Πέμπτη 1 Σεπτεμβρίου 2011

ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟΥ ΝΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ!

Το προηγούμενο διάστημα, εν μέσω καλοκαιριού και αμέσως μετά την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, η κυβέρνηση του μνημονίου, πέρασε προς ψήφιση στη Βουλή το νέο αντιδραστικό νομοσχέδιο για την Παιδεία. Εκεί, γράφτηκε ιστορία μέσα από μια πρωτοφανή συναίνεση: για πρώτη φορά από τη μεταπολίτευση, τα κόμματα εξουσίας ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, με τη συμπαράταξη του φασιστικού ΛΑΟΣ και της ΔΗΣΥ, υπερψήφισαν στο σύνολό του το νομοσχέδιο για την Παιδεία. Γεγονός καθόλου τυχαίο, αν σκεφτούμε τον ρόλο που πρόκειται να παίξουν οι ριζικές αλλαγές στο ελληνικό πανεπιστήμιο προς όφελος του κεφαλαίου.

Το νέο νομοσχέδιο χαρακτηρίσθηκε από την Άννα Διαμαντοπούλου ως τομή για το Δημόσιο Πανεπιστήμιο, και όντως είναι, αφού στην πραγματικότητα το καταργεί. Καταργεί κάθε έννοια δημόσιας και δωρεάν παιδείας, κάθε έννοια ελευθερίας διακίνησης των ιδεών, κάθε έννοια μόρφωσης και παιδείας. Πρόκειται για ένα νομοσχέδιο που αλλάζει ριζικά τη δημόσια τριτοβάθμια εκπαίδευση, δημιουργώντας ένα Πανεπιστήμιο αυταρχικό, συγκεντρωτικό, με ακόμη πιο προωθημένο επιχειρηματικό χαρακτήρα.

Οι βασικές πτυχές του νέου νόμου είναι:

  • Κατάτμηση του ενιαίου κύκλου σπουδών σε δύο κύκλους bachelor και master, με την ταυτόχρονη κατάτμηση των προγραμμάτων σπουδών και της παρεχόμενης γνώσης. Τρίτος κύκλος σπουδών θεωρείται η διδακτορική διατριβή. Οι κύκλοι αυτοί, δεν ολοκληρώνονται με βάση τα μαθήματα και την παρεχόμενη γνώση, αλλά με βάση το μάζεμα πιστωτικών μονάδων (ECTS). Πρόκειται για τη λεγόμενη «ποσοτικοποίηση της γνώσης», που καθιστά τον φοιτητή «μηχανάκι με προσόντα», που οξύνει τον ανταγωνισμό και μετασχηματίζει τον ίδιο το ρόλο του Πανεπιστημίου, που (θα έπρεπε να) είναι η μόρφωση.
  • Εισάγεται η έννοια του φοιτητή «μερικής φοίτησης» για φοιτητές που πιστοποιούν ότι εργάζονται τουλάχιστον 20 ώρες τη βδομάδα. Το μέτρο αυτό προφανώς, έρχεται να λειτουργήσει παραπλανητικά. Είναι γνωστό ότι η μεγάλη πλειοψηφία, όχι μόνο των φοιτητών αλλά όλων των εργαζομένων, εργάζονται υπό το καθεστώς μαύρης εργασίας, χωρίς ασφάλιση και χωρίς τη δυνατότητα να αποδείξουν ότι εργάζονται.
  • Εισάγεται η υποχρεωτική παρακολούθηση μαθημάτων με υποβολή παρουσιών, ενώ το μάθημα μπορεί να θεωρηθεί διδαχθέν μόνο εάν έχει συμπληρώσει 13 βδομάδες.
  • Η διαγραφή των φοιτητών που ξεπερνούν τα έτη φοίτησής τους κατά δύο χρόνια επιπλέον (ν+2). Για τους φοιτητές «μερικής φοίτησης» η περίοδος αυτή θα είναι 2ν. Επιπλέον, φοιτητές που δεν έχουν περάσει ένα μάθημα μετά από τρεις εξετάσεις, θα περνούν από επιτροπή με βάση την οποία πιθανά θα διαγράφονται. Τέλος, φοιτητές που δεν εγγράφονται για δύο συνεχόμενα εξάμηνα, θα διαγράφονται.
  • Το μοντέλο διοίκησης των πανεπιστημίων και των τμημάτων αλλάζει ριζικά και γίνεται ακόμη πιο συγκεντρωτικό. Δημιουργούνται 15μελή συμβούλια, στα οποία εισάγονται και εξωτερικά μέλη (8 εσωτερικά+6 εξωτερικά μέλη), ενώ η παρουσία (και ο ρόλος) των φοιτητών θα είναι καθαρά συμβολική.
  • Αλλάζει το μοντέλο εκλογών στο εσωτερικό των Φοιτητικών Συλλόγων, με την κατάργηση των συλλογικών ψηφοδελτίων και την καθιέρωση ενιαίου, προσωποπαγούς ψηφοδελτίου, στην κατεύθυνση της ουσιαστικής κατάργησης των συλλογικών διαδικασιών και της προώθησης του ατομισμού, πέρα κ έξω από κάθε «από τα κάτω» έλεγχο.
  • Καταργείται ολοκληρωτικά το άσυλο! Το άσυλο των αγώνων, το άσυλο των ελευθεριών, που εγκόλπωσε και προστάτεψε τους δίκαιους αγώνες τα νεολαίας και των εργαζομένων για πολλά χρόνια, καταργείται ακριβώς με σκοπό τον εκφοβισμό και την αποδυνάμωση των αγωνιζόμενων κομματιών της κοινωνίας.
  • Καταργούνται σταδιακά τα δωρεάν συγγράμματα, με την καθιέρωση των ηλεκτρονικών συγγραμμάτων.
  • Καθιερώνονται δίδακτρα στον δεύτερο και τρίτο κύκλο σπουδών.
  • Η κρατική χρηματοδότηση μειώνεται σημαντικά, στην κατεύθυνση της αποδέσμευσης του κράτους από την υποχρέωσή του να χρηματοδοτεί την Παιδεία. Τα πανεπιστήμια θα αναγκάζονται να δέχονται χορηγίες και να υποτάσσονται στα συμφέροντά τους. Σε αυτήν την κατεύθυνση, καθιερώνονται οι «επώνυμες έδρες» για τους χορηγούς. Παράλληλα η χρηματοδότηση των πανεπιστημίων θα εξαρτάται από την αξιολόγηση, με βάση τα τετραετή ακαδημαϊκά – αναπτυξιακά προγράμματα, ένα μέτρο που ισχύει ήδη από το νόμο Γιαννάκου, αλλά το Φοιτητικό Κίνημα έχει καταφέρει σε πολλές σχολές να αποτρέψει την εφαρμογή του.
  • Συγχωνεύονται πανεπιστήμια και ΤΕΙ, ενώ πολλά τμήματα κλείνουν.

Όπως γίνεται φανερό ο νόμος- έκτρωμα της Διαμαντοπούλου έχει στόχο την ισοπέδωση των τίτλων σπουδών και των παρεχόμενων γνώσεων, τη φίμωση κάθε αντίδρασης από την πλευρά της φοιτητιώσας νεολαίας, τη δημιουργία ενός φοιτητή υπόδουλου στην έλλειψη των εφοδίων του στη μαθησιακή διαδικασία (σήμερα λείπουν τα βιβλία των μαθητών, αύριο τα συγγράμματα των φοιτητών), στην υποχρηματοδότηση (λιγότεροι συμβασιούχοι καθηγητές, κατάργηση ΙΕΝ) και στις διαθέσεις των ιδιωτών εργολάβων (απολύονται καθαρίστριες, φύλακες, ολοένα και χαμηλότερη ποιότητα φαγητού στην εστία) και από την άλλη ένα πανεπιστήμιο πλήρως παραδομένο στην επιχειρηματική λειτουργία (εισαγωγή Α.Ε. για τη διαχείριση των πόρων) και στην συνεχή αναζήτηση πόρων για την επιβίωσή του.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ακολουθώντας πιστά τις επιταγές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προωθεί ένα σχέδιο εξόντωσης του ελληνικού πανεπιστημίου, όπως το ξέραμε μέχρι σήμερα, καθιερώνοντας ένα «νέο πανεπιστήμιο» (στα πρότυπα και του «νέου σχολείου») κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των επιχειρήσεων και της αγοράς εργασίας. Με το νέο νόμο πλαίσιο, ουσιαστικά ενσωματώνονται στην ελληνική ανώτατη εκπαίδευση όλες εκείνες οι κατευθύνσεις που ισχύουν στα υπόλοιπα πανεπιστήμια της Ευρώπης, μέσω της θέσπισης του Ενιαίου Χώρου Ανώτατης Εκπαίδευσης, και θέτουν τον φοιτητή ως αντικείμενο ατομιστικό, ανταγωνιστικό προς τους συμφοιτητές του, μοναδικό εργαλείο μεταφοράς στείρας γνώσης ανάλογης με τις ανάγκες της εκάστοτε αγοράς.

Το νομοσχέδιο της Διαμαντοπούλου όπως ψηφίστηκε, πραγματώνει την ιδέα ενός φοιτητή και μελλοντικού αποφοίτου, απόλυτα προσαρμοσμένου στις συνθήκες που του δημιουργούν, δίχως αντίσταση στην αυθεντία της προωθούμενης γνώσης, χωρίς συλλογική μορφή αντίδρασης απέναντι σε οτιδήποτε του αντιπαραβάλλουν, αλλά πειθήνιου στις ορέξεις -τώρα- του οποιουδήποτε καθηγητή, πρύτανη, φορέα εξουσίας -και αργότερα- του εργοδότη του. Το νεοφιλελεύθερο κατασκεύασμα που πιστεύουν ότι θα διέπει την ανώτατη εκπαίδευση στην Ελλάδα, δεν ρυθμίζει μόνο τους κανόνες λειτουργίας του νέου πανεπιστημίου, αλλά θέτει τις βάσεις εξαγωγής εργαζομένων «κατάλληλων» στο καπιταλιστικό μοντέλο παραγωγής, «προσαρμοσμένων» μάλιστα στις νέες μορφές απασχόλησης-ευέλικτης εργασίας (500€ το μήνα, χωρίς μόνιμη θέση και ασφάλεια).

Απέναντι λοιπόν στην καπιταλιστική βαρβαρότητα που προωθεί το σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ, με τις ευλογίες της συναινετικής αντιπολίτευσης ΝΔ, ΛΑΟΣ και Ντόρας, η απάντηση που πρέπει να δώσει το Φοιτητικό Κίνημα, οι σύλλογοι καθηγητών, οι σύλλογοι εργαζομένων στο πανεπιστήμιο, αλλά και συνολικά το πανεκπαιδευτικό κίνημα, πρέπει να είναι ακόμη πιο ηχηρή, ακόμη πιο δυνατή. Χρέος του Φοιτητικού Κινήματος είναι η ανασυγκρότηση όλων των δυνάμεών του, η κινητοποίηση των συλλογικών μορφών οργάνωσης και συντονισμού, η κλιμάκωση του αγώνα μέσα από συνελεύσεις, καταλήψεις και διαδηλώσεις διαρκείας σε συμπόρευση με τους εργαζομένους και όλα τα υπόλοιπα κομμάτια της κοινωνίας που κινητοποιούνται, από τα εργατικά σωματεία μέχρι τις λαϊκές συνελεύσεις των πλατειών.

Ο νόμος μπορεί να ψηφίσθηκε με ευρεία συναίνεση του αστικού μπλοκ εξουσίας, δεν νομιμοποιείται όμως στις συνειδήσεις του κόσμου. Το άσυλο δεν αναγνωρίσθηκε ποτέ ως νομοθέτημα του κράτους, αλλά ως ο χώρος ανάπτυξης συλλογικών διαδικασιών και αγώνων ενάντια στην εκάστοτε κυβερνητική πολιτική, και ως τέτοιο θα το υπερασπιστούμε μέχρι τέλους. Όπως με τον νόμο 815 το 1978-79, στόχος είναι η μαζικοποίηση του κινήματος και η ανατροπή του νόμου. Καμία εφαρμογή, καμία ανοχή, κανένα πάγωμα, ολική σύγκρουση και ανατροπή. Στόχος μας πρέπει να είναι η ανατροπή του νέου νόμου, η ανατροπή του μνημονίου, η ανατροπή της κυβέρνησης της λιτότητας και της ανεργίας και κάθε άλλου επίδοξου εκφραστή της πολιτικής αυτής.


Το ζήτημα έχει πια τεθεί:

Ή θα εξακολουθήσουμε να γονατίζουμε

όπως αυτός ο δραπέτης

ή θα σηκώσουμε άλλον πύργο ατίθασο

απέναντί τους.

Μιχάλης Κατσαρός, Ο δούλος


ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ, ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ, ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ!


χωροΑταξία - ΕΑΑΚ

Λειτουργεί ξανά το "Εδώ Πολυτεχνείο"

Λειτουργεί ξανά το site των φοιτητών για ενημέρωση σχετικά με τις κατειλλημένες σχολές, τις κινητοποιήσεις και τις αποφάσεις των Φοιτητικών Συλλόγων.

Επσκεφθείτε το site από εδώ

Τρίτη 30 Αυγούστου 2011

Γενική Συνέλευση του ΦΣ

Γενική Συνέλευση του Φοιτητικού Συλλόγου

Παρασκευή 2/9, 14.30, αμφιθέατρο

Θέματα:
  • νέο νομοσχέδιο για την Παιδεία
  • κρίση - μνημόνιο
Να είμαστε ολοι εκει!

Τρίτη 23 Αυγούστου 2011

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΝΙΑΙΑΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μετά την πραξικοπηματική ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος στις 29 Ιούνη έχει χάσει κάθε ψήγμα νομιμοποίησης στα μάτια της συντριπτικής πλειοψηφίας των εργαζομένων και της νεολαίας. Παρά τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις του Μαΐου και του Ιούνη, η κυβέρνηση αυτή, σπεύδει μέσα στο κατακαλόκαιρο να περάσει μία σειρά από αντιλαϊκές τομές, θεωρώντας πως μπορεί να αποφύγει τον οδοστρωτήρα των κοινωνικών αντιδράσεων.


Ο χώρος της εκπαίδευσης βρίσκεται ήδη σε αναβρασμό. Στα σχολεία οι τραγικές ελλείψεις του προσωπικού κινδυνεύουν να τινάξουν στον αέρα την έναρξη της ακαδημαϊκής χρονιάς ενώ νέος γύρος μαζικών συγχωνεύσεων ετοιμάζεται το φθινόπωρο. Τα πανεπιστήμια μετά την δραματική υποχρηματοδότηση που αντιμετώπισαν πέρυσι και την ψήφιση του Εθνικού Πλαισίου Προσόντων βρίσκονται μπροστά στην επικείμενη ψήφιση του νέου νόμου Διαμαντοπούλου.


Οι αλλαγές που προτείνονται έρχονται να καταργήσουν το δημόσιο και δωρεάν Πανεπιστήμιο έτσι όπως το ξέραμε μέχρι σήμερα και να το προσδέσουν στο άρμα του μνημονίου δίνοντας στη νεολαία κατάρτιση, μισή δουλειά και μισές ελευθερίες για μισή ζωή. Στο στόχαστρο μπαίνουν οι φοιτητές, οι πανεπιστημιακοί των κατώτερων βαθμίδων και οι εργαζόμενοι των ιδρυμάτων. Με το νόμο αυτό οι διοικήσεις των πανεπιστημίων θα αποτελούνται από τα Συμβούλια Διοίκησης, η σύνθεση των οποίων θα περιλαμβάνει τόσο πανεπιστημιακούς αλλά και στελέχη επιχειρήσεων διευρύνοντας έτσι μια αγοραία αντίληψη σε σχέση με την τριτοβάθμια εκπαίδευση, που επιβάλλει η έρευνα να υποτάσσεται στις ανάγκες του κεφαλαίου, και οι σπουδές άμεσα καθοριζόμενες από τις εκάστοτε ανάγκες της αγοράς, να βαραίνουν αποκλειστικά τις πλάτες των φοιτητών και των οικογενειών τους.


Το πανεπιστήμιο του μνημονίου προετοιμάζεται για να βγάζει τους εργαζόμενους του μνημονίου, χωρίς δουλειά, με μισθό πείνας, ελαστικούς και αναλώσιμους. Διαλύεται συνολικά η λογική των ενιαίων πτυχίων και των γνωστικών αντικειμένων. Η δυνατότητα συλλογικής διαπραγμάτευσης επαγγελματικών κι εργασιακών δικαιωμάτων αφαιρείται μέσω της κατάργησης των πτυχίων και της αντικατάστασης τους από τις πιστωτικές μονάδες για κάθε φοιτητή, προετοιμάζοντας έτσι τη γενιά των 592ευρώ, της ανασφάλιστης, ελαστικής εργασίας, όπως ακριβώς ορίζεται στο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα. Οι σπουδές χάνουν τον ενιαίο ιστό τους και μετατρέπονται σε ένα άθροισμα δεξιοτήτων και πληροφοριών που ο καθένας κατέχει και αγοράζει σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Οι πρυτάνεις,επί της ουσίας, θα διορίζονται από το ίδιο το υπουργείο και δεν θα εκλέγονται από την πανεπιστημιακή κοινότητα, για να μπορεί ακριβώς να ελέγχει ασφυκτικά την λειτουργία του (όπως γινόταν περίπου και στην χούντα!) Η συμμετοχή των φοιτητών περιορίζεται στην εκλογή 1 μέλους που θα συμμετέχει στο ΣΔ ενώ η δυνατότητα παρέμβασης των φοιτητικών συλλόγων στο όργανα συνδιοίκησης παύει. Τέλος επιχειρεί να τελειώσει με το πανεπιστήμιο-κέντρο αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής και συλλογικής δράσης. Καταργείται το Πανεπιστημιακό άσυλο ως χώρος ανάπτυξης και προάσπισης των αγώνων του φοιτητικού και του λαϊκού κινήματος, ενώ δημιουργείται ένα συνολικό αυταρχικό πλαίσιο λειτουργίας κυρίως για τους φοιτητές αλλά και για τους καθηγητές. Ο νόμος διαμορφώνει για το φοιτητή μια ασφυκτική καθημερινότητα, όπου θα πρέπει να τρέχει διαρκώς απ'το αμφιθέατρο στο εργαστήριο για πρόλαβει να τελειώσει τη σχολή πριν τον διαγράψουν. Συνολικά επιχειρείται η πλήρης παράδοση του πανεπιστημίου στα συμφέροντα του κεφαλαίου την μνημονιακή πολιτική. Μέσα από την ένταση των επιχειρηματικών κριτηρίων σε κάθε έκφανση της λειτουργίας του πανεπιστημίου, επιχειρείται να αναδειχθεί σε κυρίαρχο δόγμα το δίπτυχο κυνήγι του κέρδους-περιορισμός του κόστους εκπαίδευσης.


Θέλουν να διαλύσουν κάθε λαϊκή κατάκτηση, τη δημόσια παιδεία, υγεία, ασφάλιση, να κάνουν την πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση προνόμιο των οικονομικά ισχυρών. Θέλουν να φέρουν στην Ελλάδα όλες αυτές τις αλλαγές που έχουν εφαρμοστεί σε αρκετές χώρες του δυτικού κόσμου. Αλλαγές που έφεραν μια πραγματικότητα ενάντια στην οποία εξεγείρονται οι νέοι σε όλο τον κόσμο, από την Γαλλία και την Αγγλία μέχρι τη Χιλή.


Όλα τα παραπάνω λοιπόν θα τεθούν στην προμετωπίδα του αγώνα ενάντια στο νόμο Διαμαντοπούλου αλλά και συνολικά στις αντιδραστικές αλλαγές στην παιδεία και την κοινωνία που φέρνει ακατάπαυστα η κυβέρνηση ακόμα και μέσα στον Αύγουστο για να προλάβει τα χρονοδιαγράμματα ΕΕ-ΔΝΤ. Το φοιτητικό κίνημα χρειάζεται να βγει ξανά στο προσκήνιο με μαζικές γενικές συνελεύσεις και καταλήψεις, όπως το 1990-91, το 1998 και στους ηρωικούς αγώνες του 2006-07, μαχητικά κι ανυποχώρητα, με τα μάτια στραμμένα σε όλη την κοινωνία, που αντίστροφα το παρακολουθεί για να πάρει θάρρος κι έμπνευση ξεσηκωμού. Τα πανεπιστήμια δεν νοείται και δεν πρόκειται να λειτουργήσουν με αυτόν τον νόμο. Τα πανεπιστήμια θα γίνουν εκείνα τα κέντρα αγώνα για την ανατροπή του νόμου και της αντιλαϊκής πολιτικής. Καλούμε κάθε κοινωνική κατηγορία εντός του πανεπιστημίου και κάθε πολιτική δύναμη σε ανυποχώρητο αγώνα για να ανατράπει ο νόμος έκτρωμα που διαλύει και τσακίζει το δημόσιο δωρεάν και δημοκρατικό πανεπιστήμιο


Ξέρουμε ότι τώρα είναι η ώρα του ξεσηκωμού. Καλούμε άμεσα τους φοιτητές, τους δασκάλους, του καθηγητές, τους μαθητές και όλη την κοινωνία να παλέψουμε από κοινού για να μην ψηφιστεί αυτό το νομοσχέδιο έκτρωμα, για την ανατροπή του με μαχητικό αγώνα διαρκείας απ'την μέρα της ψήφισης του χυδαίου νόμου. Αλλά και για την ανατροπή όλης της βάρβαρης πολιτικής, που οδηγεί τους εργαζόμενους και τους νέους στην φτώχεια και την εξαθλίωση, για την ήττα και την πτώση της Χούντας της κυβέρνησης, της ΕΕ και του ΔΝΤ που καταδυναστεύει τη ζωή μας. Η επίθεση στην εκπαίδευση γίνεται σε βάρος των εργαζόμενων και των παιδιών τους.


Τους περασμένους μήνες βρεθήκαμε όλοι μαζί στους δρόμους και τις πλατείες, κρατηθήκαμε στις ίδιες αλυσίδες, φωνάξαμε και τραγουδήσαμε όλοι μαζί, αντισταθήκαμε στην κρατική καταστολή. Να βρεθούμε και πάλι. Μπορούμε να τους νικήσουμε.


ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΠΑΝΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 24/08 ΣΤΙΣ 12:00 ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ.


Ο ΝΟΜΟΣ-ΕΚΤΡΩΜΑ ΝΑ ΜΗΝ ΨΗΦΙΣΤΕΙ

Η ΑΝΤΙΛΑΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ.

ΜΕ ΑΓΩΝΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ


ΕΝΙΑΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ

Παρασκευή 17 Ιουνίου 2011

ΔΩΣΕ ΤΡΟΠΟ ΣΤΗΝ ΟΡΓΗ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ ΚΙΝΗΜΑ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ

Ένα πρωτοφανές κίνημα αγανάκτησης, εξέγερσης και εν δυνάμει νικηφόρας ανατροπής αρχίζει να χτίζεται ενάντια στη παγκόσμια προσπάθεια του καπιταλισμού να υπερβεί την κρίση του στύβοντας το μέλλον, την αξιοπρέπεια, τα δικαιώματα, τις κατακτήσεις και εν τέλει την ίδια τη ζωή των εργαζομένων, της νεολαίας και συνολικά της κοινωνίας. Το ρεύμα αυτό που προαναγγέλθηκε από την εξέγερση του Δεκέμβρη στην Ελλάδα πέρασε σαρωτικά από τις χώρες του Αραβικού κόσμου. Αρχίζοντας να αφυπνίζει τους -πληττόμενους όσο λίγοι από την κρίση- λαούς του ευρωπαϊκού νότου επέστρεψε ενισχυμένο για να αντιταχθεί στην κυβέρνηση του Γιωργάκη και τις ορέξεις του ΔΝΤ, της ΕΕ και του κεφαλαίου.

Από την Ταχρίρ του Καΐρου μέχρι την Ντελ Σολ της Μαδρίτης, την Καταλούνα της Βαρκελώνης και τελικά τη παραλία του Βόλου και το Σύνταγμα και οι πλατείες αρχίζουν να ανασυνθέτουν τον χαρακτήρα ενός χώρου ο οποίος, ενάντια στις επιταγές του σύγχρονου οικονομικού συστήματος, όχι μόνο παραμένει δημόσιος αλλά αποτελεί και τον πυρήνα της κοινωνικής ζωής, της συλλογικότητας, της πολιτικοποίησης και της άμεσης δημοκρατίας.

Αυτή η νέα πραγματικότητα που ζούμε έρχεται να διαλύσει τις όποιες εναπομείνασες καθεστωτικές αντιλήψεις και ερείσματα της κυρίαρχης προπαγάνδας περί λαϊκής συναίνεσης και στήριξης της εφαρμοζόμενης πολιτικής. Η πολυδιαφημισμένη απάθεια μετατρέπεται σε οργή και αντίδραση ενώ καταρρέει η αντίληψη ότι τα πράγματα είτε μένουν στάσιμα είτε αλλάζουν μόνο προς το χειρότερο. Πράγματι, η μέχρι πρότινος διάχυτη απογοήτευση αρχίζει να αντικαθίσταται από την ελπίδα και ένα νέο συλλογικό όραμα.

Εκτός από εκδήλωση αγανάκτησης, οι συγκεντρώσεις που γίνονται πανελλαδικά αποτελούν ένδειξη της ύπαρξης μιας γενικευμένης ανάγκης για έκφραση και άμεση επικοινωνία. Αυτό αντικατοπτρίζει μια διάχυτη αμφισβήτηση και απαξίωση των κυρίαρχων και καθεστωτικών μέσων πληροφόρησης. Πράγματι, ο κόσμος, κουρασμένος από την διαστρέβλωση, απόκρυψη, και παραποίηση της πραγματικότητας καθώς και την τρομοκράτηση και τον εκβιασμό από τα ΜΜΕ, γυρνά τη πλάτη στα δελτία των 8 και αναζητά άμεση ενημέρωση με τους γύρω του.

Όμως οι μάζες που κατακλύζουν τις πλατείες δεν αρκούνται σε αυτά. Αντιθέτως, με τη δημιουργία συνελευσιακών δομών οργανώνουν τον αγώνα τους συνδιαμορφώνοντας και συναποφασίζοντας το πολιτικό του περιεχόμενο. Ενάντια στη κυρίαρχη φασιστική λογική ανάθεσης που επιβάλει ένα σάπιο πολιτικό σύστημα, προτάσσουν μια νέα αμεσοδημοκρατική αντίληψη για την πολιτική.

Με τις δομές αυτές, τη μαζικότητα, τη διάρκεια και τη δυναμική αυτού του κινήματος δημιουργούνται οι δυνατότητες για τη μετατροπή του από μια πρωτόλεια μορφή αντίδρασης σε ένα επικίνδυνο για το σύστημα κίνημα ανατροπής. Για να γίνει αυτό είναι καταρχήν αναγκαία η συνειδητοποίηση της βάσης του προβλήματος, η οποία δεν είναι άλλη από την ίδια τη φύση του εκμεταλλευτικού οικονομικού συστήματος που βρίσκεται σε κρίση. Πράγματι, η αδυναμία του κεφαλαίου να συνεχίσει να είναι κερδοφόρο –κάτι που κάνει αποκλειστικά εις βάρος της υπόλοιπης κοινωνίας- είναι ο λόγος για τον οποίο επιβάλλει μέσω των μηχανισμών του (ΕΕ, ΔΝΤ, αστικό κράτος) και των πολιτικών εκφραστών του (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ, ΔΗΣΥ) όλα αυτά τα αντιλαϊκά και αντεργατικά μέτρα. Είναι ανάγκη να γίνει κτήμα του κόσμου ότι για την ολοένα και μεγαλύτερη υποβάθμιση των όρων ζωής του, το βασικό αίτιο δεν είναι «τα κόμματα» ή κάποιοι «κλέφτες πολιτικοί» (χωρίς να λέμε ότι οι τελευταίοι δεν υπάρχουν ή ότι όλα τα κόμματα είναι άμοιρα ευθυνών) αλλά ο καπιταλισμός και οι υποστηρικτές του. Αυτοί είναι που κλέβουν τις ζωές μας μέσω της υπεραξίας καθώς και του χρέους και των μνημονίων που μπαίνουν για την αποπληρωμή του, αυτοί είναι οι υπεύθυνοι για την ύπαρξη ανεργίας, φτώχειας και εξαθλίωσης στον κόσμο.

Επίσης, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι το πρόβλημα δεν περιορίζεται στα σύνορα της Ελλάδας και δεν χτυπάει μόνο τους Έλληνες. Το γεγονός ότι ο καπιταλισμός και η κρίση του είναι παγκόσμιοι, καθώς επίσης και το γεγονός ότι υπάρχουν και Έλληνες (τραπεζίτες και επιχειρηματίες) οι οποίοι συναινούν, υποστηρίζουν και επωφελούνται από αυτή την πολιτική, δείχνει ότι είναι λάθος μια προσέγγιση του ζητήματος με όρους «έθνους», «ελληνικότητας» ή «πατριωτισμού». Αντιθέτως, οι εθνικιστικές αντιλήψεις λειτουργούν βοηθητικά για το σύστημα, αποπροσανατολίζοντας τις μάζες και απομακρύνοντας τες από τον δρόμο της πραγματικής ανατροπής.

Με βάση όλα αυτά καταλαβαίνει κανείς ότι η μεγαλύτερη έλλειψη του συγκεκριμένου κινήματος, αλλά παράλληλα και η μεγαλύτερη αναγκαιότητα και δυνατότητα της εποχής, είναι η επέκταση και εδραίωση του στους χώρους όπου υπάρχει η πρωταρχική εκμετάλλευση, δηλαδή στους χώρους εργασίας και παραγωγής. Εκεί γεννιέται και αναπαράγεται το σύστημα και εκεί μπορεί –όσο πουθενά αλλού- να του ασκηθεί υλική πίεση. Κρίνεται έτσι απαραίτητη η διεύρυνση της οργής στα πρωτοβάθμια σωματεία, στα οποία εργαζόμενοι και άνεργοι, μέσω αμεσοδημοκρατικών γενικών συνελεύσεων και εργατική δημοκρατία, ενάντια στις αντιδημοκρατικές γραφειοκρατικές δομές του επίσημου συνδικαλισμού (ΓΕΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ), θα συνεχίσουν και θα κλιμακώσουν τους αγώνες με πολιτική γενική απεργία διαρκείας και καταλήψεις. Το ίδιο πρέπει να συμβεί και στους υπόλοιπους κοινωνικούς χώρους, όπως τα πανεπιστήμια και οι γειτονιές, μέσω φοιτητικών συλλόγων και λαϊκών συνελεύσεων.

Είναι χρέος όλων μας να παλέψουμε ώστε η αγανάκτηση να αποκτήσει πολιτικά χαρακτηριστικά, οδηγούμενα από τις πραγματικές κοινωνικές μας ανάγκες. Να αποκτήσει αγωνιστικά αιτήματα και να οδηγήσει στην πάλη για απαγόρευση απολύσεων, αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, λιγότερη δουλειά, δουλειά για όλους. Να γίνει το κίνημα ανατροπής των καπιταλιστικών κυβερνήσεων που θα απαιτήσει και θα επιβάλει διαγραφή του χρέους με εθνικοποίηση τραπεζών και μεγάλων επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας καθώς και έξοδο από ΟΝΕ, ευρώ και ΕΕ πάνω σε διεθνιστική αντικαπιταλιστική βάση. Να γίνει, τέλος, το έναυσμα για το χτίσιμο μιας αμεσοδημοκρατικής πολιτικής λογικής για τη δημιουργία μιας νέας κοινωνίας. Την κοινωνία στην οποία θα έχουμε πάρει τη ζωή μας στα χέρια μας.

E.A.A.K. ΒΟΛΟΥ

cameraobscuraeaak.wordpress.com xwroataxia-eaak.blogspot.com