκανίκι που προσφέρει η κοινοβουλευτικά εκφρασμένη ακροδεξιά, βοηθά και το έργο της αστυνομίας, ξαμολώντας φασιστικές ομάδες τύπου “Χρυσή Αυγή” για να συμπληρώσουν το τοπίο της καταστολής και της τρομοκρατίας. Και βέβαια, όπως και η εξέγερση της Τυνησίας μας υπενθύμισε με τον πιο ωμό τρόπο, τέτοιες παρακρατικές ομάδες είναι πάρα πολύ χρήσιμες στο κράτος και για έναν άλλο λόγο, καθώς αν ο λαός εξεγερθεί, τότε αυτές οι ομάδες αναλαμβάνουν δράση εναντίον του. Είναι άλλωστε γνωστή η σχέση των φασιστικών ομάδων με την αστυνομία. Ας θυμηθούμε πώς στις 2 Φεβρουαρίου 2008 ροπαλοφόροι της Χρυσής Αυγής επιτέθηκαν μαζί με τα ΜΑΤ σε αντιφασιστική πορεία.

Ο εκφασισμός του πολιτικού συστήματος υποβοηθά και είναι αναγκαίος για το αστικό μπλοκ εξουσίας στην προσπάθειά του για την επιβολή της βάρβαρης πολιτικής του. Η πολιτική αυτή έρχεται να οδηγήσει στην εξαθλίωση πλατιά κομμάτια εργαζομένων αλλά και να πυροδοτήσει νέους μεγαλειώδεις ανατρεπτικούς εργατικούς αγώνες. Η τρομοκρατία και η βία από τη μεριά του κράτους δεν έρχεται απλά να συμπληρώσει το φόβο της απόλυσης αλλά ν’ αποτελέσει τη νέα καθημερινότητα, μία μόνιμη κατάσταση “εκτάκτου ανάγκης” και άρα κατάλυσης βασικών ελευθεριών, τον βασικό εντέλει κατασταλτικό παράγοντα του κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού. Μόνος συνεπής αντίπαλος του φασισμού είναι η εργατική τάξη. Ήταν αυτή η τάξη που με ηρωισμό πάλεψε το φασισμό. Που μέσα από τους αγώνες της μπορεί να θέσει το πλαίσιο των σύγχρονων κοινωνικών αναγκών και δημοκρατικών δικαιωμάτων ανατρέποντας τη χούντα κυβέρνησης – ΕΕ - ΔΝΤ . Ένα μαζικό ταξικό κίνημα εργατών και νεολαίας είναι αυτό που μπορεί να ανατρέψει την επίθεση και ν’ απαλλαχτεί από τα δεσμά του κεφαλαίου με νικηφόρα επαναστατική προοπτική.

ΕΑΑΚ ΒΟΛΟΥ

ΒΑΔΙΖΟΝΤΑΣ ΠΡΟΣ... ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ;

Το 2011 σταθμός για τους αγώνες της νεολαίας

Το 2010 σηματοδότησε την αρχή συνολικών αλλαγών σε κάθε τομέα της καθημερινότητας μας. Η επιλογή της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ για την προσφυγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ, η ψήφιση του μνημονίου στη βάση της πλήρους συμπόρευσης με της επιταγές της ΕΕ και του κεφαλαίου, οδήγησε στο χτύπημα και στην κατάργηση βασικών διεκδικήσεων και κεκτημένων των εργαζομένων και της νεολαίας. Η απελευθέρωση των απολύσεων, η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, η μείωση του βασικού μισθού, η περαιτέρω ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας, η υπονόμευση του δημόσιου τομέα, η χωρίς προηγούμενο επίθεση στα δημοκρατικά δικαιώματα και τέλος η συνολική αντιεκπαιδευτική μεταρρύθμιση προμηνύουν με το χειρότερο τρόπο την δυσμενέστερη πραγματικότητα της νέας χρονιάς. Μιας νέας χρονιάς με ακόμη χειρότερα μέτρα-προτεραιότητες της κυβέρνησης, το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, τη νέα μεταρρύθμιση στην παιδεία κ.ο.κ.

Οι αγώνες που έδωσε η νεολαία όλες τις προηγούμενες δεκαετίες για την προάσπιση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας θα μπορούσαν να μη σημαίνουν τίποτα μπροστά στην τομή που έρχεται, μέσα από την κατασυκοφάντηση τόσο του ίδιου του δημόσιου πανεπιστημίου από τα αστικά μέσα, όσο και από τα ίδια τα σχέδια της αστικής τάξης. Μέσα από την προσπάθεια ενός ψευδεπίγραφου διαλόγου, το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να δημιουργήσει τους όρους προκειμένου να περάσει ένα νόμο ‘έκτρωμα’ για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ήδη από τις αρχικές προτάσεις φαίνεται η διάθεση του υπουργείου για τη λειτουργία ενός πανεπιστημίου νεοφιλελεύθερης λογικής, ενός πανεπιστημίου-επιχείρησης με αναβαθμισμένα χαρακτηριστικά ιδιωτικοοικονομικής λειτουργίας και με καθαρά αγοραία κριτήρια.

Πιο συγκεκριμένα, τα κυβερνητικά σχέδια για την παιδεία περιλαμβάνουν:

• Κατάργηση των ενιαίων πτυχίων - τσάκισμα της εργασιακής προοπτικής

Τη θέση του ενιαίου πτυχίου παίρνει ο ατομικός φάκελος προσόντων, ενώ σύμφωνα με το Εθνικό Πλαίσιο Προσόντων, τα πτυχία κατηγοριοποιούνται σε ιεραρχικές βαθμίδες. Τα προγράμματα σπουδών σταματούν να είναι ενιαία για όλους τους φοιτητές και αντικαθίστανται από τις πιστωτικές μονάδες των οποίων ο ρόλος αναβαθμίζεται με ατομικές συμμετοχές σε δραστηριότητες, όπως σεμινάρια, συνέδρια, κλπ. Στην ουσία, διαλύονται τα πτυχία και τα συλλογικά κατοχυρωμένα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα. Θέλουν να υποταχθούμε στο εφιαλτικό εργασιακό μέλλον που μας περιμένει: κατάρτιση - δουλειά χωρίς δικαιώματα – απόλυση - επανακατάρτιση (αυτό είναι η λεγόμενη δια βίου μάθηση).

• Επιχειρηματική λειτουργία του Παν/μίου με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια

Τα κριτήρια της αγοράς γίνονται ο ρυθμιστής της λειτουργίας των πανεπιστημίων. Η χρηματοδότηση των ΑΕΙ και των ΤΕΙ, συνδέεται άμεσα με την ανταπόκρισή τους στα κριτήρια αξιολόγησης του κράτους και των επιχειρήσεων. Για τον πλήρη έλεγχο των πανεπιστημίων και την αποφυγή οποιωνδήποτε κλυδωνισμών, θεσπίζονται τα συμβούλια διοίκησης τα οποία θα αποτελούνται από εξωπανεπιστημιακούς παράγοντες-manager, που θα διορίζονται απευθείας από την κυβέρνηση για να ελέγχουν την οικονομική και διοικητική λειτουργία τους. Οι φοιτητές αποκλείονται από τα όργανα συνδιοίκησης, ώστε να λαμβάνονται αποφάσεις ερήμην των φοιτητικών συλλόγων. Ταυτόχρονα, η έρευνα υποτάσσεται (και θεσμικά πλέον) στις ανάγκες του κεφαλαίου, με τη διενέργεια ερευνητικών προγραμμάτων όχι για το κοινωνικό συμφέρον, αλλά σε συνεργασία και με σκοπό την εξυπηρέτηση επιχειρήσεων και ιδιωτών.

• Εισαγωγή διδάκτρων – κατάργηση φοιτητικών παροχών

Η πλήρης οικονομική αυτοτέλεια του πανεπιστημίου ουσιαστικά θα εξαρτάται από μια Ανεξάρτητη Αρχή χρηματοδότησης των ΑΕΙ, όπου μέρος της χρηματοδότησης εξασφαλίζεται από το κράτος και το υπόλοιπο από άλλους πόρους. Αυτοί οι πόροι μπορεί να είναι χορηγίες, δωρεές, συνεργασίες με ιδιώτες, αλλά και δίδακτρα από μέρους των φοιτητών. Μέρος των λειτουργικών εξόδων του πανεπιστημίου, όπως τα βιβλία, η σίτιση και η στέγαση πέφτουν στις πλάτες των φοιτητών, καθώς εισάγεται η λογική του προϋπολογισμού ανά φοιτητή (βλ. κάρτα φοιτητή). Ταυτόχρονα οι ταξικοί φραγμοί εντείνονται, αφού ολοένα και λιγότεροι θα μπορούν να σπουδάζουν με βάση την οικονομική τους δυνατότητα.

• Πειθάρχηση της νεολαίας κι εντατικοποίηση των σπουδών

Τα όρια των σπουδών μειώνονται και εισάγονται οι διαγραφές των «αιώνιων» φοιτητών. Υποχρεωτικές παρακολουθήσεις και απουσίες, εισαγωγή αλυσίδων-προαπαιτουμένων, είναι το εφιαλτικό τοπίο που θέλουν να επιβάλλουν στη τριτοβάθμια εκπαίδευση. Επίσης, θα πρέπει τα προγράμματα σπουδών να ανανεώνονται όλο και πιο συχνά στο πλαίσιο της εναρμόνισης με τις εκάστοτε ανάγκες της αγοράς εργασίας.

• Περαιτέρω ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας στο πανεπιστήμιο.

Με την ενσωμάτωση των συμβασιούχων 407 στη βαθμίδα του λέκτορα και τη θεσμοθέτηση της ως μη εξελίξιμης βαθμίδας χωρίς εργασιακή μονιμότητα, ουσιαστικά, προωθείται η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και η εργασιακή αβεβαιότητα. Επιπλέον, για τη βαθμίδα αυτή και αντιπαραθετικά με τις μόνιμες, δεν ορίζεται κατώτατος μισθός, επομένως, δημιουργούνται οι συνθήκες εκμετάλλευσης τους από το ‘νέο’ πανεπιστήμιο. Η ποιότητα της εκπαιδευτικής διαδικασίας στηλιτεύεται από τη στιγμή που προτιμάται ο ‘φθηνός’ λέκτορας σε σχέση με τον ‘ακριβό’ καθηγητή.

ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΜΑΧΗΤΙΚΑ

ΜΕ ΤΙΣ ΜΑΖΙΚΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ

Το προηγούμενο διάστημα το φοιτητικό κίνημα τάχθηκε ενάντια στο στημένο διάλογο του υπουργείου παιδείας και των πρυτάνεων. Μέσα από αποφάσεις των γενικών συνελεύσεων των φοιτητικών συλλόγων καταδίκασε και το κείμενο διαβούλευσης και την αδιέξοδη διαδικασία που έχει επιλέξει η κυβέρνηση για να το προωθήσει. Μέσα από καταλήψεις και πιέσεις που δέχτηκαν τα θεσμικά όργανα διοίκησης αναγκάστηκαν να ‘ανοίξουν’ τις διαδικασίες τους. Οι διαδικασίες αυτές ήταν αναμενόμενο να μην καταλήξουν αγωνιστικά αλλά αποτέλεσαν πεδίο παρέμβασης των μπλοκ αγώνα φοιτητών και ενός σύμμαχου προς αυτό αγωνιζόμενου κομματιού καθηγητών που αντιπαλεύει τη πολιτική που εξυπηρετείται από το προσχέδιο αυτό.

Σε αυτή τη συγκυρία καλούμαστε να δώσουμε την μάχη της γενιάς μας. Καλούμαστε να γράψουμε την δική μας ιστορία. Η συνέχιση των κινητοποιήσεων και των καταλήψεων, η πανελλαδική και κοινωνική διεύρυνση του αγώνα είναι η μόνη διέξοδος. Καμία εξεταστική δε θα σταματήσει τις διαθέσεις του φοιτητικού κινήματος ενάντια στην πολιτική του κεφαλαίου και του αστικού μπλοκ εξουσίας. Είναι ξεκάθαρο ότι η φετινή χρονιά πρόκειται να αποτελέσει ένα στοίχημα για τη νεολαία και τους εργαζόμενους, ένα στοίχημα που μπορεί μόνο να κερδηθεί. Με το συλλογικό δρόμο, με το δρόμο της ανατροπής.

ΧΩΡΟΑΤΑΞΙΑ – ΕΑΑΚ

Όλη η εξουσία στις Γενικές Συνελεύσεις

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΑΑΚ ΒΟΛΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΡΑΜΠΟΥΚΙΚΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΝΕ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΗΣ ΕΑΑΚ

Το Σάββατο 18/12 μέλη της ΚΝΕ κατάστρεψαν όλο το υλικό παρέμβασης των σχημάτων της ΕΑΑΚ σε όλες τις σχολές στο Βόλο. Ακολούθησαν τραμπουκισμοί και ξύλο προς συντρόφους, όταν θελήσαμε να ξαναστήσουμε τον χώρο παρέμβασης του σχήματος στην αρχιτεκτονική. Το ίδιο επαναλήφθηκε και την Δευτέρα 20/12, όπου συμμορίτικα περίμεναν να εμφανιστούν άτομα του σχήματος και να ξαναεπιτεθούν, φέρνοντας Κνίτες από άλλες σχολές και ΠΑΜίτες. Έστειλαν μάλιστα και έναν σύντροφο στο νοσοκομείο με χτύπημα στο κεφάλι. Η αφορμή ήταν πολύ προσεκτικά κατασκευασμένη από την ΚΝΕ, με σκοπό την στοχοποίηση της ΕΑΑΚ πανελλαδικά. Χρησιμοποίησαν το όνομα της νεκρής αγωνίστριας Σωτηρίας Βασιλακοπούλου για να δημιουργήσουν ένταση, ώστε να αντλήσουν πολιτική υπεραξία και να σταματήσουν τις όποιες διαρροές, που οφείλονται στην απομάκρυνση της ΚΝΕ και του ΚΚΕ από το κίνημα, την νεολαία και τους εργαζόμενους.

Πιο συγκεκριμένα, τα πραγματικά γεγονότα είναι τα εξής: Όλο το προηγούμενο διάστημα, οι δυνάμεις της ΚΝΕ προέβησαν σε μια σειρά από προκλήσεις και τραμπουκισμούς σε βάρος αγωνιστών της ΕΑΑΚ στο Πάντειο με στόχο τη φίμωση του σχήματος και την καταπάτηση του χώρου παρέμβασής του. Είναι χαρακτηριστικό ότι αυτή η επιλογή γίνεται σε μια σχολή που κυριαρχούν εμφανώς οι δυνάμεις της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ, χωρίς αυτό, όπως φαίνεται να ενοχλεί την ηγεσία της ΚΝΕ. Συνέχεια αυτής της επιλογής ήταν η τοποθέτηση τιμητικής πλακέτας στη μνήμη της ηρωικής κομμουνίστριας Σωτηρίας Βασιλακοπούλου σε έναν από τους ελάχιστους χώρους που διατηρεί το σχήμα της ΕΑΑΚ στη σχολή με την υπογραφή ΚΝΕ- ΚΚΕ, στο πλαίσιο εκδήλωσης που πραγματοποίησαν. Τα μέλη της ΕΑΑΚ επέλεξαν να μη δημιουργήσουν ένταση μέχρι και το πέρας της εκδήλωσης. Αντίθετα μετά από αυτή παρέδωσαν με διάθεση συνεννόησης και χωρίς καμία φθορά, τη συγκεκριμένη πλακέτα στα μέλη της ΚΝΕ έτσι ώστε να τοποθετηθεί σε οποιοδήποτε άλλο σημείο της σχολής. Αμέσως μετά από αυτό, η ηγεσία της ΚΝΕ εξέδωσε μια χυδαία ανακοίνωση, στην οποία κατηγορεί τους αγωνιστές της ΕΑΑΚ, ως «ΕΚΟΦΙΤΕΣ» και «Αντικομμουνιστές», τους παρομοιάζει με «απογόνους των Ες- Ες» και «Χρυσαυγίτες» και την ίδια στιγμή εξαπολύει ως «απάντηση» τραμπούκικες επιθέσεις εναντίον τους.

Την περίοδο που η επίθεση του κεφαλαίου σε νεολαία και εργαζόμενους είναι πιο σφοδρή από ποτέ, η ΚΝΕ και το ΚΚΕ ακολουθεί τη χρεωκοπημένη λογική της ακραίας απομόνωσης και της περιχαράκωσης. Βιώνουμε μια πολύ κρίσιμη περίοδο για τη νεολαία και τους εργαζόμενους της χώρας. Η οικονομική και πολιτική δικτατορία της κυβέρνησης, της Ε.Ε και του ΔΝΤ επιτίθεται καθημερινά στα δικαιώματα και τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας. Την ίδια στιγμή, παρά τις δυσκολίες, χιλιάδες εργαζόμενοι και νέοι βαδίζουν ολοένα και πιο αποφασιστικά στο δρόμο του ανυποχώρητου αγώνα ενάντια σε αυτό το βάρβαρο καθεστώς. Το φοιτητικό κίνημα σε αυτή τη συγκυρία βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της μάχης, τόσο απέναντι στους νόμους της Διαμαντοπούλου για την εκπαίδευση όσο και ενάντια στην αντεργατική επίθεση συνολικά. Είναι φανερό ότι όλο το παραπάνω σκηνικό αποτελεί ντροπιαστική μεθόδευση και προβοκάτσια από τη μεριά της ΚΝΕ με στόχο την περαιτέρω περιχαράκωση των δυνάμεών της και στοχοποίηση της ΕΑΑΚ και της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Μια μεθόδευση που δε διστάζει μάλιστα να χρησιμοποιήσει, πέρα από βαρύτατους χαρακτηρισμούς εναντίον της ΕΑΑΚ, την ίδια τη μνήμη της ηρωικής αγωνίστριας Σ. Βασιλακοπούλου και να την κηλιδώσει εντάσσοντας την στους μικροπολιτικούς της σχεδιασμούς. Αγωνιστές όπως η Βασιλακοπούλου δεν έχουν θέση σε τέτοια γεγονότα. Πρέπει να τιμούνται και να μένουν ζωντανοί στη μνήμη του λαού δείχνοντας το δρόμο για ακόμη πιο αποφασιστικούς και νικηφόρους αγώνες των εργαζόμενων και της νεολαίας που θα καταφέρνουν να δικαιώσουν τελικά την ίδια την οδυνηρή απώλειά τους. Δυστυχώς, είναι ξεκάθαρο, ότι η συγκεκριμένη στάση της ΚΝΕ δεν εκκινεί από μια προσπάθεια τέτοιας υπεράσπισης της μνήμης της Σ. Βασιλακοπούλου αλλά από την εμμονική συνέχιση της προσπάθειας της ΚΝΕ να απομονώσει τα μέλη της από κάθε αγωνιστική παρέμβαση πέραν του εαυτού της.

Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση Βόλου

ΕΚΛΟΓΕΣ 2010 - ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΠΡΟΕΔΡΟΙ!

ΠΡΟΤΑΣΗ – ΠΛΑΙΣΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ Φ.Σ ΧΩΡΟΤΑΞΙΑΣ - 11/11/09


«ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»
αγώνας διαρκείας σε παιδεία – εργασία – δημοκρατικά δικαιώματα

Η κοινωνική συγκυρία την οποία, φέτος, θα συναντήσει η «επέτειος» των γεγονότων του Πολυτεχνείου είναι ιδιαίτερα σημαντική καθώς έχει στο ενεργητικό της τόσο την πιο βαθιά κρίση του σύγχρονου καπιταλισμού, όσο και την εξέγερση του περσινού Δεκέμβρη καθώς και την πρόσφατη εκλογική (και όχι μόνο φυσικά), συντριβή της κυβέρνησης Ν.Δ και την αλλαγή αυτής με ένα ίδιο και απαράλλακτο «σοσιαλιστικό» ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Όλα αυτά τα γεγονότα, φυσικά δεν είναι ασύνδετα μεταξύ τους

Ξεκινώντας από την κρίση η οποία, τραντάζει συθέμελα το καπιταλιστικό σύστημα και την οποία δημιουργησε το ίδιο το κεφάλαιο. Ολόκληρο το πολιτικό αστικό σύστημα συστρατεύεται για να βγάλει το κεφάλαιο όσο πιο αλώβητο γίνεται από την κρίση, ρίχνοντας τα βάρη της στα χαμηλότερα στρώματα της κοινωνίας, με τα πιο σκληρά μέτρα ενάντια στην κοινωνική πλειοψηφία. Ετσι, εν μέσω της κρίσης αυτης που συνεπάγεται την απόλυτη αγανακτηση τόσο των εργαζομένων όσο και των συνταξιούχων αλλά και των φοιτητων και των μαθητών για τα μέτρα λιτότητας στα οποία περνάει η κυβέρνηση στον εκάστοτε τομέα και συνολικά, ήρθε η εξέγερση του Δεκέμβρη. Με αφορμή, λοιπόν, την δολοφονία του Αλεξανδρου Γρηγορόπουλου από μεριάς της αστυνομίας, του κρατους, που συνετάραξε την ελληνική κοινωνία καθώς είδαμε εκατοντάδες χιλιάδων να κατακλύζουν τους δρόμους πανελλαδικά δείχνοντας πόσο ικανοί είναι να ανατρέψουν τις πολιτικές των κυβερνήσεων, αν το θελήσουν. Για να φτάσουμε μετά από οκτώ μήνες στο απογοητευτικό για τη Ν.Δ αποτέλεσμα και την ανάδειξη του ΠΑ.ΣΟ.Κ στην κυβέρνηση.
Ένας μήνας μετά την εκλογή της νέας κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, και οι εξελίξεις δείχνουν οτι οι εργαζόμενοι και η νεολαία δεν έχουν τίποτα το θετικό να περιμένουν από αυτή, παρά το “σπρώξιμο” από τα ΜΜΕ και τις επικοινωνιακού χαρακτήρα αλλαγές στα υπουργεία. Το σύστημα ελπίζει οτι το ΠΑΣΟΚ θα τα καταφέρει καλύτερα από τη ΝΔ -η οποία κατέρρευσε στις εκλογές της 4ης Οκτώβρη- στο να περάσει τα “αναγκαία μέτρα” που θα φορτώσουν τα βάρη της κρίσης στις πλάτες της κοινωνικής πλειοψηφίας, ποντάροντας στην ικανότητα του να ενσωματώνει τις αντιδράσεις και τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Παρά το “πράσινο-οικολογικό” περιτύλιγμα, η κρίση και η υπέρβαση της προς όφελος του κεφαλαίου είναι το βασικό διακύβευμα και για την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, και δεν θα είναι εύκολο, με την ανεργία να έχει ανέβει 2,5% σε έναν χρόνο και την υπομονή του κόσμου να στερεύει.
Ήδη, η μαχητική απεργία διαρκείας των λιμενεργατών ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του λιμανιού του Πειραιά (που κρίθηκε από το μονομελές πρωτοδικείο Πειραιά ως παράνομη!) έχει φέρει σε δύσκολη θέση την κυβέρνηση, με την δήθεν “προοδευτική” υπουργό Λούκα Κατσέλη να σπεύδει να καθησυχάσει τον πρέσβη της Κίνας οτι δεν πρόκειται να ακυρωθεί η συμφωνία πώλησης στην κινέζικη εταιρεία.. Ανάλογα δείγματα γραφής αντιδραστικής και αυταρχικής πολιτικής έσπευσαν να δώσουν και άλλα κυβερνητικά στελέχη όπως ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης (υπ. Δημόσιας Τάξης) και Άννα Διαμαντοπούλου (υπ. Παιδείας). Ο πρώτος έδωσε εντολή για πογκρόμ στα Εξάρχεια με πρόσχημα το σπάσιμο κάποιων βιτρινών και την “ανομία”, με αποτέλεσμα ένα κύμα συλλήψεων, προσαγωγών, ξυλοδαρμών, ελέγχων και μια κατάσταση αστυνομοκρατίας να επικρατεί εδώ και μια εβδομάδα στην περιοχή. Η δεύτερη όχι απλά δεν έχει πει κουβέντα για απόσυρση των μέτρων που πέρασε η ΝΔ στην παιδεία, αλλά ξεκίνησε τη θητεία της με το κόψιμο της πρόσθετης διδακτικής στήριξης στα σχολεία λόγω έλλειψης κονδυλίων (και που το πήρε άρον-άρον πίσω μετά τις αντιδράσεις).

ΠΛΗΡΩΣΑΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥΣ, ΔΕΝ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥΣ!

Η όξυνση της πάλης για συνολική αναμέτρηση και ανατροπή της διαρκώς κλιμακούμενης αντεργατικής πολιτικής των κυβερνήσεων, της ΕΕ και του κεφαλαίου είναι αναγκαία και δυνατή σήμερα! Για τη βελτίωση της θέσης των εργαζομένων και της νεολαίας με κατακτήσεις που θα επιβάλλονται από ένα πολιτικό εργατικό κίνημα. Μπορεί φέτος το Πολυτεχνείο να είναι το ίδιο; Εμείς λέμε να μην είναι και υπάρχουν πολλοί λόγοι για αυτό, υπάρχουν πολλοί λόγοι για να ακουστεί δυνατά το «ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΡΓΑΣΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», το σύγχρονο «ΨΩΜΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ». Η κατάληψη της Νομικής μετατράπηκε σε εξέγερση ολόκληρου του λαού στο Πολυτεχνείο. Σήμερα το πανεκπαιδευτικό μέτωπο μπορεί να γίνει αφορμή για τη συγκρότηση ενός μετώπου νεολαίας-εργαζομένων για την ανατροπή της εκπαιδευτικής και ασφαλιστικής μεταρρύθμισης, για την ήττα και ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής!

φωνάζουμε ΠΑΙΔΕΙΑ κόντρα στη πολιτική:

Της αντιεκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης: Η αλλαγή φρουράς στην κυβέρνηση δεν έρχεται προφανώς να φέρει περίοδο νηνεμίας και ανακωχής στο μέτωπο της εκπαίδευσης. Το ΠΑΣΟΚ θα επιδιώξει, στο δρόμο που έστρωσε η Νέα Δημοκρατία, να προωθήσει και να εμβαθύνει στις αντιδραστικές προγραμματικές του θέσεις, με προμετωπίδα την Αξιολόγηση, τα Ιδιωτικά και τον τρόπο εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Θα προχωρήσει στην επανασύσταση του ΕΣΥΠ και στην προκήρυξη του νέου στημένου διαλόγου. Ήδη αναζητάει μέσω της ανασύστασης της ΕΦΕΕ τον επίσημο συνομιλητή από πλευράς φοιτητικού κινήματος.

Η παραχώρηση των 33 αδειών λειτουργίας σε ΚΕΣ – παραρτήματα ξένων πανεπιστημίων 4 μόλις μέρες πριν τις βουλευτικές εκλογές, αποτέλεσε την τελευταία πράξη της προηγούμενης κυβέρνησης που έδωσε γη και ύδωρ στους επιχειρηματίες της εκπαίδευσης. Το «πάγωμα» και η επανεξέταση των αδειών από τη Διαμαντοπούλου ανοίγει το δρόμο για ένα νέο νόμο, δήθεν πιο σκληρό και «αξιοκρατικό» που θα λειτουργήσει παράλληλα με μία «δημόσια αρχή πιστοποίησης και ελέγχου των κολεγίων». Διαχρονικά συμφωνεί με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και θα επιδιώξει να ενσωματώσει την κοινοτική οδηγία, η οποία κατεδαφίζει επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα. Αναγνωρίζεται και παγιώνεται η ιδιωτική εκπαίδευση, δώρο στην οποία αποτέλεσε η βάση του 10, που θα πιέσει τα δημόσια ιδρύματα να λειτουργήσουν με ανάλογο τρόπο. Εντείνει την πολυδιάσπαση της νεολαίας και τον κατακερματισμό της εκπαίδευσης μέσω της δημιουργίας ενός πλέγματος κατάρτισης – ειδίκευσης, για τη δημιουργία «κατηγοριών» αποφοίτων αλλά και εργαζομένων. Παράλληλα, προωθείται η εφαρμογή της Αξιολόγησης η διαδικασία περιφρούρησης και βαθέματος της αναδιάρθρωσης. Αξιολόγηση για το κατά πόσο εφαρμόζεται ο νέος νόμος πλαίσιο, οι πιστωτικές μονάδες και ο ατομικός φάκελος προσόντων, για το βαθμό ευθυγράμμισης με τη Μπολόνια και τον ΚΕΧΑΕ, για το κατά πόσο υπάρχει «εύρυθμη» λειτουργία. Σχολές και πτυχία διαφόρων ταχυτήτων αλλά και χρηματοδότησης προβλέπει η αξιολόγηση, είτε με είτε χωρίς «ακαδημαϊκά» κριτήρια. Το νέο αυτό σχέδιο του ΠΑΣΟΚ για την ανώτατη εκπαίδευση απαιτεί μια συνολική πολιτική επιθετική απάντηση από το φοιτητικό κίνημα η οποία θα αποκρυσταλλώνεται και γύρο από την πάλη για ενιαία πανεπιστημιακή εκπαίδευση. Ανοιχτό παραμένει και το μέτωπο του νέου νόμου – πλαίσιο. Η κυβέρνηση εξαγγέλλει ότι θα διαμορφώσει ένα «νέο» νέο νόμο, σε μια προσπάθεια να ενσωματώσει τον μεγαλειώδη αγώνα μας, με διορθώσεις στον υπάρχοντα κρατώντας την ουσία του αυταρχικού νόμου των επιχειρηματικών και ανταποδοτικών κριτηρίων λειτουργίας, της καταστολής και της πειθάρχησης του κινήματος, της εντατικοποίησης και του ατομικού δρόμου, της κατάργησης του ασύλου. Ο νέος νόμος για τα ΤΕΙ που ψηφίστηκε εν κρυπτώ μέσα στο καλοκαίρι εισάγει επιχειρηματικά – ανταποδοτικά κριτήρια στη λειτουργία των εργαστηρίων παράλληλα με τη μείωση – κατάργηση της κρατικής χρηματοδότησης, βάζει σε βάθος πενταετίας «λουκέτο» στα περιφερειακά ΤΕΙ (λόγω μείωσης των εισακτέων από τη βάση του 10), καταργεί τις συλλογικές διαδικασίες και αυταρχικοποιεί το πλαίσιο λειτουργίας, διευρύνοντας τις δικαιοδοσίες των προέδρων – συμβουλίων των ΤΕΙ. Ταυτόχρονα, οι αλλαγές στο εξεταστικό με τα «7 σημεία» που έθεσε ο Μπαμπινιώτης σκιαγραφούν μία διαφορετική κατάσταση συνολικά για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, για την ένταση των ταξικών φραγμών, για την περαιτέρω παγίωση και αναβάθμιση του ρόλου της παραπαιδείας αλλά και για την εντατικοποίηση του σύγχρονου σχολείου.

Στόχος όλων αυτών των αλλαγών είναι:
- Η δημιουργία ενός νέου τύπου εργαζόμενου που χρειάζεται ο καπιταλισμός. Αυτό μεταφράζεται σε αποφοίτους μίας χρήσης, ελαστικούς και αναλώσιμους, καταρτίσιμους και πειθαρχημένους χωρίς δικαιώματα, στο κυνήγι της επανακατάρτισης και της συλλογής πιστωτικών μονάδων.
- Η κατάργηση επαγγελματικών και εργασιακών δικαιωμάτων, η απαξίωση και ο κατακερματισμός των πτυχίων, η γενιά των 700.
- Η ιδεολογική πειθάρχηση των εργαζομένων και της νεολαίας, η εντατικοποίηση του ρυθμού σπουδών.
- Η λειτουργία του πανεπιστημίου με επιχειρηματικά – ανταποδοτικά κριτήρια, για να είναι το ίδιο το πανεπιστήμιο προσοδοφόρο.

φωνάζουμε ΕΡΓΑΣΙΑ, επειδή η επίθεση σε αυτήν, η οποία ξεδιπλώνεται από το κεφάλαιο και τους πολιτικούς του εκφραστές, εντείνεται στο έδαφος της κρίσης, για την ανάσχεση της πτωτικής τάσης του μέσου ποσοστού κέρδους και την αύξηση της κερδοφορίας. Δόγμα τους, η κοινωνικοποίηση των ζημιών και η ιδιωτικοποίηση των κερδών. Βασικός πυλώνας είναι οι μαζικές απολύσεις και η παγίωση της απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων με μειώσεις μισθών, ελαστικοποίηση του ωραρίου. Πλάι σε αυτά και το χτύπημα στο ασφαλιστικό με μείωση των συντάξεων, αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης και των εργατικών εισφορών και η στερέωση των ιδιωτικοποιήσεων. Μέτρα αναγκαία για το κεφάλαιο, αφού τα αλλεπάλληλα «πακέτα σωτηρίας» (μαζί και τα 28 δις της ελληνικής κυβέρνησης στις τράπεζες) δε μπόρεσαν να αναστρέψουν την κατάσταση. Στην πρώτη γραμμή της επίθεσης έρχεται το ζήτημα των ελαστικών εργασιακών σχέσεων στα οποία εργάζεται πλέον μαζικά η νεολαία, με αιχμή τα προγράμματα stage, που δεν καταργούνται αλλά μεταφέρονται στο ιδιωτικό τομέα. Χαρίζεται φθηνή εργατική δύναμη στους εργοδότες ενώ χρησιμοποιείται σαν μέσο τρομοκράτησης και εκβιασμού απέναντι στους εργαζόμενους με σταθερή εργασία. Τέλος, εντείνεται η επίθεση στους μετανάστες, το πιο σκληρά εκμεταλλευόμενο κομμάτι της κοινωνίας, με απελάσεις και ωμή βία (βλ. δολοφονία μετανάστη στο ΑΤ Νίκαιας), προσπαθώντας να δημιουργήσουν κλίμα φόβου και ρατσισμού.

Κεντρικό ρόλο σε σχέση με την προώθηση αυτής της στρατηγικής διαδραματίζει η Ε.Ε. μέσα από μία σειρά αντιλαϊκών κατευθύνσεων όπως αποτυπώνονται στο Σύμφωνο Σταθερότητας, στο 65ωρο στη στρατηγική της Μπολόνια και της Λισσαβόνα, στην ΟΝΕ, στον ΚΕΧΑΕ και την κοινοτική οδηγία 36/05, στον Ευρωτρομονόμο, στις κατευθύνσεις πλήρους απορρύθμισης της κοινωνικής ασφάλισης, στη ρατσιστική αντι - μεταναστευτική πολιτική.

φωνάζουμε ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, επειδή όρος και προϋπόθεση για την επιβολή και εμπέδωση όλων αυτών των αλλαγών αποτελεί το τσάκισμα των δημοκρατικών δικαιωμάτων και των λαϊκών ελευθεριών. Ο ευρωτρομονόμος, το ιδιώνυμο για την κουκούλα, η εξοπλιστική ενίσχυση και αναβάθμιση των μονάδων καταστολής και επιτήρησης, η ένταση της παρακολούθησης με τις κάμερες, η ποινικοποίηση της εξύβρισης κατά της αρχής πλάι στην εργοδοτική τρομοκρατία αποτελούν προσπάθεια καταστολής και εξόντωσης των κοινωνικών αγώνων, κάθε αγωνιστικής διάθεσης, κάθε αγωνιζόμενης φωνής αντίστασης. Κεντρικό ρόλο σε αυτή την προσπάθεια αποτελεί η περιστολή – κατάργηση του ασύλου, ως εκείνης της λαϊκής κατάκτησης που διαχρονικά πυροδοτεί, αναπτύσσει και προστατεύει τους αγώνες του φοιτητικού, του εργατικού και ευρύτερα του λαϊκού κινήματος. Δίνει χώρο στην αμφισβήτηση και την αντίθεση με τις αντιλαϊκές πολιτικές, όπως έγινε και το Δεκέμβρη. Σε αντίθεση με το νέο νόμο πλαίσιο που ορίζει το άσυλο για την εκπαίδευση και την έρευνα, κατοχυρώνει τις συλλογικές διαδικασίες του κινήματος, τις Γενικές Συνελεύσεις και τις μορφές πάλης, αποτελεί τελικά το πολιτικό νεύρο των αγώνων. Σήμερα, το ζήτημα της υπεράσπισης και της επανακατοχύρωσης του ασύλου είναι πέρα για πέρα αναγκαίο, ειδικά με τη νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ που αναδεικνύεται ως πρωτεργάτης στα κατασταλτικά μέτρα. Αναδεικνύεται πιο επιτακτική από ποτέ η συνολική υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και των λαϊκών ελευθεριών μέσα από το κίνημα.

Σήμερα , οι ευκαιρίες που ανοίγονται στο κίνημα την εποχή της οικονομικής κρίσης καθώς και η άνοδος των αγώνων τα τελευταία χρόνια μας δείχνουν ότι ο δρόμος του Πολυτεχνείου είναι αυτός που οδηγεί στη νίκη. Η νεολαία και οι εργαζόμενοι δεν έχουν να περιμένουν από τίποτε άλλο παρά από τους αγώνες που οι ίδιοι θα κάνουν.
Δε θέλουμε να αρκεστούμε σε μια κατάθεση στεφανιών μαζί με γραβατομένους επισήμους. Θέλουμε να βλέπουμε τη συνέχεια των νεολαιίστικων και εργατικών αγώνων που περνά από την ΕΑΜική Επανάσταση, τα κινήματα της δεκαετίας του '60 (Λαμπράκης, Πέτρουλας κτλ.) το Πολυτεχνείο και το Δεκέμβρη, φτάνοντας στα μικρά Πολυτεχνεία του σήμερα, των αγώνων του '90-'91 ενάντια στους νόμους Κοντογιαννόπουλου, όπου βάφτηκαν με το αίμα του καθηγητή Ν.Τεμπονέρα, των μαζικών εργατικών αγώνων ενάντια στο ασφαλιστικό, του μεγαλειώδους αντιπολεμικού κινήματος.
Με μέτωπο παιδείας – εργασίας - δημοκρατίας
ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ ΤΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:
• Καμία άδεια σε κολέγιο-ΚΕΣ, να παρθούν πίσω όσες δόθηκαν. Να σταματήσει κάθε διαδικασία νομιμοποίησης και ισοτίμησής τους. Όχι στην ενσωμάτωση της κοινοτικής οδηγίας 36/05.
• Κατάργηση των ΚΕΣ και κάθε μορφής ιδιωτικής μεταδευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Καμία σκέψη για αναθεώρηση του αρ. 16 ή παράκαμψής του.
• Ανατροπή του νόμου-πλαίσιο και του νόμου για τα ΤΕΙ, καμία εφαρμογή διάταξής τους, να αποσυρθεί ο εσωτερικός κανονισμός. Καμία σκέψη για αξιολόγηση σε κανένα τμήμα.
• Κάτω τα χέρια από το άσυλο, το άσυλο ανήκει σε όλο το λαό. Διεύρυνση του σε σχολεία και εργασιακούς χώρους. Όχι στην ποινικοποίηση των συλλογικών αγώνων και των μαχητικών πρακτικών του φοιτητικού κινήματος.
• Να φύγουν οι εταιρίες από τις σχολές. Όχι στις εργολαβίες. Να καταργηθούν οι συμβάσεις με το Χούτο και τους εργολάβους καθαριότητας, φύλαξης και συντήρησης σε όλο το Π.Θ. Όχι στις εταιρίες security για τη φύλαξη.
• Καμία απόλυση εργαζόμενων στο πανεπιστήμιο.

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ:
• Ενιαία Πανεπιστημιακή Εκπαίδευση, Δημόσια και Δωρεάν για όλους.
• Ένα ενιαίο πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο, με όλα τα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα σε αυτό.
• Κατάργηση της βάσης του 10. Ενιαίο 12χρονο σχολείο με κατάργηση των ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ. Ελεύθερη πρόσβαση σ’όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης και στην έρευνα χωρίς ταξικούς, οικονομικούς και εξεταστικούς φραγμούς.
• Να αποσυρθούν οι ψηφισμένοι νόμοι για ΙΔΒΕ, ΔΟΑΤΑΠ, Αξιολόγηση, έρευνα και μεταπτυχιακά.
• Aπεμπλοκή της Ελλάδας από τον Κοινό Ευρωπαϊκό Χώρο Ανώτατης Εκπαίδευσης (ΚΕΧΑΕ), μπλοκάρισμα της διαδικασίας της Μπολόνια, ανυπακοή στις κατευθύνσεις και οδηγίες της ΕΕ για την εκπαίδευση.
• Δωρεάν σίτιση, στέγαση, συγκοινωνίες για όλους τους φοιτητές.
• Μέλη ΔΕΠ πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης. Όχι στην επιχειρηματική λειτουργία των ιδρυμάτων.
• 1500 Ευρώ κατώτατος μισθός, για να ζουν όλοι αξιοπρεπώς από μια και μόνο δουλειά. Όχι στο “πάγωμα” των μισθών και τη λιτότητα, να καταργηθεί το Σύμφωνο Σταθερότητας της ΕΕ.
• Απαγόρευση των απολύσεων, όχι στην περαιτέρω ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων με πρόσχημα την κρίση.
• Μόνιμη, σταθερή, λιγότερη δουλειά, δουλειά για όλους. Όχι στην ανεργία και τις ελαστικές σχέσεις εργασίας.
• Να καταργηθούν όλοι οι αντι-ασφαλιστικοί νόμοι ΝΔ-ΠΑΣΟΚ (Πετραλιά-Ρέππα-Σιούφα). Πλήρη και διευρυμένη ασφαλιστική και υγιειονομική κάλυψη όλων των εργαζομένων, καθώς και των νέων πτυχιούχων και ανέργων.
• Άμεση νομιμοποίηση των μεταναστών, να αποκτήσουν κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα. Άσυλο σε όποιον το ζητήσει. Όχι στο ρατσισμό και την ξενοφοβία. Όχι στο Σύμφωνο Μετανάστευσης της ΕΕ
• Να διαλυθούν τώρα ΜΑΤ και ειδικές δυνάμεις καταστολής, αφοπλισμός της αστυνομίας. Κατάργηση της χρήσης χημικών και δακρυγόνων. Να φύγουν οι χαφιεδοκάμερες από τους δρόμους.
• Κατάργηση των τρομονόμων της ΕΕ, καμία εφαρμογή τους. Κατάργηση της “ποινικοποίησης της κουκούλας” και των υπόλοιπων αυταρχικών διατάξεων που ψηφίστηκαν μετά το Δεκέμβρη.


ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ:
• Κατάληψη της σχολής τη Δευτέρα 16 και την Τρίτη 17 Νοεμβρίου. Δημιουργία ανεξάρτητου κέντρου αγώνα στο Θόλο κατά το 2ήμερο αυτό.
• Συγκέντρωση των φοιτητικών συλλόγων στις 17.00 την Τρίτη 17 Νοέμβρη στην Πλατεία Αγ. Νικολάου. Από εκεί θα πορευτούμε προς την Πλατεία Ελευθερίας.
• Πανεκπαιδευτικό-πανεργατικό-παλλαϊκό συλλαλητήριο μαζί με τους άλλους φοιτητικούς συλλόγους, τους μαθητές και τους εργαζομένους την Τρίτη 17 Νοεμβρίου, 18.00, από την Πλατεία Ελευθερίας στον Θόλο. Συντονιστικό πανεκπαιδευτικού μετώπου στην κατεύθυνση του μετώπου παιδείας εργασίας μετά την πορεία στον Θόλο. Το πανό των Φοιτητικών Συλλόγων θα προπορεύεται της πορείας.
• Λειτουργία ενός ενιαίου και ανοιχτού Συντονιστικού των Γενικών Συνελεύσεων όπου οι ανοιχτές Συντονιστικές Επιτροπές φοιτητικών και σπουδαστικών συλλόγων θα πρέπει να συντονίζονται στη βάση της λογικής της Γενικής Συνέλευσης. Το συντονιστικό να προτείνει, να συνδιαμορφώνει και να αποφασίζει στη βάση των αποφάσεων των Γενικών Συνελεύσεων και των Συντονιστικών Επιτροπών,ενάντια σε κάθε προσπάθεια ανασύστασης της Ε.Φ.Ε.Ε..
• Δημιουργία ανοιχτής συντονιστικής επιτροπής κατάληψης. Η συντονιστική επιτροπή να έχει όλη την ευθύνη των εκδηλώσεων. Να μην έχει μόνο το ρόλο της εφαρμογής της απόφασης αλλά μέσα από αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες να είναι χώρος πραγματικής πολιτικής ζύμωσης και αντιπαράθεσης. Αποτέλεσμα αυτού μπορεί να είναι η κοινή δράση, ο περαιτέρω σχεδιασμός, ακόμα και μία πρόταση σε επόμενη Γ. Σ . και σε ένα Συντονιστικό Γενικών Συνελεύσεων. Σε καμία περίπτωση δεν θα αντιτίθεται στην απόφαση της Γ.Σ. του Συλλόγου. Πρώτη συνάντηση, Α3, αμέσως μετά τη Γ. Σ
• Πανεκπαιδευτική Πορεία την Πέμπτη 12 Νοέμβρη στις 17.00 από Θόλο
• Συντονιστικό Γ.Σ. και καταλήψεων μετά την πορεία της Πέμπτης στον Θόλο. Καλούμε κάθε εργαζόμενο, κάθε νεολαίο, κάθε μαθητή στο συντονιστικό ώστε νααποφασιστούν οι δράσεις του 2ημέρου ανεξάρτητου κέντρου αγώνα στις 16 και 17 Νοέμβρη
• Συμμετοχή του Συλλόγου στις εκδηλώσεις που θα αποφασιστούν στο παραπάνω συντονιστικό και κάλυψη των εξόδων από το ταμείο του συλλόγου σε ισόποσα μερίδια από τον σύλλογο και τους άλλους φοιτητικούς συλλόγους που θα συμμετέχουν στις εκδηλώσεις.
• Συμμετοχή του Συλλόγου στη συναυλία που διοργανώνουν από κοινού μαθητές, φοιτητικοί σύλλογοι και άλλοι εκπαιδευτικοί φορείς την Δευτέρα 16 Νοεμβρίου, 21.00, στο Θόλο.
• Νέα Γενική Συνέλευση του Συλλόγου



ΧΩΡΟΑΤΑΞΙΑΕ.Α.Α.Κ